INTERVIEW WITH JONAS FROM DEATH DESTRUCTION!

Onlangs trad Hammerfall op in de 013 in Tilburg. De opener van die avond was Death Destruction. Deze band is er nog maar neten bestaat uit leden van ondermeer Hammerfall , Evergrey en Dead By April. Hun debuut “DESTROY” is heerlijk brute recht in je gezicht metalcore. Voor de show had ik met drummer Jonas Ekdhal een interview. Hieronder is het resultaat te lezen.

 

 

 

 

You are about to perform a show at the 013 in Holland, how is the tour going so far?
Jonas: Really, really good. Actually we are such a different band, compared to the other bands on the bill. On this bill we really have to work real hard. A different kind of fans. Cause our music is so different. We feel that Hammerfall fans probably aren’t into our kind of music. But we are ending on a high note every night! It has been amazing. First we go onstage and then they are completely shocked. They stand like this (Jonas opens his eyes and mouth wide open) and are like what is going on? Haha. We are such a new band in Europe. Nobody has basically heard of us before! After the second song, we the heads going and a couple of horns. And then we get the crowd going at the end of the set. And that is great. That is why we’re here.

Wow that’s amazing that it goes that well, because when you listened to “Destroy”, it is really straight in ya face metalcore and it got a certain distance from the sound of Hammerfall.
Jonas: You never know for every show, you have no idea if they’re going to booh you or if they’re going to applaud you and stuff. We just want to go up there and show them our best side and just have fun. Hopefully the audience have fun with us. That’s what it is about.

  

What I noticed with the album is that the production is very great. Who is responsible for the mixing?
Jonas: Roberto Laghi did the production. He is from Sweden and did all the albums for In Flames. He has done a lot of work with Swedish hard rock acts through the years.

And he was our only choice for producer and mixer for this album more and less. We love his in ya face raw organic sound. It sounds real. Not that you just edit everything and just cut paste. It sounds like a craftsmanship.

Yeah it’s really raw, you can see that you guys really were into it and had a blast making this album.
Jonas: Yeah, exactly and that is so important for us.

The album is released by Sony Sweden. I think it must be great to start immediately on a major label?
Jonas: Of course it’s great. What’s great about it is that Sony is so eager and pumped up to work with us as well. As we are with them. It’s not like we just choose Sony cause they are a major label. We just wanted a label that wanted to work as much for us as we want for them.

Not to be another band on the rooster. In the pile. If we were supposed to do this right as we want to. We want to have everybody as serious as we are.

 

Yeah it’s a two way direction.
Jonas: Yeah exactly. We felt that immediately when we start talking to Sony. And their A&R guy is called David, was blown away as soon he heard our CD. It feels great, we really are thankful that they want to work with us.

You are also known for drumming with Evergrey. What is going on with Evergrey at the moment.
Jonas: I don’t really know. I think they played a couple of days ago. I talk to Tom every now and then. Through internet. But I have no idea actually. I am focused on Death Destruction.

So Death Destruction is your main focus?
Jonas: Yeah that is my only thing. My only priority at the moment. And probably will be for a long, long time.

I think when ya listen to the debut it will be!
Jonas: Did you hear it , did you like it?

Yeah loved it!
Jonas: Cool!

Yeah it‘s so much energy and strength. Straight in your face. A good rollercoaster ride.
Jonas: Thanks I appreciate that!

Besides doing a European tour at the moment with Hammerfall and promoting “Destroy”, what else is down the pipeline for Death Destruction?
Jonas: We have a really cool thing coming up in the Spring next year. Right after this tour, our singer Jimmy is immediately going to be on tour with his other band Dead By April for a couple of weeks. We can’t do anything during that time. We have some festivals who are more and less confirmed. I really hope we can come out to Europe next Summer and do a lot of Summer festivals. Both in Sweden and Europe. It will be so awesome.

Do you prefer a clubgig or do you prefer playing on a festival?
Jonas: At this moment I have to say festivals. Because we don’t have a fanbase yet. Since we are so fresh and the album is so fresh. We really don’t have enough fans. So we have to go and work hard and get more fans. Start building a fanbase. I think that it’s an advantage to play the festivals instead of clubgigs. Because, I don’t know, if we will have any crowd, since we are such a new band.

 

Yeah that would be a rough start.
Jonas: We actually did a gig in Oslo in December last year. There was like no advertising. Nothing. It was a really small bar. We stood on the stage and we didn’t have any people on the floor. Everybody was like sitting and drinking beer and talking. Looking every now and then: Ok there is a band. And at one point we had one in the crowd and that was our soundguy checking the sound for us! Haha!!

It was a good rehearsal gig then!
Jonas:
It was, so it could not get any worse then that. Now we’ve done like the bottom gig, it only can get better. It’s all about fun anyway! 

 

It’s a bit strange cause when you look at the line-up: It’s a member of Hammerfall, Evergrey, Dead by April. You should think that the fans of those band would go and check out.
Jonas: Both yes and no. Of course the band names could attract people. But since we are such a different sounding band compared to those 3. I am not sure that all those fans would appreciate our music. On the other hand. The Hammerfall-crowd seems to like us when we are playing in the tour.

They got Fredrik Larsson extra on stage! I guess it must be hard doing  a double show every night?
Jonas: He is pretty tired every night when he is done. It’s kind of tough for him. I think he does a great job for both bands. When we talk to him after the Hammerfall set he is pretty tired. But in a way it‘s good and he needs it.

Yeah if you got a good crowd reception he can suck up the energy!
Jonas: So he is always like after our gig. Hey! Speak of the Devil! (Fredrik comes in to say Hi), after  our gig he is really pumped up, about two hours before the Hammerfall show. And then after he goes like …..

Fredrik Yeah hahaha!

It’s lucky you are not the drummer haha!
Fredrik: Yeah probably!

You would get sour  legs otherwise
Hahaha!!

I guess this is about it, something you wish to share with our readers?
Jonas: Thanks for your time and reading this interview. It would be cool if you check us out. Hopefully we will see you when we play live!

 http://deathdestruction.com


BACK TO THRASH @ WILLEMEEN OP 8 DECEMBER 2011

KRUX – III/HE WHO SLEEPS AMONGST THE STARS - GMR MUSIC GROUP/BERTUS – OUT NOW

Het verhaal van Krux startte in 2002 met de release van “Krux”. Het brein achter deze naam is bassist en songschrijver Leif Edling die we vooral kennen van de doom-boegbeelden Candlemass. Hij heeft een sterk team rond zich heen geschaard. Zo zat zanger Mats Levén nog bij Yngwie Malmsteen en ook bij Therion, terwijl gitarist Fredrik Akeson platen van Talisman en nu recentelijk ook bij Opeth van geweldige klanken voorzag. De toepasselijk genoemde opvolger “II” verscheen in 2006 en nu laten ze hun derde plaat “III- He Who Sleeps Amongst the Stars” op de metallovers los.

 

Krux is:

  • Leif Edling – bass
  • Mats Levén – vocals
  • Jörgen Sandström – guitars
  • Fredrik Akeson – lead guitar
  • Peter Stjärnvind – drums
  • Carl Westholm – keyboards

III/HE SLEEPS AMONGST THE STARS

 

Deze belangrijke derde plaat start met sterk galopperende riffs en bezwerende zang van Mats in het titelnummer. De doomstempel wordt sterk doorgedrukt maar door de hoge snelheid is de link met meer traditionele metal toch ook aanwezig. De logge riff, beangstigende licks en de diepe bas in “The Hades Assembly” volgen blindelings het aloude recept voor doommetal. Meermaals worden we herinnerd aan die eerste LP's van Black Sabbath en het werk van Candlemass waar songschrijver Leif Edling de knepen van het vak heeft geleerd. De tekst beschrijft het verhaal van een groep mensen die de aarde willen veroveren met de nodige hulp van 'the guy downstairs'. Het gegrunte gedeelte na de break lijkt wel door de duistere heer zelf te zijn ingesproken. Tijdens het venijnig gezongen “Emily Payne” komen die metalriffs terug aan de oppervlakte piepen.

Met “Small Deadly Curses” waagt men zich aan een onschuldige flirt met het gothic genre. Die link wordt veroorzaakt door de vrouwelijke koorzang, maar de vocale prestatie van Mats is hier ook van topniveau. “Prince Azaar and the Invisible Pagoda” is het lange epische werkstuk op dit album. De riffs hebben een uitnodigende werking op je nekspieren en voor je er erg in hebt, ben je aan het bangen! In het midden zitten enkele rustige riffs en licks verwerkt die een sterke herinnering oproepen aan “Sirens”, de debuutplaat van Savatage. Het nummer kent verder talrijke breaks en tempowisselingen. Na een gesproken gedeelte wordt er zelfs flink gas gegeven en ontpopt het nummer zich tot een rasechte metaltrack. Een uitstapje naar het platteland is normaal gesproken een rustgevend tijdverdrijf, maar een verblijf op “The Death Farm” kan ik toch niemand aanbevelen. Wanneer je de beenharde riffs op je voelt aanstormen en je de verschillende 'stemmetjes' aanhoort zal je op zijn minst een onaangenaam gevoel gewaar worden.   Een beestig nummer is dit! “Place of Crows” sluit dit album af in pure doomstijl. Trage riffs en drumritmes worden aangevuld met donker gekleurde zang.   

Conclusie:
Op dit slotstuk van de trilogie zijn Leif en zijn doomgezelschap er weer in geslaagd een prachtig werkstuk af te leveren. Mensen die Candlemass en alle andere doom te gek vinden, moeten deze plaat aanschaffen. De inmenging van andere metalingrediënten in hun doomrecept lijkt een gouden zet. Nu we al weten dat Candlemass er na het volgende album mee ophoudt is dit een zeer goed alternatief.

 Tracklist:

  1. He Who Sleeps Amongst The Stars
  2. The Hades Assembly
  3. Emily Payne (and the black maze)
  4. Small Deadly Curses
  5. Prince Azaar and the Invincible Pagoda
  6. The Death Farm
  7. A Place of Crows

Links:

Geschreven door Rik Bauters

 


LIVEREPORT: SAXON- ANVIL - CRIMES OF PASSION @ METROPOOL HENGELO

Niemand minder dan Saxon vanavond in de Metropool. Dat is natuurlijk iets dat je niet mag missen. De mannen staan al meer dan dertig jaar op de planken en staan garant voor een avondje gezelligheid en vooral veel lekkere heavy metal. Ik ben niet de enige die er zo over denkt. Bij aankomst staan de mensen al te wachten bij de deur. Een paar Duitsers had nog pech. Helaas waren nadat ze ochtends vertrokken de laatste tickets al verkocht.

Vanavond staat ook nog het legendarische Anvil op de planken en mag Crimes of Passion de avond openen. Maar eerst nog even een interview met Biff voordat het spektakel kan gaan beginnen. Als het gesprek afgelopen is snel ik me de zaal in waar het toch al lekker vol loopt met mensen.

Als Crimes of Passion aan hun set begint draait de tap al overuren en is het één en al gezelligheid in de Metropool. Vele bekenden, maar ook veel mensen van buitenaf die duidelijk zin hebben in een avondje ouderwetse metal gezelligheid.

 

Crimes of Passion zet hier een degelijke set neer met een lekker potje metal. Wat me opvalt, is dat de lat meteen best hoog gelegd wordt met deze opener. Ze gaan goed met het publiek om en al gauw staan er wat bangers vooraan. De zang ligt lekker in het gehoor en het plezier waarmee de gasten spelen draagt ook bij aan de goede sfeer die hier heerst.

 

De ombouw gaat erg snel vanavond. Voor ik er erg in heb staat Anvil op het podium om eens lekker te gaan knallen.

Na het uitbrengen van de documentaire “Anvil the story of Anvil“ gaat het deze mannen eindelijk weer eens voor de wind. Hun laatste album”Juggernaut of Justice” is ook een plaat die in menige metalverzameling eigenlijk niet mag ontbreken. Noemde ik de vorige band enthousiast, nou dat woord is volgens mij uitgevonden door Lipps. Deze Canadees wordt omarmd door het de volle zaal en het respect is wederzijds. Wat een genot om deze mafkees te zien genieten. Ik wist niet dat 1 man zoveel rare bekken kon trekken.

     

Uiteraard gaat die nog de gitaar bespelen met onder meer zijn mond, en verteld hij de ene flauwe rake mop na de ander. Vooral zijn Steve O imitatie was erg sterk. Deze man zou naast tekeer gaan in een metalband ook zo het theater in kunnen voor een potje heavy metal stand up comedy. Ondertussen staat Robb Reiner tekeer te gaan achter het drumstel. Hoezo, zijn dit de dinosaurussen van de metal? De band is in een topconditie en ze geven hier vanavond een topshow!

De bandleden zijn na hun zeer kwalitatieve show snel bij de merchandise stand te vinden. Het bier vloeit er hard en zij hebben er zichtbaar net zoveel lol in om met de fans op de foto te gaan als andersom! Respect voor deze doodnormale toffe gasten, met een hart voor metal.

Vanavond is het dus zeker geen dooie bedoeling in de Metropool en dan is de hoofdact nog niet eens geweest. Niemand minder dan oudgedienden Saxon op de planken, die mag proberen om het publiek in extase te krijgen.

 

Biff en zijn mannen draaien al sinds 1979 mee en hebben menig super album op hun naam staan zoals “Wheels of Steel“. Dit blijft jaren na dato nog steeds een ijzersterke plaat. Betekend dit dat de mannen het alleen moeten hebben van hun oude werk? Gelukkig niet. Hun laatste plaat “Cal to the Arms“ is ook goed te versmaden. Van een nostalgie act is er vanavond dan ook geen sprake. Ook staan de mannen niet, zoals de meeste van hun leeftijdgenoten, op laag pitje te spelen. Ben je bedonderd. Gewoon bangen met die hap en tot het gaatje gaan! Saxon speelt hier anderhalf uur het publiek omver. Zowel band als publiek smult ervan. Wat opvalt, is ook dat Biff ondanks zijn leeftijd nog erg sterk bij stem is.

 

Dit heeft uiteraard te maken met zijn gezonde levensstijl. Zoals hij al vaker aangeeft geen drugs, weinig drank en vooral veel seks. De mannen werken zich vanavond in het zweet en damn als je bij de deuropening staat val je al zowat om van de geur die het publiek vanavond verspreid. Het is weer zo'n typisch bier, zweet en nog meer bier avond. Maar goed wie gaat er nu niet een potje flink zweten van zo'n gave set aan metal. Thuiskomend maar even vlug nog nagenieten onder de douche al headbangend met the amplifiers still ringing in my head!

   

Geschreven door: Ronald van de Baan
foto's: Ronald van de Baan 


Aankondiging: Hatesphere in de Pit , Terneuzen op 9 december!

Set the Tone en Powerstroke maken de bill deze avond compleet.


LIVEREPORT: LIZZY BORDEN @ THE RAMBLER EINDHOVEN

De rocker uit de jaren ’80, Lizzy Borden, kwam afgelopen woensdag naar Nederland. Ik was verrast deze rock legende in de Rambler in Eindhoven te zien. Lizzy staat vooral bekend om zijn spectaculaire optredens. De verschillende outfits, nep bloed maar vooral zijn maskers. Ook deze avond mochten zij niet ontbreken!

 

De support act was Lord Bishop. Eerlijk gezegd een vrijwel onbekende band voor mij. De drie mannen kwamen het podium op en begonnen te jammen. De bassist kwam een beetje moeilijk uit zijn schulp maar muzikaal ontbrak het hem niet. De drummer jamde lekker door tot de zanger in zijn fel oranje broek, zonnebril en enorme hoed naar de microfoon kwam. De ‘African American’ stelde in zijn liedjes gevoelige onderwerpen aan de kaak. Democratie, vrijheid voor mensen, liefde, peace, etc. Na bijna elk nummer nam hij een slok Jack Daniels. Tot hij op een gegeven ogenblik de fles Jack pakte en naar een aantal mensen uit het publiek liep. Hij pakte hun gezicht en liet ze uit de fles drinken. Daarna stapte hij weer rustig op het podium om verder te jammen en te zingen alsof er niets was gebeurd. Tegen het einde van het concert sprong de zanger in het publiek met zijn gitaar en begon hevig te jammen, springen, draaien en dansen in het publiek. Ik kan het geen metal noemen. Maar wel chillende rock. De mannen weten in ieder geval een zeer grappige show neer te zetten!

Nadat er flink op en afgebouwd werd, was het dan tijd voor de rock legende Lizzy Borden! De band begon al langzaam te spelen maar er was nog geen Lizzy te zien! Tot we hem opeens hoorden zingen. Hij kwam vanuit de backstage in zwarte gewaden. Tijdens het eerste nummer konden we zijn gezicht niet zien. Tot hij bij het tweede nummer het gewaad van zijn gezicht af deed. Waar uiteraard 1 van zijn maskers zich schuil hield. Het publiek kwam natuurlijk voor deze band, maar van het klappen en springen kwam maar weinig van terecht. Tough crowd. Maar desondanks werd er vaak gevraagd om mee te klappen en te zingen. Na een tijdje deed Lizzy de gewaden helemaal uit waaronder zijn rood/zwarte outfit tevoorschijn kwam. Uiteraard werden er in de tussentijd talloze maskers op en af gedaan. Lizzy ging later de backstage in en bleef er. Het was tijd voor de bas-solo. De bassist ging lekker los op zijn basgitaar. Plots kwam daar het liedje “Jingle Bells” out. Het publiek begon hevig mee te zingen en de drummer haakte ook aan. Na de bas-solo was het tijd voor de gitaren. Beide gitaristen gingen compleet los. En toen was het tijd voor de drummer om zijn ding te doen. Nadat iedereen de solo’s had afgerond kwam Lizzy weer tevoorschijn met een bijl. Hij haalde hem over zijn tong waaruit nep bloed tevoorschijn kwam. Toen ze het nummer ‘There will be blood tonight’ speelde sprong Lizzy het publiek in en smeerde iedereen onder met nep bloed. Ik probeerde hem te ontwijken en hield mijn hand voor mijn gezicht. Maar het mocht niet baten. Niet mijn gezicht? Dan mijn decolleté! En ja hoor we zaten allemaal onder het nep bloed! Tegen het einde van de show liet Lizzy een geweldige truc zien met zijn maskers. Hij haalde zijn hand over zijn gezicht en plots verscheen er een ander masker! Dit tot 3 maal toe! Nee, deze rocker weet nog precies hoe hij een geweldige show moet geven!

 

Al met al was het een geweldige avond! Beide bands weten een strakke, grappige en geweldige show neer te zetten! Tot een volgende keer hopelijk in een grotere zaal waar de props beter tot zijn recht komen!

REVIEW BY: JUPITER DARKSHADOW


INTERVIEW WITH MARCO FROM NIGHTWISH!

NightWish komt met een nieuw album getiteld Imaginaerum  en tevens maken ze hun filmdebuut met een gelijknamige film, die volgend jaar uit gaat komen. Ik heb onlangs in het Mint hotel in Amsterdam het album al mogen beluisteren. Na het beluisteren van deze zeer interessante en gave plaat mocht ik ook nog eens bij Marco ( bassist, vocals ) aanschuiven voor een goed gesprek. Hieronder het resultaat. 

Thanks for doing this interview.
Marco : You’re welcome

How is it to be in Holland for this pressday?
Marco: Well I don’t know. I mean We are here in Amsterdam, the Netherlands and I like the town. I have been here before. We have been doing interviews for about a week in different cities throughout Europe and it seems it is going pretty well. We had full days and short nights but we are playing the album to the journalists for the first time. The majority of the people have really enjoyed it. So we suck up a lot of that energy ourselves and when you get that good vibe going on all the time then it’s really no bother.

I was one of the lucky people to listen to “Imaginaerum” just now. I must say I am very surprised, pleasantly. Because you guys show a lot of variety on this album. Loads of theatrical stuff. Even Jazz on it.
Marco: Even Jazz yeah. Well on one small piece. Again this thing, the variety and everything comes pretty much from the basic. I hope I don’t kind of sound like too proud or anything. But there is a kind of integrity among us in the band. We tend to do things just the way we want to do that. We don’t really bounce of any walls of mainstream. We don’t listen to record company advice like : You guys really need a “Nemo” number two or whatever. We just do things we want to do. Because the more you do in music the more you listen to different things and all that. Everything that feeds your head, eventually comes out when you make music. The variety of music that we bound is something we are open to. We are totally open for it. And that is the secret to these things I think.

 

There is not only the album, there is also the movie. The movie goes about a man who suffers from dementia. Is this also a personal related point of view, or do you have relatives who suffers from dementia or is it pure fiction.
Marco: This is fiction. I mean of course, well everybody must have some relatives who have gone slightly of the edge when they get older. With this case it’s pure fiction. It gives you a nice framework. It starts to this guy’s minds memories, nightmares, dreams, fantasies. Which are twisted because of the sickness. Because of his past sins. He got to find his way back to walk through al these things. That’s the whole idea of the movie. And if we talk about the album then you don’t really have that storyline . It isn’t really a conception. More like dramatic. It has also the same kind a vibe to it. With “Imaginaerum” you find your way to fight through the human heart’s  darkness but also it’s ability to good things as well. There you have the connection. But of course in the movie, you really need to have a story. That goes from the start to the end. With the album you can actually listen to the music in pieces and deal with the same kind of overall theme. But it’s still all a different story.

The band also got a part in the movie. I read that you guys already shot your part. How was it to shoot a movie?
Marco: Strange, interesting heavy work. But we actually managed to get the whole movie already in the wraps. So it’s now in it’s editing process. For us, we are not really acting in the movie. We are going to be appearing in some places and mainly doing what we do. Perform.

But in this case perform also means that we fit the scene. Wherever you got a certain setup  we had the costumes and we had a little bit more of an flamboyant performance then usual on stage. To fit the more theatrical aspect of shooting the movie. So there is a certain characterization but no roles. No actual roles.

 

Now I would like to take a little sidestep from Nightwish. Cause you are also a member of Tarot.  What’s going on with Tarot?
Marco: Well I have been living in this circle. Since 2001 when I joined Nightwish. That whenever Nightwish is active, doing an album, being on tour, Tarot rests and when Nightwish quits with the tour, then Tarot gets active. This is how I see it. It seems to continue still and now we are on that part of the circle that Nightwish gets active and  Tarot is out to rest. But now that we have like our 25th anniversary with the Tarot guys, we did a remake of the 1st album from 1986. We also managed to put down on those recordings a few new riffs and ideas for these songs. So we got stuff to go back to when this Nightwish tour for “Imaginaerum” is starting to wind down. I think we are going to head down to the studio and start work on the album.

So you guys always got a busy schedule. But when you got time of, you are a big fan of reading horror and fantasy books.
Marco: Yeah and especially science fiction. Yeah that is like my biggest influence probably.

Does that also inspire you to write the music?
Marco: Yeah it does. Well for a traveling man it is really wonderful to have these tablet kind of things these days where you just can order a digital book from Amazone. I used to carry at best of times, I had well, 12 books in my suitcase when I was traveling somewhere. It weights like hell and takes a lot of room and all that. The tablets and the Ebooks for me are a sort of saviour actually in these days.

They are much lighter haha!
Marco: Yeah and also the fact that I am a not so young guy anymore. I would need reading glasses and with tablets I could put the text big enough so that I don’t need to carry my glassed around. There are all kind of good things. The books I read, basically everything I feed to my head. Whether it’s a book or a movie. Things I see or hear. I feed my head with these things and when I write a piece of music, with Tarot the lyrics. You always bring out the stuff you put in.

 

You are also a big fan of Geezer Butler’s (Black Sabbath bass playing. Is he a big musical influence for you?
Marco: For sure. The whole Black Sabbath thing for me started when I was 9 years old. So I was pretty young when I got hooked on that kind a stuff. But still, I  loved the band immediately when I heard it. My brother, 3 and half years older, he loaned “Master of Reality” and also Sabbath’s most depressing and heaviest album ever. He  borrowed it from a neighbours guy and came in and I was reading a book. My brother puts the album up and I went like whoa shit this is really scary stuff! This is really great. If we talk about influences sure Butler’s bass playing is something that really is essential for the Sabbath sound. And of course Iommi’s guitar riffs. They are influences to me.

In 2012 there is gonna be the European tour. On April 13th you will play in Amsterdam.
Are you looking forward to go across Europe again?
Marco:  I am!. We have been doing this album for over a year already, if we talk about demo’s, rehearsals, personal demo’s and bring the songs to everyone to play. Then recording it. All different parts all through the winter. I am an inpatient guy. If I feel that we got something really good to present to people, I would want it out. And now it’s like it’s almost going to be released all over Europe and the States. It’s finally going to happen. We are going to do rehearsals, the tour starts in January. The hands are itching. It’s getting somewhere.

So you are up for some crazy energetic shows?
Marco: Crazy idiotic shit sure we will do that!

Energetic, I said “energetic” hahaha!
Marco: ah crazy energetic, hahaha ah well idiotic comes in for us to haha!! At least certain occasions. Yeah crazy energetic idiotic shit yeah! There is going to be a lot of that.

There has already been a stage planning back in Finland with al these technical guys we know and been around with us for already some time. There is a lightning plan they are doing and building up some stage props that we are going to have. We already, in this week while we are doing promotion, we are talking about things and having ideas and then send textmessages back to Finland with “can you build us this and blablabla”.

 

When you listen to the album it is an album that visuals my mind immediately.
You can see certain things happening when you listen to it.
Marco: Of course with the live shows, and of course I like the live shows when you got the band onstage and you got the amps and all that. Live shows with certain bands are really that intense. You got a big stage and you got the vibe to dig. They are live and doing their stuff.

That’s good. That’s what we basically had. We want to keep the live band. We want the big people there and  the personalities big and all that. But it is nice to have a change and top the gig with some nice pyro technical stuff and lightning systems. Screens possibly. All kinds of little props and little gags you can do to the people.

Of course you had many highlights in your career and it would be hard to point one out. But can you try and give one?
Marco: There has been a hell of a lot good times all together. My 10th year is here now with the band and there has been a lot of ups and downs. I never still regret it joining the band at any of the time. Cause I have been going on kind of a hard and cold road for many years. Maybe if I had to pick one really big thing for me I think it was the first tour I started on. I got into a band that was already big and doing quite well. We have been to South- America and I saw the packed houses and people going really crazy. I was really like: Yeah, this is it. This is what I was looking for. The echoes of those things are still within me. Because I really enjoyed doing it.

It must be overwhelming I guess, standing for such big audiences?
Marco: Yeah and getting to shows where you actually manage to be a thing of importance to a lot of people. That’s really rewarding. It makes you. It humbles you at the same time it makes you proud.

I think this is about it, is there anything you wish to share with our readers?
Marco: Well like I said it’s been over a year that we started doing this album. It’s finally coming out. We have a change to give it to the people and will let them hear it. Actually it’s been like 4 years for we had our last album out. So big thanks and big respect to all those people who actually sticked with the band and had the patience to wait for this one. That’s absolutely great. No band is something without a fanbase or they  won’t exist for long.

Thanks!

Marco Thank you!

LINKS: http://www.nightwish.com/ 

REPORTER: RONALD VAN DE BAAN 

 

 

 


PHOTOREPORT: SAXON - ANVIL - CRIMES OF PASSION @ METROPOOL , HENGELO

 

FOR MORE PHOT0'S CLICK ON PHOTO 

PHOTOGRAPHER: RONALD VAN DE BAAN 


LANCE KING – A MOMENT IN CHIROS - NIGHTMARE RECORDS – OUT NOW

Lance King is best known as the former voice of Pyramaze and Balance of Power. On the last day of June 2011 Lance decided to invite some of his musical friends to co-write songs with him as he ventured into his first solo album. In under three months, “A Moment In Chiros” was mixed and mastered and off to the presses! The album's concept is based on the 11.11 time prompt phenomena happening to over 75 million people around the world, Lance is one of those people, and dives in deep to find more about what it's all about. This album is one man's journey as a seeker of truth looking for answers to the world's greatest mysteries.

Lance King is:

  • Lance King – vocals

Guest musicians

·        Jacob Hansen (Beyond Twilight, Invocator & Anubis Gate)

·        Kim Olesen (Anubis Gate)

·        Michael Harris (Darkology, Thought Chamber)

·        Tore St Moren (Jorn)

·        Fred Colombo (Spheric Universe Experience)

·        Markus Sigfridsson (Darkwater / Harmony)

·        Kevin Codfert (Adagio)  

·        Michael Hansen & Shane Dhiman (Phonomik)

·        Morten Gade Sørensen (Pyramaze, Wuthering Heights)

·        Elyes Bouchoucha, Malek Ben Arbia, Anis Jouini (Myrath)

·        Mistheria (Bruce Dickinson and MANY others)

 

A MOMENT IN CHIROS

 

The storyline is being explained in the intro of “A Sense Of Urgency”. Melodic riffs and some keys in the back lead us to the actual start of this track, where we finally hear the warm voice of Lance. A sensitive guitar solo ends this album opener. The influence of John Petrucci's guitar playing (especially on that wonderful “Awake” album) can be heard on “Awakening”. The basic riff of this faster track burns itself on the audible center of the brain. Lance can also hit the higher notes with a natural ease. The faster then lightning guitar solo is another highlight on this progressive metal gem. Some Eastern inspired riffs and hard hitting drums draw the attention in the start of “Manifest Destiny”. Some vocals and guitar parts show the same melody lines and that's makes it catchy as hell. We discover lots of different riffs here; from slow melodic to almost staccato-like ones. Outstanding vocal performance during the break of “A Given Choice”. Some parts made me think of James Labrie and the poppy keys gives those vocals a great boost! A narration (that sounds like it could be taken from any Star Trek series) over subtle keys and 'acoustic' guitars start the title track. When Lance starts to sing, the song walks the ballad path. The chorus is backed up with electric guitars and is a notch or two heavier. The guitar gets the surprising company of some bell sounds during the long instrumental break. Those kind  of  little details do it always for me and gives this release that extra punch. The very aggressive guitars in “Dance of Power” and the fast 'spacey' and clear keys form an exciting contrast. The guitar solo spots are always a highlight on this record. But in fact this can also be said about the fresh sounding keys, the pounding drums and last but not least the superb vocals of Lance. Classical piano and the warm voice from Mr. King is being helped with a little bit of guitars on the ballad “Kibou”. Simply a beautiful modest song on which Lance shines like the brightest star. Marching drums and simple keystrokes gets the company of heavy chopping riffs (again with a big wink to that previous mentioned “Awake” album). Old school keys can be heard on the album closer “Transformation”. Lance sings the verses with a slightly more mean tune. This track sums up the fine things that can be heard on this great release. Many layers of keys, pounding drums and guitars that go from sensitive to aggressive and mind-blowing vocals from Lance.                                                                                                                                                       

Conclusion:
Lance has made in a short time period a true magnificent album. It can be cataloged as mainly progressive power metal. The main ingredients are the versatile voice of Lance and the marvelous guitar work with many references to Dream Theater's “Awake” album. This album immediately grabs you and the offered high quality never drops. You can honestly say that Lance is a new King in the progressive metal scene!

Tracklist:

111.  A Sense Of Urgency

222.  Awakening

333.  Manifest Destiny

444.  A Given Choice

555.  A Moment In Chiros

666.  Dance of Power

777.  Kibou

888.  Infinity Divine

999.  Joy Everlasting

10.10  Sacred Systems

11.11  Transformations

Links:

 
Geschreven door Rik Bauters

CAGE – SUPREMACY OF STEEL - MUSIC BUY MAIL – RELEASE: OUT NOW

In the summer of 1992 Cage formed out of the ashes of 2 of San Diego’s metal bands Nomad and Crusher. Finally in 1999 they released their debut cd “Unveiled”. They were invited to play at the prestigious Dynamo Open Air festival in The Netherlands. In 2007 they shocked everyone with their epic end of the world concept 4th cd “Hell Destroyer”. That album received raving reviews all over the world. In 2009 they got former Psychotic Waltz drummer Norm Leggio to play on their 5th cd “Science of Annihilation”. Now they strike back once again with a new bass player and a fresh guitarist and unleashed “Supremacy of  Steel” unto the world!

Cage is:

  • Sean “The Hell Destroyer” Peck – vocals
  • Dave “Conan” Garcia – guitars
  • Pete “Hands Of” Stone – bass
  • Norm “The Legend” Leggio – drums
  • Steve “Bloodsteel” Brogden – guitars

 

SUPREMACY OF STEEL

 

When a series of blast beats pass by in the intro of “Bloodsteel” I shiver for what will follow. But, rest ashore, a steel train loaded with speedy power metal comes your way. The vocals from Sean Peck are a mixture of Rob Halford (“Painkiller” - era) and James Rivera (Helstar). The drums from Norm Leggio remind me of a firing machine gun and the fast firing riffs surely will crack your skull. The riffs during the chorus bring the cracking “Red Sharks” from Crimson Glory in mind. “The Beast of Bray Road” is another full speed metal attack with fabulous axe work. When we could shake of that werewolf we meet “The King Of The Wasteland”. This battle tune starts with a much slower pace but after a minute you will be struck down by some Raven riffs played squared. The slower played chorus is the perfect opportunity to catch your breath before the second attack starts! And when you survive that second attack you certainly will suffer a major whiplash after that neck breaking guitar solo. Next up we visit the “Metal Empire” and the riffs and lyrics teach us that true metal will never die! I couldn't agree more, guys. After all that metal wisdom you will be facing the zombies in “War Of The Undead”. The playing speed lies very high in all tracks and every song has some sensational guitar solos  build in. But here they also build in a bass driven relaxing break before the next chapter of the battle commences. Some fret board guitar playing in “Flying Fortress” acts as a welcome change. The vocals are somewhat different here. The tune is much lower. The instrumental break has a very melodic solo. “Doctor Doom” tells the story of the villain from the “Fantastic 4” movies (or cartoons). Just like the bad guy itself the song crushed everything what crosses his path. Pounding drums, battling riffs and the angry screaming vocals are the weapons who make this possible. “Anneliese Michel” brings us to a possessed little girl. The falsetto voices, the lyrics and some of the raging riffs makes a comparison with King Diamond justified. The strong bass line alone has the strength to force the demons out of the little girl's body. But in the story they let a priest do the job! The revamped version of the classic but never released “Brain Dead Woman” has a much slower pace, but the guitars still squeak and peep  “The Monitor” is again a faster moving monster with razor sharp riffs and thundering drums. The epic “Hell Destroyer vs Metal Devil” closes the regular edition of this album in grandeur. Speed metal riffs – with a reference to the early Slayer albums – in combination with the extreme pounding drums will make your head spin. Eventually the Hell Destroyer defeats the devil and all ends well in Cage's metal world. That's what I call supremacy of steel! The bonus track “Skinned Alive” is in the true speed metal tradition. The narrating vocals, the screaming voice and the sentence “Eins Twei Drei Die” are a kinda odd trio but together they give this track that extra punch.                                                                               

Conclusion:
This sixth effort from the US power metallers Cage is once again a smashing release. It's packed with supersonic metal and the great vocal range from Sean Peck is simply amazing. This platter also holds several connections with the more traditional metal and of course Judas Priest “Painkiller” haunts your head when listening to this album. When you’re a sucker for fast guitars, pounding drums and screaming vocals this certainly is a must buy. All hail the Hell Destroyer.

Tracklist:

  1. Bloodsteel
  2. The Beast Of Bray Road
  3. King Of The Wasteland
  4. Metal Empire
  5. War Of The Undead
  6. Flying Fortress
  7. Doctor Doom
  8. Anneliese Michel
  9. Braindead Woman
  10. The Monitor
  11. Hell Destroyer vs Metal Devil
  12. Skinned Alive

 Links:

Geschreven door Rik Bauters 

 


TOKYO – TOKYO - YESTERROCK – OUT NOW

The group Tokyo was founded in the beginning of the 80's near Frankfurt, Germany. Tokyo went on rehearsing for a half year before they started to play their first live gigs. Their first and self-titled release “Tokyo” was released in 1981 and immediately stormed the charts. The title track became a rock classic and received tremendous airplay in various rock clubs. Until today, this track still appears on many 80's rock compilations.

Tokyo is:

  • Robby Musenbichler – guitars & vocals
  • Ken Taylor – bass & vocals
  • Klaus Luley – guitars & vocals
  • Lothar Krell – keyboards
  • Fritz Matzka - drums

TOKYO

 

Simple keyboard strokes, spacy sounds and a Dire Straits guitar start the title track on this thirty year old album. Tokyo has three singers and that makes the vocals stunning and the chorus so catchy that it compels you to sing-along. Although these songs are three decades old they still sound fresh. “Cryin'” starts like a 80's  disco song and continues as an early Toto tune. “Tuesday Morning” has an 60 rock 'n roll  piano (remember those Laurel & Hardy short films!) and is a light digestible radio friendly pop rock song.  A weeping guitar starts the up tempo “Girl”.This short track holds some sparkly guitar work. A little fiery guitar riff draws the attention in “We Are The Times” and those keys reminds us again of Toto. The longest track “Father of Time” is also the most adventurous track. It kicks of with a strange movie like intro, goes on as a old school AOR track and knows many changes in pace and overall sound. The saxophone – guitar duel is the cherry on this melodic pie.

The song “Welcome to My Home” is built around the piano. The middle section consists of a keys solo that just stepped out of an early 80's science fiction movie. Those keys are being pushed away by a furious guitar solo. This re-issue holds in total 7 bonus tracks. Three songs are newly recorded versions of the originals. “Carry On” gets a bunch of modern touches (voice deformation – additional sounds). “Girl” got a acoustic transformation and “Cryin' “ has been stripped of his disco feel! The other four tracks have been recorded during the 80's. “Young Girls In Love” and “The Time is Right” are two more guitar driven 'light' rockers. The Beatles shine through on the acoustic ballad “On My Mind” and the album closer is packed with very divers music styles. You hear some Scissor Sisters vocals followed by a more rap style and even some “Hysteria” Def Leppard guitar licks. In the end they even flirt with the vocoder.

Conclusion:
This album was released just before I got into metal and melodic rock. This is my first introduction to this German melodic rock band and it brightens up my day! Yesterrock can be seen as the most important label who releases lost gems in the AOR and melodic rock genre. The album is a real treat for fans from the early AOR with loads of keys and catchy vocals. The bonus tracks show a little different Tokyo but are worth your attention. Especially those rerecorded originals are very well done.

Tracklist:

  1. Tokyo
  2. Cryin'
  3. Tuesday Morning
  4. Girl
  5. We Are The Times
  6. Teenage Shooter
  7. Father of Time
  8. Carry On
  9. Welcome To My Home

Bonus tracks:

  1. Young Kids In Love
  2. Carry On
  3. Girl
  4. Cryin'
  5. The Time Is Right
  6. On My Mind
  7. Behind The Faces
Links:
Geschreven door Rik Bauters

 


LIVEREPORT: VADER EN GORGOROTH @ METROPOOL HENGELO

 

Metropool krijgt vandaag twee legendes uit twee verschillende genres op bezoek.

Vader komt een potje magistraal beuken en Gorgoroth komt de duistere kanten van metal ten toon stellen. Voordat al dit metalgeweld losbarst, heeft Vermin de eer om de avond te mogen openen.

 

Wat valt deze band mij tegen. Ik had al veel over deze band gehoord en was zeer benieuwd naar wat zij het publiek gingen voorschotelen. Ik denk dat ze hun dag niet hadden. Veel fouten en nogal stijf op het podium staan is wat het geringe publiek krijgt voor geschoteld. Bij vlagen is het nog best wel lekkere herrie om naar te luisteren. Het zal er ook wel aan gelegen hebben dat er bijna geen hond in de zaal.Zij besloten in plaats van het publiek te overtuigen voor hun zelf te performen. Dit was best een teleurstellende show.                                                                   

De volgende op de bill is Valkyrja.

 

Dat deze mannen wel meer ervaring hebben is meteen duidelijk. Mooie sfeerverlichting, duistere outfits en lugubere corpse paint maakt het visueel al een stuk aangenamer. Ook de muziek is een stuk beter om aan te horen. Sterker nog, het is gewoon een goede bak metal met zeer duistere randjes. Toffe show en het publiek wat aanwezig is, kan genieten van een sterke set van deze mannen.

Dan is het wat voor mij en vele andere betreft de hoofd act van de avond.

Vader is aan de beurt om de Metropool te gaan thrashen. Meteen vanaf de start  gaan zowel band als publiek goed van start. Het mag duidelijk zijn dat we hier te maken hebben met 1 van de grotere bands uit de scene. Superstrak spel en uitbundigheid kan dus zeker wel samengaan.

 

Vele krakers knallen uit de speaker, maar uiteraard komt er ook genoeg van “Welcome To The Morbid Reich” voorbij. Het magistrale laatste album van Vader, waarmee ze hebben laten zien nog lang niet opgebrand te zijn. Een paar mensen zingen nog het welbekende Bier en Tieten.Waarop Peter de frontman van Vader de dames nog uitdaagt om de titties dan maar even te showen. Helaas voor hem blijven de shirts aan.

 

De set dendert als een sneltrein voort en al gauw zijn we helaas al aan het einde van een zeer strakke set.

 

Wat nu gebeurt, is op zich best komisch. Van tevoren was al duidelijk dat de meeste mensen voor Vader komen. En na even wat gerookt buiten te hebben, valt het mij op dat veel bezoekers het hazenpad hebben gekozen. 

Gorgoroth mag afsluiten en tja wat moet je hier van zeggen. Ze hebben het fatsoen nog niet eens om het publiek te begroeten.Geen enkel woord tussendoor van de frontman.

 

Maar eerlijk is eerlijk, hun vak verstaan ze wel. Uiteraard  geschminkt en met spijkers razen ze hier nog sneller door de set heen. Voor de Blackies zal het allemaal fantastisch geweest zijn. Maar de gemiddelde bezoeker die is blijven hangen, vat het eerder op als een komische act. Gorgoroth is op zijn tijd nog best te pruimen, maar na een ijzersterke set van Vader voelt het toch meer als een oprot act.

 

Ondanks toch wel twee wat slechtere bands, heeft de set van Vader toch de avond gered. Wederom een gezellige avond in de Metropool. Deze tent weet hoe ze metal moeten boeken.

Geschreven door Ronald van de Baan 

 

 


THE EXILED - BREAK THE CHAINS - OUT NOW

 

The Exiled are a Swansea-based metal band. Originally formed in 2008, the band has been in  its current form since 2011 with the addition of James Andrews on vocals and Matt Angelow on bass. Their music is a mix of thrash metal and melodic death metal taking influence from a variety of American and Scandinavian metal scenes. The band released their debut EP - entitled 'Break The Chains' on the 29th September 2011. It is available through all major digital retailers and the CD is available via The Exiled Merchandise Store. The band caught my attention when they opened for Sepultura.

The Exiled is:

·         Vocals: James Andrews

·         Guitar & Vocals: Harry Tadayon

·         Guitar: Richard Hughes

·         Bass: Matthew Angelow

·         Drums: David Jones

'Break The Chains'

 

Melodic Thrash Death all over! The debut album kicks of with a nice intro.
What follows is a melodic ride with some nice thrashy parts. I love how this band got a good songwriting structure. Slower melodic parts  are easily mixed with some nice thrashy riffs. I can see the people already thrash the place at a live concert. The bass is pumping in a good way, and got some melodic guitar parts on top of it. It does remind me a bit of the Haunted.

The vicious growls are not overkill in the mix. A mistake which many bands make. It really shows of that these boys took their time to get a good debut out. If this  band keeps going from where they started , we might be in for another great metal act.

Tracklist:

  1. Intro.
  2. Break The Chains
  3. From Nothing (We Are Everything )
  4. Sentience
  5. Post Human
  6. Shallow

Conclusion: 
If you looking for a nice blasting Melodic thrasher, don’t look further and give these guys a chance!

Link:  https://www.facebook.com/theexiledofficial

Written by: Ronald van de Baan

 


GOLDEN RESURRECTION – MAN ON A MISSION - LILJEGREN RECORDS/DOOLITTLE GROUP – OUT NOW

Since Christian Liljegren and Tommy ReinXeed formed Golden Resurrection in 2008 they have been very productive, involved in many album productions by Golden Resurrection, 7Days, Divinefire, Audiovision, ReinXeed and Swedish Hits Goes Metal. In 2010 they released the debut album “Glory To My King”. That album got fantastic reviews all over the world and went straight into the Japanese Metal charts. Tommy and Christian are back with the sophomore release “Man On A Mission”.

Golden Resurrection is:

  • Christian Liljegren – vocals
  • Tommy ReinXeed – guitars, keyboards, lead and backing vocals
  • Steven K – bass & backing vocals
  • Richard Gustafsson – drums & backing vocals
  • Kenneth Lillqvist – keyboards & backing vocals

MAN WITH A MISSION

 

The album starts with a short bombastic and film score intro. But the title track soon kicks in with high gear. Neoclassical fast keys with fitting riffs and the mighty voice of Christian! The lyrics all have a religious theme, but that doesn't bother me at all! An Yngwie inspired fast riff from Tommy Reinxeed welcomes us in “Identity in Christ”. But the high blond haired guy is also responsible for those marvelous harmonies. Christian and Tommy pushes some unbelievable high notes from their throats at the end of the song. “Golden Times” is a more commercial sounding tune. The lyrics refer to their fondness of Europe's “Final Countdown” and the love for music in general. The guitar solo in the vein of Gary Moore and John Norum is the golden time for me! A full shred attack introduces “Finally Free”. Tommy's guitar playing is often super fast, but is always very melodic and comes with lots of feeling. “Generation of the Brave” has a balladesque beginning with extreme sensitive axe work, where again the Gary Moore and Europe link is audible. As the song continues the riffs become more aggressive and I can detect even a touch of Zakk Wylde and Marty Friedman. But the spirit of the early Ygnwie will always be included in Tommy's playing. The 'Middle Ages' keys are perfectly blend with the racing riffs. Tommy's wizardry knows many aspects of the greatest guitar players. But I am very pleased to hear a couple of licks from the 'hair metal era' of Dimebag Darrell (Pantera). I follow Christian's advice blindly on this one, because he sings: “I love it loud”! Tommy goes all the way in the instrumental “Metal Opus 1 in C# minor”. He proves again that he's a real virtuoso on the six string! More than four minutes of tasty ear candy is what you get here. Gimme, Gimme Mo(o)re! A more opera style vocals are being introduced in “Flaming Youth”. “Are You Ready For The Power” is a pure arena rocker with a more 80's classic metal style of guitar playing. The song has a massive sing-along chorus and the guitar solo is in the true Reinxeed tradition. The digital release has two cover songs as bonus tracks. That they can also swim in other seas is well demonstrated in the excellent remake of “Point Of Know Return” from the symphonic progressive rockers of Kansas. But the closest you can get to heaven on earth can be heard on the Gary Moore cover “End Of The World”! OMG! Tommy tortures his guitar in such a way it made me weep like a baby! This must be best cover song I ever heard. A fitting remake of this classic track with a lot of respect for the passed away Axe master!                                                                           

Conclusion:
The first album “Glory To My King” from Golden Resurrection was a fine piece of music and I was immediately blown away by it. This follow up is even better! Because the songs are more balanced and the guitars from Tommy are more song orientated than on the first album. But don’t worry, every fan of Yngwie will still have a ball listening to this album! And I can’t get enough of that Moore cover! If that’s how the end of the world will sound, it can’t happen soon enough for me!

Tracklist:

  1. The Light Overture
  2. Man With A Mission
  3. Identity In Christ
  4. Golden Times
  5. Finally Free
  6. Generation of the Brave
  7. Standing on the Rock
  8. Metal Opus 1 in C# minor
  9. Are You Ready For the Power
  10. Flaming Youth
  11. Point of Know Return
  12. The End of the World
Links:
Geschreven door Rik Bauters

 

 


INTERVIEW WITH LENNIE RIZZO AND FRED GORHAU FROM EXXPLORER

First up, how are you guys feeling right now?
Lennie RizzoWe are feeling great, thanks for doing this interview Rik.

The band’s latest release was “Coldblackugly” in 1996. Now you're back with a new album. What triggered the return or who was the initiator?
Lennie RizzoWell myself and Ed. We accidently met at a bar. A friend of mines band was playing, They asked me to come up and sing a song or two. I bumped into Ed Lavolpe and we started talking about forming a coverband. Just for fun. About a week later, he contacted me and asked me about reforming Exxplorer. I was a little hesitated about it at first, did a little thinking and decided to go with the flow, once again.

 

 

 

 

That mind blowing debut got an unbelievable guitar sound! The new album has also that trademark, but with a more up to date sound. But still I can hear a lot of references to the 80's metal bands. Was  it done intentionally?
Fred GorhauNot really, that’s just our sound.  The way we like to hear guitars. Kevin and I have both always loved the sound of old vintage Marshalls. We both recently picked up Marshall 9200 power amps, and we run Digitech 1101’s.  They have very good sounds. We both love our Gibsons and we both recently got endorsed by “Raven West Guitars”. They are awesome and you can hear them all over this new album.  Judas Priest and Megadeth I believe run the same amp setup.  I just think they have a few more than we do though, haha.

 

The voice of Mr. Rizzo has stand the test of time very well. Does he do something special to keep his voice in good shape?
Lennie RizzoGood question, my friend. I really take care of my voice. It means so much to me. I don’t smoke or ever abuse my voice. Before a gig or studio time, I drink tea, take honey, drink a lot of water on stage! Whatever I can do to take of my instrument, I do.

How did you experience the presence on the Keep It True festival in 2009?
Lennie RizzoAll of us in Exxplorer had the greatest time at Keep It True. We were welcomed with open arms. Festival, the bands, the staff, the fans, all fabulous. Would love to do it again someday. Great festival.

 

Who are the main songwriters or is it a group effort? And how went the recording process?
Lennie RizzoWe all add something to the table. Kevin has many, many ideas, prearranged stuff. So does Fred. I have ideas, little twist and turns and the lyrics of course. Mike and Jay also contribute to our writing formulas. It’s a group effort. As far as the recording process, we recorded the new album in a friend’s living room. Never done this way before, by us. Very odd at first, but we got it done. It kinda worked on me. I released my inner feelings and that came out into our music. It was a different method, but it really worked for us.

 Just like on the debut album the artwork for the new album is stunning! Did the artist get total freedom to come up with the result or did you give him some guidelines?
Fred GorhauWe gave him a basic idea of what we were looking for, and let him do his thing. He did a great job, and it was almost exactly what we wanted the first time he sent us a draft. We made a few changes, and within a very short time, we had a finished cover. We’re very pleased with the work he did.

Are there any plans of visiting Europe (and especially Belgium or The Netherlands) in the near future?
Fred GorhauThat is a big yes.  Especially now that we have a new album out, and it’s not just a reunion show or two.  We have started talking to a few people about coming back to Europe in 2012.  We’d LOVE to play in Belgium and The Netherlands, as well as everywhere else in Europe.  Festivals and venues are invited to contact us to discuss Exxplorer coming back to Europe.

To conclude, would you like to say something to the fans and the readers?
Lennie RizzoTo all our friends, fans and readers: pick up our latest release “Vengeance Rides An Angry Horse” Please, support true metal! We appreciate all the support and love from the fans! Fans are fucking great. Mad love to you all and hoping to see you soon! Peace, love and metal! Thank you Rik, God bless \m/

Fred GorhauWell, by now, the new CD will be out, and we really hope you enjoy it. Thanks so much for your loyalty and support over the years. We can’t wait to see you again, and request that Exxplorer plays on a stage NEAR YOU….

 And thanx for answering these questions, guys!

 

Link: www.exxplorer.net - http://www.myppk.com/PPKs/indexC.aspx?PPK=7955

By Rik Bauters 


PHOTOREPORT: VADER GORGOROTH @ METROPOOL , HENGELO

FOR MORE PHOTO'S CLICK ON PHOTO

PHOTOGRAPHER: RONALD VAN DE BAAN 


LIZZY BORDEN about to kick off "Death takes a holiday" European tour 2011!


 

 

 

 

 

 

 

 

 

After blazing through the U.S. and Canada on the "Summer of Blood Tour", LIZZY BORDEN have announced the "Death Takes a Holiday Tour" 2011.

LIZZY BORDEN will kick off the European part of the tour in the Netherlands (Eindhoven) on November 23rd, then on to Germany for the Christmas Metal Festival with Hammerfall, Lordi and Saxon in Lichtenfels, Germany on Nov 25th. A much anticipated performance at this year's Hard Rock Hell festival in the UK will follow on December 2nd with Ace Frehley , Magnum and the Quireboys.

LIZZY BORDEN's "Death takes a holiday tour" also includes headlining shows throughout Europe (all tour dates below). New dates in Belgium, Greece and Hungary have been added!

LIZZY BORDEN
23/11/11 – NL - Eindhoven - The Rambler
24/11/11 – BE – Roeselare – De Verlichte Geest
25/11/11 – DE – Lichtenfels - Christmas Metal Festival
26/11/11 – CH – Uster - Rock City
27/11/11 – DE - Munich - Garage De Luxe
28/11/11 – AT – Wien – Escape
29/11/11 – SI – Ljubljana – Channel Zero
30/11/11 – HU – Budapest - Rocktogon
01/12/11 – UK - London - Camden Underworld
02/12/11 – UK – Prestatyn - Hard Rock Hell Festival
05/12/11 – FI – Helsinki – DOM
08/12/11 – GR – Athens – Seven Sins
09/12/11 – SE – Sala - Rockland
10/12/11 – SE – Trollhattan - Backstage
11/12/11 – DK - Copenhagen - The Rock

LIZZY BORDEN will be performing all of the classic songs like "Me against the World" "American Metal", "Master of Disguise" as well as songs from the latest LIZZY BORDEN full length album "Appointment with Death", along with some new surprises in the show just for this holiday tour.

http://www.lizzyborden.com
http://www.facebook.com/lizzybordenband 


LIVEREPORT: GORGOROTH, VADER, VALKYRJA, VERMIN & WELTSCHMERZ @ DE KELDER, AMERSFOORT

Een flinke portie black & death metal. Wie heeft daar nou geen zin in? Daarom sprongen we in de auto en reden we door naar De Kelder in Amersfoort om maar liefst 5 bands te aanschouwen!

De kick off werd gehouden door de Nederlandse black metal band Weltschmerz.

 

De mannen zetten een flinke portie black metal neer. Het is duidelijk dat het muzikaal niet ontbreekt bij deze band! Maar het is en blijft natuurlijk de opener en de zaal was verre van vol. Jammer want de band klinkt verder prima! Ondanks dat er weinig mensen aanwezig waren, vermaakte de band zich wel. Tegen het einde waren er toch nog mensen die lichtjes hun hoofden heen en weer zwaaiden. Ben benieuwd hoe dat in een volle zaal zou gaan.

Nadat alles af en opgebouwd was, was het tijd voor Vermin.

 

Er waren wat meer mensen aanwezig bij deze band maar nog steeds was de zaal verre van vol. De band deed hun best om de zaal te vermaken. Er waren dan ook een aantal tikkende en zwaaiende hoofden te vinden maar helaas liep de zaal er niet erg warm van. Misschien een volgende keer?

Toen het tijd was voor de derde band barstte het in de zaal van de mensen. Het was duidelijk dat Valkyrja een geliefde band is onder het publiek!

 

De mannen kwamen het podium op in hun vodden en hadden per direct alle aandacht. Er werd flink geheadbangd en losgegaan. Ja aan deze band zal het niet liggen! Hetgeen me stoorde was het slechte licht. De lampen stonden teveel naar het publiek gericht en van het podium af. Ook werd er teveel rook gebruikt waardoor zelfs helemaal vooraan de bandleden moeilijk te zien waren. Best jammer!

En toen was het tijd voor Vader! Deze band heeft geen verdere uitleg nodig! De liefhebbers van death metal zullen vast wel een CD van Vader thuis hebben liggen. De zaal was lekker vol. De band kwam op en gaf ons een flinke dosis death metal! De gitarist had er behoorlijk zin in en ging lekker los met het publiek! Vooraan ging de pit er ook hard aan toe! Veel beukende en vallende mensen. Vallen, opstaan en weer net zo hard door gaan! Ook de band genoot van het zicht op de pit. En na afloop speelden ze nog een nummer van Slayer dat de zaal helemaal uit zijn dak deed gaan, namelijk; Raining Blood!

 

Voor we het door hadden was het tijd voor de laatste band van de avond! Gorgoroth! Ik was reuze benieuwd om ze weer te zien! Het optreden met Cradle Of Filth een aantal jaren geleden stond nog fris in mijn geheugen. Het was wellicht een andere zaal, andere leden etc. maar het was een echte killer show! Ze kwamen het podium op in hun corpse paint en spijker outfits zoals we gewend van ze zijn.

 

Helaas viel het optreden me toch wel een beetje tegen. Aangezien het een klein podium is, was er niet voldoende ruimte voor de bandleden om compleet los te gaan of enorme props te hebben. Maar ook de bandleden zelf waren erg wisselvallig. De meeste waren toch flink ingetogen. De bassist was daarentegen weer heel uitbundig met het publiek bezig. Maar op muzikaal gebied klonken ze helaas ook niet helemaal in topvorm. Ze konden Vader die avond in ieder geval niet overtreffen.

 

Al met al was het een flinke portie stoere mannen (en vrouwen) muziek! De gezellige sfeer was overal te proeven! Een paar kleine minpuntjes, maar dat mocht de avond niet minder gezellig maken!

Geschreven door: Jupiter Darkshadow
Fotograaf: Peter van Rijsbergen ( Metalraid )
 


LIVEREPORT: HAMMERFALL @ 013 TILBURG

Drukke tijden. Er blijven maar goede shows komen. Vanavond ga ik richting de 013 in Tilburg. Niemand minder dan de koningen van de Power Metal Hammerfall komt een optreden verzorgen. Zij komen niet alleen. In het voorprogramma staan er 3 goede acts: Death Destruction, Amaranthe en Vicious Rumors. Ik ben er al vroeg bij want met 3 van de bands heb ik eerst nog een interview. Binnenkort op Livereviewer een interview dus met Death Destruction, Vicious Rumors en de headliner van vanavond Hammerfall.

De eerst act is Death Destruction en deze band heeft net hun debuut CD uitgebracht. Ze zijn met een agressieve metalcore een beetje de vreemde eend in de bijt. Maar toch kijk ik naar deze band uit. Met ondermeer Jonas van Evergrey achter de drums en Fredrik van Hammerfall op bass , kun je eigenlijk alleen nog maar een goede show verwachten. Het publiek is nog niet in grote getallen aanwezig als de mannen aan hun set beginnen.

 

Maar de strot van Jimmie (Dead By April) schudt ze meteen wakker. Ik ben verbaasd hoe goed het publiek met open armen deze band ontvangt gezien het genre wat ze spelen. Veel energie spat ervan af en dit is zeker een band om in de gaten te houden.

 

Na een zeer snelle ombouw is het tijd voor de Female Fronted metal band Amaranthe.

 

Ik persoonlijk ben geen groot liefhebber van het genre en moet zeggen dat ik mij behoorlijk door deze set heb heen moeten worstelen. De band trouwens ook, gezien de omstandigheden waarin ze moesten spelen. Uitvallende microfoons en een toch wel erg mager geluid doen mij besluiten om toch al vroegtijdig bij deze band af te haken en snel wat te gaan happen.

 

Derde op de bill zijn de oudgedienden van Vicious Rumors.

 

Deze band timmert al aardig lang aan de weg en met hun aanstekelijke pot Heavy Metal hebben ze menig zaal op zijn kop gezet. Zoals dit jaar nog op Dokkem Open Air. De set gaat meteen lekker van start en deze oude knarren hebben nog niks aan kracht ingeboet. Schitterend om te zien met hoeveel plezier ze hun sterke materiaal afvuren op het publiek. De frontman weet het publiek met zijn intense ogen goed te bespelen.

 

De goede man neemt zelf nog een duik in het publiek, wat tot hilarische taferelen leidt. Goede sterke show en de nu redelijk gevulde zaal is klaar voor Hammerfall.

 

HAMMERFALL

http://farm7.staticflickr.com/6216/6377389817_a6b9e1886a.jpg 

De ombouw duurt nu wat langer, maar het wachten is het wel waard. Het drumstel staat mooi hoog en bij aanvang is duidelijk dat de heren meer dan genoeg ledverlichting hebben meegenomen. Het is vanavond niet alleen een streling voor het oor maar ook visueel ziet het er allemaal erg mooi uit. De band oogt ietwat vermoeid, maar goed ze zijn ook al weer een tijd op pad met het promoten van Infected.

 

Joachim praat de show goed aan elkaar. Deze frontman is sterk vanavond. Hij heeft er duidelijk veel zin in. Mooie gezichtsuitdrukkingen heeft deze kerel toch. Het geluid is vanavond prima te noemen. De 013 staat bekend om het goede geluid en vanavond is dat ook duidelijk het geval. Het publiek geniet van het repertoire wat voorgeschoteld wordt. Vanavond komen er naast nieuw werk ook veel oudjes voorbij zoals “Steels Meets Steel”. Heerlijk bombastisch en vol Powerrrrrrrrrrrrr.

 

Het publiek smult. De teksten worden meegebruld en de haren wapperen in het rond.  Weer een geslaagde show van Hammerfall. Tevreden ga ik na een lange dag richting huis. 

Geschreven door: Ronald van de Baan 


LIVEREPORT: OPETH @ 013 TILBURG

Ik luister al een tijdje naar de muziek van Opeth, maar nooit heb ik de kans gezien om ze live te aanschouwen. Een paar jaar geleden bijna, maar dat komt nog lang niet in de buurt van helemaal. Wat heb ik gebaald. Dus ik heb lang uitgeleefd naar dit moment. Het moment om ze live te zien in de 013, waar ik al snel tot de conclusie kwam dat ik een leek ben als het op de band aankomt. Ik ben in het bezit van maar liefst 2 albums. Dat zij inmiddels al het vijfvoudige aan albums op hun naam hebben staan, bleek wel uit het feit dat ze al met al 1 nummer hebben gespeeld die mij bekend in de oren klonk. Maar mag dat de pret drukken, zeker niet. Wat ik uit deze avond in een bomvolle 013 mag concluderen is dat deze band over een bijzondere dosis afwisseling beschikt, en er een hoogwaardig stuk muziek wordt gespeeld.

In mijn vrije uurtjes draai ik graag de dvd Lamentations, zanger Mikael Åkerfeldt komt daar op mij over als een sympathieke ietwat introverte man. Op dat sympathieke na bleek het tegenovergestelde waar deze avond. De man zit vol verhalen  en grapjes, en heeft het duidelijk naar zijn zin. De gespeelde nummers bevatten allerlei invloeden, en zijn amper in een hokje te duwen. Het enige hokje waar ik ze in kan drukken is het hokje van absoluut muzikaal genot. De muziek is zwaar, maar ook melodieus en dromerig. Ik wordt werkelijk bij mijn strot gegrepen door het niveau. De muziek valt bijna te omschrijven als een  symfonie, elk nummer is tot in de puntjes uitgewerkt. Een band die een totaal ander soort muziek maakt, maar met wie ik toch lichte overeenkomsten zie is Procol Harum. Ze hebben dezelfde soort intense manier van muziek maken. Werkelijk prachtig. Maar goed mijn verhaal verzand steeds meer in het maken van een statement in plaats van een recensie.

 

De hoofdconclusie is dat het een prachtige avond was, waar ik met al die andere poppetjes in de zaal van heb genoten. Enig minpuntje was het feit dat alleen de “rustigere” nummers van Opeth ten gehore werden gebracht, en ik geen grunt heb gehoord. Nu geef ik toe dat ik het minst warm loop voor dat gedeelte van de band, maar voor het volledige plaatje was dat niet verkeerd geweest. Dit was een avond van hoog niveau. Al werd de dubbele prijs voor een kaartje gevraagd, dan nog zou ik er geen 2 keer over na hoeven denken. Deze band maakt muziek zoals het hoort te zijn. Thumbs up.

GESCHREVEN DOOR TAGGI EENSTROOM 


SHY – SHY - ESCAPE MUSIC – OUT NOW

Shy heeft bij mij een grote indruk nagelaten met hun debuutplaat “Once Bitten....Twice Shy”. Ten tijde van de release bombardeerde het blad Kerrang! dit tot het beste Engelse pomp rock album aller tijden. Nadien brachten ze enkele parels uit in het lichte AOR genre met “Brave The Storm” en “Excess All Areas”. Tony Mills verliet de band weer na een tiental jaar. In 2005 brachten ze met “Sunset and Vine” hun laatste plaat uit. Mills kondigde kort nadien ook zijn vertrek aan en begon bij TNT. Zes jaar na dit album is Shy daar plots terug met een nieuw album en een andere zanger. Maar het noodlot sloeg echter toe, want kort na de release van dit album is gitarist Steve Harris overleden. De man sukkelde al vanaf 2009 met zijn gezondheid en een hersentumor werd hem fataal! Maar dat weerhield hem niet om Shy opnieuw leven in te blazen en een nieuw album af te leveren.

Shy is:

  • Lee Small – vocals
  • Steve Harris – lead & rhythm guitars
  • Roy Davis – bass
  • Joe Basketts – keyboards
  • Bob Richards – drums

SHY

 

Een bombastische intro met massale keyboards worden achterna gezeten door een beukende gitaarriff van Steve Harris. Dit is duidelijk een totaal andere Shy als ten tijde van “Brave The Storm” en “Excess all Areas”. De combinatie van het werkelijk verbluffend gitaarwerk van Steve en de orkestraal aanvoelende toetsen voeren deze Shy meer naar de neoklassiek getinte melodieuze metal. Tony Mills heeft Shy vaarwel gezegd om zich bij TNT te vervoegen en daardoor is zijn typische stemgeluid ook verdwenen. Maar zijn vervanger Lee Small is allesbehalve een kleine vogel. Zijn krachtiger en warmer stemgeluid past uitstekend bij deze Shy nieuwe stijl. In het lange “Sanctuary” steken zelfs wat Oosterse invloeden  de kop op.  In de instrumentale break bewijst Mr. Harris dat hij toch een schromelijk onderschat snarenplukker is. Tijdens het rustiger “Save Me” drijven de  AOR invloeden wat meer aan de oppervlakte.  In elke song valt er met volle teugen te genieten van het schitterende gitaarwerk, de uit verschillende lagen opgebouwde toetspartijen en de weergaloze stem van Lee! De snelheid van de riffs schieten de hoogte in bij “So Many Tears” en tijdens de solo roept Steve bij mij de geest op van TNT's Ronni Le Tekro. “Ran Out Of Time” is een nummer dat het beste te vergelijken is met de oude Shy en maakt dat er aan afwisseling niet te klagen valt op dit zilveren schijfje. Met “Breathe” komt er een sterk door toetsen ondersteunde powerballade voorbij en hier komt de kracht van Small's stem ten volle tot uiting. Harris doet daar nog een Gary Moore refererende gevoelige gitaarsolo boven op.  Verder op het album hebben we nog een ontmoeting met het AOR nummer “Blood on the Line”, het snellere “Pray” - waarvoor een luchtig en helder toetsmelodietje de aandacht trekt. Op het mid tempo “Only for the Night” en “Over You” bespeur ik een snuifje Def Leppard gitaren ten tijde van “Pyromania” en “Hysteria”. 

Conclusie:
Shy heeft met dit album vriend en vijand verrast door een volledig andere sound neer te zetten. Maar bij het beluisteren zul je zonder twijfel geraakt worden door de uitstekende composities met veel gebruik van orkestrale elementen. Ook Lee Small heeft een totaal anders stemgeluid dan Tony Mills, maar de man zingt ook met grote klasse! Maar de verrassing op dit album is toch wel het subliem gitaarwerk van wijlen Steve Harris. Jammer dat de man alle lof niet meer zal kunnen horen. Maar de man zal ongetwijfeld de hemel opfleuren met zijn schitterend gitaarwerk en aan tafel zitten met Jimmy Hendrix, Steve Lee en Ronnie James Dio!

 Tracklist:

  1. Land of a Thousand Lies
  2. So Many Tears
  3. Ran Out Of Time
  4. Breathe
  5. Blood on the Line
  6. Pray
  7. Only for the Night
  8. Live For Me
  9. Over You
  10. Sanctuary
  11. Save Me
  12. Union Of Souls

Links:

GESCHREVEN DOOR RIK BAUTERS

 


BOBBY KIMBALL/ JIMI JAMISON – KIMBALL/JAMISON - FRONTIERS RECORDS – OUT NOW

Frontiers Records kwam op het idee om twee iconen uit de melodieuze rockwereld op één album te laten zingen. Elke zichzelf respecterende melodieuze rock fan kent de nummers “Hold The Line”, “Rosanna” en “Africa” van Toto met Bobby Kimball en “Is This Love”, “Burning Heart” en “High On You” van Survivor met Jimi Jamison. Als songschrijvers werd een hele rits bekende namen aangetrokken zoals: Richard Page (Mr. Mister), Jim Peterik (Survivor), Erik Martensson (W.E.T.) en Robert Sall (Work of Art). 

Kimball/Jamison is:

 

  • Bobby Kimball – lead & background vocals
  • Jimi Jamison – lead & backing vocals
  • Alex Beyrodt – lead & rhythm guitars
  • Matt Sinner – bass guitar
  • Jimmy Kresic – keyboards
  • Martin Schmidt – drums & percussion

 

KIMBALL/JAMISON

 

Het album start op weergaloze wijze met het door Robert Sall (Work of Art) geschreven “Worth fighting for”. De vocale prestaties van Jimi zijn van een absoluut topniveau! Maar ook tijdens de samenzang van deze twee knallers bezorgen de trillingen van het aambeeld in ons binnenoor dat we breed glimlachend geboeid verder luisteren en de pompende gitaarriffs maken het feestje compleet. Het volgende “Can't Wait For Love” is weer een schot in de roos. De hakkende riffs van Alex Beyrodt in combinatie met de luchtige toetsen van Jimmy Kresic maken dit een super aanstekelijk nummer dat onmiddellijk in je hoofd blijft hangen. Met “Sail Away” krijgen we een emotioneel gezongen ballade voorgeschoteld. “Chasing Euphoria” had door zijn rollende riff niet misstaan op het laatste solo album “Crossroads Moments” van Jimi. Piano en de keyboards vormen de basis voor de emotionele ballade “Find Another Way”. “Get Back In The Game” is opnieuw een felle rocker en het riffje tijdens het couplet lijkt wel weggelopen van Survivor's “Too Hot To Sleep”. De rest van de nummers lopen volledig in het verlengde van de eerdere songs, maar het niveau van de drie eerste nummers wordt niet meer gehaald! Met uitzondering van het felle “Kicking and Screaming” dat sterke gelijkenissen vertoond met de nummers op het solo album van Toby Hitchcock.

Conclusie:
Een zeer mooi uitgewerkt project is dit geworden. De composities zijn stuk voor stuk mooi uitgewerkt en het wondermooie gitaarwerk staat volledig in dienst van de songs. Jammer dat na het midden van de plaat de drive er een beetje uitgaat en dat Mr. Kimball zich soms eens vergaloppeert bij de hoge tonen. Want Jimi is de echte ster op dit album en iedere fan van de stem van Mr. Jamison kan deze plaat dan ook blind aanschaffen.

Tracklist:

  1. Worth Fighting For
  2. Can't Wait For Love
  3. Sail Away
  4. Chasing Euphoria
  5. Find Another Way
  6. Get Back In The Game
  7. I Did Everything Wrong
  8. Shadows of Love
  9. Hearts Beat Again
  10. We Gotta Believe
  11. Kicking and Screaming
  12. Your Photograph

Links:

 
GESCHREVEN DOOR RIK BAUTERS 

INTERVIEW MET MAARTEN VAN SHAKING GODSPEED

Op Gods of Groove in de Metropool, Hengelo , heb ik het genoegen gehad een interview te doen met Maarten, de drummer van Shaking Godspeed.

 

Je staat vandaag op Gods of Groove hoe is het om met al deze acts te spelen?
Maarten: Super , ik dacht ongeveer een half jaar geleden was de vorige Gods of Groove in Weert in de Bosuil. Daar had je ook Gingerpig en ik weet eigenlijk niet meer zo goed wat er allemaal speelde. Maar met Gingerpig spelen wij vrij vaak samen en met Automatic Sam, daar zijn we gisteren nog bij geweest. Die hebben gereleased en die hadden een release show. Eigenlijk allemaal goede vrienden. Het is vooral heel erg gezellig. En er zijn nog een paar bands die ik eigenlijk graag nog eens wil zien.

Jullie hebben nog niet zo gek lang geleden het geweldige debuut Awe gereleased. Hoe zijn jullie er eigenlijk op gekomen gebruik te maken van de verschillende instrumenten?
Maarten: Verschillende instrumenten valt toch wel mee toch? Er zitten veel productionele trucjes in maar verder blijft het behoorlijk bij de basis. Bas, gitaar, orgel, gewoon drums vind ik eigenlijk. Ik weet niet wat voor instrumenten je verder nog meer hoort?

Onder meer slidegitaar waar gebruik van word gemaakt.
Maarten: Kijk het is eigenlijk gewoon een bandje. En dit bandje bestaat toevallig uit drums bas gitaar en orgel. Maar dat wil niet zeggen dat je daar mee gewoon alle klanken al mee gehad hebt. Je kunt uit een gitaar en orgel miljoenen verschillende klanken halen. Het is een beetje waar Rage Against The Machine mee begon. Elk gitaarbandje klonk hetzelfde. Een gitaar plug je in en dan klinkt het gewoon als een gitaar met distortion. Hij gebruikt allemaal effecten en zo. En Wout is ongeveer de meest onconventionele gitarist die je je kunt bedenken. En die maakt inderdaad gebruik van dingen zoals slide en hele vreemde akkoord settingen. Dingen waar hij zelf de theorie niet van begrijpt. Het klinkt totaal anders dan een gemiddeld gitaarbandje. Gewoon door de manier van. Maar de instrumenten zijn op zich vrij conventioneel. Dat is het leuke eraan eigenlijk.  De instrumenten die we gebruiken. Het drumstel heeft gewoon een behoorlijk debiele afmeting. Het is allemaal net iets anders maar wel gewoon de geijkte band instrumenten.

 

Wat bij jullie ook totaal anders is zijn de teksten. Die zijn totaal niet cliché. Wat inspireert jullie eigenlijk tot het schrijven van deze teksten?
Maarten: Dat is voornamelijk Wout die dat doet. Op een vreemde manier zijn de teksten eigenlijk altijd wel de sleutels van de nummers. Het hele punt is, we zijn ook met de voorganger en nu zijn we ook al met de volgende bezig. We gaan met 2 a 3 weken weer de studio in, zijn we heel serieus mee bezig om alles echt perfect te krijgen. Soms repeteren we 4 keer per week. Nu zijn we bezig met pre producties en elk detail wordt 5 keer over beslist wat we ermee gaan doen. Hetzelfde gebeurt ook met de teksten. We speelden toen wij die plaat aan het maken waren, toen waren de nummers ongeveer af en moesten de teksten nog komen. We speelden ook best veel al, 3 keer per week denk ik. Maar Wout ging altijd direct door naar huis om aan de teksten te werken. Ik weet niet goed waar ze vandaan komen, maar wel dat ze vooral uit zichzelf behoorlijk introspectief vanuit zijn persoon geschreven zijn, en ik heb ze nooit echt heel erg geanalyseerd eigenlijk. Ik denk dat ik dan iets teveel zijn persoon in moet kijken. Dat wil hij ook niet.

Jullie hebben ook uitstapjes gemaakt naar het buitenland. Onder meer naar het Sziget Festival. Hoe worden jullie eigenlijk ontvangen in het buitenland?
Maarten: Sziget was echt belachelijk. We hadden echt geen verwachtingen ervan. Wie kent ons daar nou? We hadden ons er een beetje op ingespeeld dat we bij wijze van spreken op de camping zouden moeten spelen , naast de Dixies en voor 3 man. Maar het werd een echt een heel groot podium. 1 van de grootste podia op het festival. Vlak voor Prince en het stond gewoon helemaal vol! Dat zie je ook op filmpjes we waren ook echt helemaal van ons a propos eigenlijk. Dan sta je in Hongarije en sta je op een enorm veld te spelen en met mensen en dat was wel erg tof.

We hadden het net al over Awe, die is goed ontvangen en je hebt het ook al weer over opnemen. Komt er binnenkort weer een nieuwe plaat aan?
Maarten: Ja dat klopt. We zijn eigenlijk direct toen Awe uit was weer gaan schrijven voor een volgend album. Eigenlijk willen wij gewoon elk jaar een plaat uitbrengen. Dit word eigenlijk ook de derde. We hadden eerst nog de EP en een half jaar later kwam die plaat. Nu komt de derde eigenlijk met nog geen titel vooralsnog. Nu heb ik aan voorbereiding en pre-productie werk iets van 600 mp3’s op mijn computer staan en dat moet een plaat gaan worden nu. De komende drie weken gaan we de studio in.  Het loopt voorspoedig. Eigenlijk, en dat is een goede situatie, hebben wij teveel materiaal. Wat wij eigenlijk al heel goed vinden. In plaats van dat we echt moeten gaan bijschrijven om de plaat vol te krijgen.

Dat wordt op zich al makkelijk voor volgend jaar dan ?
Maarten: Ja zeker dat ook nog. Ik zal het je sterker vertellen: ik zat pre’s te beluisteren van Awe en daar zaten eigenlijk ook nog bijna volledige nummers tussen die we niet voor de plaat gebruikt hebben. Waar we van dachten, nou dit is het misschien niet helemaal. Die zijn buiten de boot gevallen. Die luisterde ik toen op een avond en zijn eigenlijk toch ook best wel erg goed. Eigenlijk kunnen we met het materiaal wat we nu hebben de komende 10 jaar wel verder. Wout blijft eigenlijk altijd maar schrijven. Die zet je op een bank met een gitaar en er is een nieuw nummer, de opzet ervoor. Het duurt dan wel maanden voordat het daadwerkelijk zijn vorm krijgt. Dat is wel een heel lang proces. We hebben een  opzet van een nummer, bij wijze van spreken februari dit jaar gedemo’d voor het eerst, en nu hebben we pas daadwerkelijk de vorm te pakken. Er  zijn echt zo 30 á 40 varianten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit is het wel zo beetje , heb je nog iets te melden aan onze lezers?
Maarten: We zijn nu dus bezig met een eigen tourtje met Trauma Helikopter. Daar hebben we er net twee van gedaan, er komen nog een paar. Ik zou vooral zeggen kom langs.  Want ook Trauma Helikopter dat is echt een geweldige band. Komt uit Groningen Die spelen met zijn drieën. Het zijn drie gasten die spelen een soort garage nummers met een drummer die staat achter twee drum onderdelen. Geweldige nummers hebben ze, maar een soort punk /garage attitude. Het kan ze niet sloppy genoeg zijn. Daardoor is het juist zo goed. Ontwapenend en dat moeten mensen gaan zien.

Bedankt en nog een goede show!
Maarten: jij ook bedankt!

 LINK: https://www.facebook.com/ShakingGodspeed

 

 

 

 

 


DIVINE ASCENSION – AS THE TRUTH APPEARS NIGHTMARE RECORDS – OUT NOW

Recording a roughly cut demo in September 2007, the name Divine Acension soon brought about a multitude of attention from fans and media alike. A couple of years later and a touring of the local Australian scene they found themselves in the early stages of recording a debut album. That first platter “As The Truth Appears” got to see the first rays of light by it's release through Nightmare Records.

Divine Ascension is:

  • Jennifer Borg – vocals
  • Karl “Inski” Szulik – guitars
  • Robb Inglis – guitars
  • Luke Werczel – drums
  • David Van Pelt – keyboards
  • Simon Mahoney - bass

AS THE TRUTH APPEARS

 

Divine ascension can be cataloged as female fronted metal with symphonic elements. Besides the warm voice from Jennifer we hear the more powerful voice from Silvio Massaro from Vanishing Point. The interaction between those two different voices sparks your curiosity to hear more. The guitars pick up some speed in the run-up to the instrumental break. A sensitive guitar solo closes the opener “Answers”. “Visionary” starts in a more power metal manner but the pace drops a bit after the intro. Jennifer's voice can been seen as a mixture of Floor Jansen and Simone from Epica! Karl and Robb throw in a few power chords and the keys give this song a fresh touch (especially at the end). A very deep bass line and some kick ass drumming are the sounds that draw your attention in “In My Mind”. The keys incorporate a light orchestration and during the break Jennifer shows what she's made of. The almost shred-like solo is another pleasant surprise. In “Vision Divine” the rolling riffs and the flourishing keys makes this song a perfect blend of power metal with progressive metal with a little sniff of neoclassical metal.

The guitar driven epic “Guided by Osiris” is a riff monster. The guitar lovers will feast on the instrumental break which also hides a little keyboard solo. The presence of some Eastern inspired riffs and sounds act as a musical link with the Ancient Egypt lyrical theme of this song. A bombastic intro announce the fast “One Last Caress”.  This track has a bunch of changes in the pace and the many little gorgeous licks and short harmonies makes this song a great discovery. The following “Garden of Evil” is a bit slower but it also holds some tasty squeaking guitars and some orchestration in the background. The vocals from Jennifer during “Another Battlefield” are stunning and she shows what her range is! From pure and sensitive she moves to a power voice and she even does a true classical style with a natural ease. It sure makes you drop your jaw! And as an unexpected bonus Silvio returns with some backing vocals. And when you thought you've heard it all you discover a cello in the intro of “Civilisation” who's been chased by some classical piano, an underbelly bass line and contagious riffs. The warm voice of Jennifer acts as a sweet topping on these goodies.                                                                                                                                                   

Conclusion:
This band from the land of down under has made a killer debut album. The addition of elements from neoclassical and  power metal makes this progressive metal a real treat to listen to. The voice from Jennifer is a great match with the excellent axe work from Robb and Karl. The largely orchestral sounding keys, the pounding drums and the strong bass takes the sound a level higher. A top release from Nightmare Records!

Tracklist:

  1. Answers
  2. Visionary
  3. In My Mind
  4. Vision Divine
  5. Guided By Osiris
  6. One Last Caress
  7. Garden Of Evil
  8. Another Battlefield
  9. Civilisation
  10. Unscathered

 Geschreven door Rik Bauters


VENOM - FALLEN ANGELS - SPINEFARM RECORDS - RELEASE : 28TH NOVEMBER

Venom wie kent deze band nou niet. Ze waren de eerste die het woord black metal in de mond namen en zo toch wel één van de grondleggers van het genre te noemen. De één verfoeit hen wegens hun slechte productie en andere verafgoden hen voor hun rauwe materiaal. Deze Britse black metal pioniers zijn een tijdje weggeweest. Nu komen ze met Fallen Angels op de proppen. Ik ben benieuwd of ze in 2011 nog steeds over het authentieke rauwe geluid beschikken.

Venom is :

·         Dante

·         Cronos

·         Rage

Fallen Angels

 

TRACK BY TRACK REVIEW:

Het album word met een loodzware drumsolo geopend en daar komt ineens Cronos met zijn strot overheen brullen. De toon is meteen gezet! “ Hammerhead“ ramt er lekker dreunend op los. Het refrein is weer erg simpel. Lekker ouderwets.

Ja hoppa Nemesis“ is weer moshtijd. Dit nummer ragt er meteen lekker op los. Koekepannen drums zoals alleen nog Venom ze gebruikt. Ik zie live alweer de circle-pits! Lekker punkvibe! Geweldige break in het midden en dan  hoppa weer raggen.

Pedal To The Metal“ heeft weer zo lekker typisch metal introotje. De drums gaan  weer lekker fout in de mix en de gitaarlijnen vliegen weer lekker alle kanten op. Cronos kotst zijn teksten er weer uit. Halverwege komt er weer een lekkere solo uitgerold. . Hell yeah , dit is gewoon heerlijk ouderwetse thrash van de bovenste plank.

Lap Of The Angel“ opent met een gigantische lekkere gitaarsolo. Lekker tempo ook. De oude knarren hebben het nog steeds niet verleerd. Lekkere medieval gestemde gitaren maken dit nummer een genot om te horen.

Bij Damnation Of Souls“ gaat het gas er voor het eerst er wat van af. Venom gaat hier op de wat melodieuze tour. Lekker tussendoortje en ik kan weer even op adem komen. 

Bij Beggarman“ gaat het de zwaardere kanten van het metaalwerk op van deze mannen. Dit is toch wel de sound van Venom, waarom ze de pioniers van black metal worden genoemd. Wat klinkt het tussengedeelte in dit nummer toch heerlijk onheilspellend. De song opbouw is toch wel erg sterk te noemen.

Hail Satanas“ weet, zoals de naam doet vermoeden,  het occulte er weer in te brengen. Het begint allemaal zeer evil om vervolgens in een lekker punkritme over te gaan. De teksten zijn uiteraard des duivels. Ik denk dat Venom nog hoge ogen gaat gooien op festivals met dit nummer.

Sin“ gaat meteen weer vol gas. De pompende bas voert de boventoon in dit nummer. Thrash wordt hier weer heerlijk gemengd met een vleugje punk.  Lekker pakkend refrein en gas der op!

 Punks Not Dead“ , is bij de fans al bekend want dit nummer is online al te beluisteren. Zwaargestemde gitaren en hakkende drums! Love it Fuck It Hate It !

Death Be Thy Name“ is weer lekker op volle snelheid,  zitten deze mannen echt al 32 jaar in het vak…? Aan kracht hebben ze in ieder geval niet ingeboet. Goede vuller van een tot nu toe sterk album.

Lest We Forget“ is een lekker instrumentaal tussendoortje waar even word afgeweken van de vooral punky thrash die op deze plaat heerst.

Valley Of The Kings“ is weer zo'n lekker trager startend nummer van Venom. De gesproken tekst over de meeslepende beat heeft goed uitgepakt. Persoonlijk één van de favorieten voor mij van dit album. 

Er word afgesloten met het titelnummer Fallen Angels“. Oh wat is de intro hier kwijlen zeg!
Smerig bassloopje op de voorgrond.  Zacht gefluister en op de  achtergrond hoor je de klokken onheilspellend  luiden. Super sfeervol en dan boem knallen de riffs je weer keihard om de oren. Goede afsluiter en een sterk nummer waarmee Venom laat zien nog steeds niet afgetakeld te zijn.

Tracklist:

1.      Hammerhead

2.      Nemesis

3.      Pedal To The Metal

4.      Lap Of The Gods

5.      Damnation Of Souls

6.      Beggarman

7.      Hail Satanas

8.      Sin’

9.      Punk's Not Dead

10.  Death Be Thy Name

11.  Lest We Forget

12.  Valley Of The Kings

13.  Fallen Angels

Conclusie:
VENOM IS BACK. Deze legendarische rotten uit het vak weten nog steeds hoe ze steengoede metal moeten maken.

Link:  http://www.venomslegions.com/

Geschreven door Ronald van de Baan. 

 

 


Profane Omen – Destroy – Spinefarm Records – Out Now

Profane Omen afkomstig uit Finland staat bekend om een lekker knalllende pot Metalcore. Ze komen nu al weer met een 3e album op de proppen. Tijd dus om de versterker weer op 10 te zetten en even lekker uit mijn dak te gaan.

Profane Omen is :

  • Jules Näveri – vocals
  • Williami Kurki – guitars
  • Antti Kokkonen – guitars & backing vocals
  • Samuli Mikkonen – drums & percussions

 

Destroy

 

In eerste instantie doen deze Finnen je denken aan Metalcore, maar damn het is tevens vuige rock 'n roll. Heerlijke opzwepende beats, gierende gitaren en een vuige strot die er heerlijk in sneltreinvaart overheen dondert. De ADHD giert me alweer door de kop bij het beluisteren van deze zeer energieke plaat. Op het ene moment vliegen de thrash elementen je om de oren en het andere moment ben je heerlijk met de pakkende refreinen aan het meebrullen. Speed/thrash en zelfs punk elementen knallen uit de speakers. Toch weten ze hier geen brij van te maken. Profane Omen weet alles goed te combineren. De plaat verveelt eigenlijk geen moment. Pas op met deze plaat in de auto, oom agent stuurt je zo een ticket voor te hard scheuren.

Het gas gaat er nog wel even af bij het nummer Acedia, dit is tevens het minste nummer van het album. Het is net iets te poppy voor mijn smaak. Vooral de cleane zang raakt me voor geen reet. Wat dat betreft lijkt het net even of ik gewoon 3FM loop  te luisteren. Beetje jammer.
Doe mij maar gewoon de snelle riffs en heerlijke snelle gitaarmelodieën waar de rest van het album  gelukkig mee volstaat.

Conclusie:
Profane Omen bied je hier een album met veel moderne metal met verschillende stromingen erin gegooid. Leuke plaat met veel diversiteit!

Tracklist
1. A Force to Be Reckoned With 02:38
2. Wastehead 03:44
3. Predator 03:56
4. Feed on the Wasted 05:04
5. Escape / Traceless 03:38
6. Bad Dreams 04:50
7. Acedia 05:00
8.
Bound to Strive 04:00
9. Zombie Riders 06:18

Link:  http://profaneomen.net/

Geschreven door: Ronald van de Baan 

 


INTERVIEW WITH GALDER FROM DIMMU BORGIR

Bij de speciale show van Dimmu Borgir in de Patronaat in Alkmaar , kreeg ik de kans om met gitarist Galder een interview te doen. Hieronder lees je het resultaat:

 

Thanks for this interview, How are you?
Galder:  I am pretty good. We woke up really early this morning cause we were supposed to come on Thursday.  The bus who was suppose to take us just broke down. So we had to rebook the flights and we flew in this morning. So we are here and that’s a good thing.

Tonight it’s a special show. You play two sets. Where did this idea came from?
Galder: We just wanted to do something different for the fans this time. Let them have a word into it. Do something different then we ever have done before. We let them choose an album. One from the old stuff. We do that album that they choose as a winner. Which was Enthrone of course and then we are gonna do some new songs after that.

 

Are you happy with “Enthrone” as the winner?
Galder: I think so because it’s the album we can play the best with this line-up we have and it’s not  too old school. It’s a bit modern. When that album came out it was a sort of ahead of time. I think for me it’s the best choice. I mean all the fans have a different opinion in what the best album is. But I am very happy with that album. I like it, so it’s got a lot of hits like “Mourning Palace“ , “Spellbound“ and all the other songs as well.

In my opinion tonight in the 3rd song of the show you already got two of the best songs.
Galder: Yeah and it’s a pretty long album too. We will play like nineteen songs so it’s the longest we ever played.

Will you guys take a break between the sets?
Galder: Yeah there will be a change over and there will be like 20 minutes or something like that so that people can go take a piss, cigarette, beer or whatever. Then we come back and do a few more songs. Otherwise I think the crowd will get very tired. Listening 90 minutes  would be a long road.

You already mentioned the line-up, there has been quite some changes in them in the existence. Is this line-up tonight solid?
Galder: We will never say solid, because we had so many problems in the past. So many members. We also like to keep it as a trio for the press and that’s also that we don’t confuse the fans. Just in case somebody is gone in a year or something like that.

These guys have been playing with us now for 3 years or so and it’s working really good. There is chemistry. I don’t think we sounded so tight ever. It’s going good.

 

Dimmu Borgir is well known for their variety in sound. No album sounds the same. Is it hard always try to renew?
Galder: Pfff we all are total different personality’s in the band and when we meet up it’s like one wants this direction and the one want this and the other that. Then we just mixed it together and then we sound a bit different. So of course, once you play in a band for 17/18 years you have to evolve otherwise we would get burned out as musicians. Also it’s important for us to do different stuff each album. I think that’s better then just quitting. We just like to keep it going but then you have to renew yourselves time to time.

Otherwise you play the same song every night.
Galder: Exactly. It would get boring after a while.

Abrahadabra is the latest release. How well is the album received?
Galder: Pretty good. It’s always mixed reactions when we release an album. That’s nothing new. It was a sort of experiment to have that many musicians from the orchestra and we all  had to mix it in one package. We know it would be very risky but we made it. Cause it’s very very hard to make an album like that. We pulled it of pretty good. I don’t think many bands could pull it off like we did. All the mixing that is involved without making it chaotic. That was something we wanted to try and the next album might be total different. Might be all no keyboards for all.

So you are already working on a new album?
Galder. Yeah we started a bit with it.

Okay, cool , Abrahadabra is based on a book from Crowley. Are you a big fan of Crowley?
That is all Silenoz his idea. I am not a big fan of Crowly. Ofcourse it’s interesting for us black metal persons to look in to this art. Silenoz wrote the lyrics, but it’s a good theme for this album.

 

Dimmu Borgir sometimes get labelled as being mainstream how do you look at those critics?
Galder:  We don’t really look into it. We just do whatever we wanted to do. Of course we would like to benefit and take it as far as we can.  The next album could be more brutal then anything we ever have done before. If we wanted to be really commercial we would make pop music. We are all in our 30ties and we all still make metal so…

That’s exactly what I meant cause how can metal be mainstream?
Galder:That doesn’t really work. What with all these bands touring. Cause they want to make and sell albums.  Stay home then if you don’t want to be mainstream. Don’t do anything just make shitty albums.

And you need food?
Galder yeah but we don’t do this to earn money, if so we would do something completely different. We make the music we want to make.

Now a little side step from Dimmu. You also play in One Man’s Child, is it hard to combine these two?
Galder: Well I haven’t done that for many years. Since 98’or so.  Oooh wait hahaha 2008 of course. I lost ten years haha. What the hell happened haha.

 

So you are not working for One Man's Child?
Galder No cause the last album was the last on the contract and I wanted to take a break of it. Cause I have been doing that for many years. We have to see what happens in the future. But it’s so difficult when you are only one person. Finding members all the time plus I play in Dimmu too. But maybe in the future. We'll see what happens there.

Besides touring, is there something else down the pipeline for Dimmu?
No not really we're working on a new album and we got a big orchestra show in Norway and we got some festivals this summer. It’s gonna be quite busy and we do the normal stuff musicians do. We have quite a long break now till the orchestra show in Oslo. So it’s good to be back and play some shows. We will have some more after this one. So some more shows and hopefully record a new album. Next Autumn or something.

I would like to thank you for this interview. Is there anything you wish to share with our readers?
Galder: It’s nice to be back in Holland and we are looking very forward to this tour. We do something completely new, we never have done before and this tour is mostly for the fans to let them pick which songs they want to hear and stuff. This is our tribute to them. I hope they like the shows as well.

 

Link:  http://site.dimmu-borgir.com/

Interview taken by: Ronald van de Baan 

 

 

 


LIVEREPORT:NECKBREAKERS BALL @ METROPOOL, HENGELO

Neckbreakers Ball is wat er vandaag bij de Metropool op de agenda staat. Maar liefst 6 bands om het publiek even flink te laten genieten van onvervalste metal.

Als de zaal nog vrij leeg is, is het aan Omnium Gathering om deze avond af te trappen. Deze band heeft mij aangenaam verrast met hun laatste release en ik was dan ook zeer benieuwd naar hun optreden. Dat ik niet de enige vandaag ben, is al snel duidelijk na wat gesprekken. Omnium Gathering zet vanmiddag een topshowtje neer. Zeer energieke stageperformance en knallende beats zorgen ervoor dat deze band al snel het publiek een klein beetje in beweging krijgt. Leuke opener van deze tot nu toe geweldige dag.

 

Het is teringkoud buiten en de winter komt duidelijk al om de hoek zetten. Gelukkig staat er vandaag ook een Wrapkar waar bij je bij de Nicotine dips, nog even een lekkere warme hap kunt halen.

Maar goed de frisse neus is erg fris vandaag dus snel terug de warmte in want de tweede act staat op het punt om te beginnen. Gurd is de tweede act en deze band komt ons vandaag verrassen met een aangename pot thrash.

 

De band probeert ondanks de lauwe reacties vanuit het publiek er toch een zeer energieke set van te maken. Op de hardcore-achtige breaks word er door de leden nog even flink op en neer gesprongen. Muzikaal is het allemaal niet echt interessant te noemen, toch een redelijke show om naar te kijken.

Er is vandaag ook nog een Jack-coke aanbieding. Bij de ingang krijgt iedere bezoeker een muntje die vanaf 20:00 uur in de zaal ingeleverd kan worden. Uiteraard gaat  zo’n drankje er met deze temperaturen  goed in. Bovenaan de trap bij de merchandise staan nog twee lieftallige dames met een camera om de bezoekers op de foto te zetten. Op het einde van de avond kon je de foto meenemen naar huis. Zo heb je meteen een leuke herinnering aan de avond.

 

Maar goed, voordat de Jack Daniels in het keelgat gegoten kan worden, is het eerst nog tijd voor Varg. Niet de beruchte Noor, maar de Duitse melodische Black metal band. De mannen hebben dit jaar een meer dan degelijke plaat afgeleverd. Het is nu dan ook weer een stuk drukker in de zaal. De mannen hebben wel een beetje moeite met een identiteit te vinden.

 

Met zwart rode schmink geven ze uiting aan een toch wel meer black-achtige sfeer. Toch is de muziek overgoten met een flinke dosis Rammstein. Zeer aangenaam klinkt het wel. Toch wil dit optreden  niet helemaal lekker uit de verf komen. De mannen hadden van mij iets agressiever op het podium mogen staan. Dieptepunt van de set is toch wel de Rammstein cover “Links 2 3 4” ….. die eerlijk gezegd kant nog wal  raakt. Ik ben bang voor deze band dat deze cover bij velen in herinnering blijft en dan niet op een positieve manier.

 

Gelukkig beschikt Metropool over een uitstekend groot podium. Het is namelijk tijd voor Eluveitie. Deze band komt met hun volledig aantal leden op het podium en tja dan heb je wel ruimte nodig. Met maar liefst 6 man en 2 dames staan ze op het podium. Blokfluit, viool en menig ander Folk instrument komt er allemaal aan te pas. Het podium staat bomvol en toch weten ze een goede beweeglijke set te creëren. Synchroon headbangen komt er veel aan te pas. De dames laten hun haren sexy wapperen als ze even niet aan het spelen zijn. De frontman is degene die toch het meest de aandacht weet te trekken. Goede strot en hij weet het enthousiaste publiek goed te bespelen. De folkdeuntjes vliegen je om de oren en het publiek geniet zichtbaar van deze hoog kwalitatieve set.

 

Na het schitterende optreden van Eluveitie is er nog 1 band over om het publiek te gaan vermaken. Wat mij opvalt is dat er toch al aardig wat mensen besluiten huiswaarts te keren.

Dark Tranquility is toch echt geen kleine naam, maar ik denk dat het verschil in genre iets te groot is om de fans van Eluveitie allemaal te laten staan. Deze melodische death metallers beginnen in ieder geval zeer enthousiast aan de set. De zanger heeft volgens mij een ernstige vorm van ADHD, tering wat vliegt die man met zijn grote grijns alle kanten op. De rest staat er flink om heen te bangen. Doch weet deze show mij niet echt te raken. Vooral het geluid is hier 1 van de redenen van.  Waar het de rest van de dag van redelijk naar uitstekend gaat, was het hier toch wel even mis. Tevens wordt er ook niet echt strak gespeeld. Dit vind ik toch wel een must voor deze band. Ik heb ze al eens eerder gezien, toen was het een stuk aangenamer. Maar toch, het publiek wat nog aanwezig is, geniet met volle teugen.

 

Neckbreakers Ball was een zeer aangename, gezellige dag ondanks dat bands zoals Death Angel helaas uit de toer zijn gestapt. Ik heb mij prima vermaakt. Geef mij maar meer van dit soort dagen in de Metropool.

Verslag: Ronald van de Baan
Foto's : Peter van Rijsbergen 


INTERVIEW MET MARCO ROELOFS VAN DE HEIDEROOSJES

 

Hoi Marco, het zal wel een roerige periode zijn nu met de genomen beslissing om te stoppen met Heideroosjes?
Ja inderdaad. Maar doordat we nog een nieuwe plaat uitbrengen, lijkt het net alsof er niks aan de hand is. want het is weer ouderwets druk met interviews, liveoptredens enzovoorts. Maar af en toe komt het besef binnen dat dit echt de laatste ronde is.

 

 photo: © John Klijnen

Gelukkig komt er nog het nieuwe album “Cease Fire”. Het is weer een typisch Heideroosjes album geworden. Hadden jullie bij de opnames al verwacht dat dit het laatste pareltje zou wezen van de band?  
Ja, toen we de plaat gingen maken, wisten we al dat we zouden stoppen. Het leek ons ook fair om dat vooraf tegen onze supporters te vertellen. Deze plaat is geen manier om nog even te cashen, het is een laatste cadeau van ons aan de fans. Het is ook een ode aan onze onderlinge vriendschap. Bovendien wilden we gewoon nog één keer knallen.

 

Ook op deze plaat is weer een mix van Nederlandstalige - en Engelstalige nummers, waar heeft al die jaren jullie voorkeur eigenlijk gelegen. Je moerstaal of Engels.
Bij geen van beiden, anders hadden we wel voor het één of het ander gekozen. Het lag er altijd aan hoe het tekstonderwerp tot mij kwam. Raakte ik geïnspireerd door een bericht op CNN dan werd de tekst Engelstalig. Vertelde iemand van de band me een verhaal waarover ik ging schrijven dan werd het Nederlands. Dieper dachten we er eigenlijk niet over na.

Komt er ook nog een “Greatest Hits” album voor de die –hard fans.
Voorlopig niet. Wij vonden het chiquer om eruit te gaan met een album vol nieuwe songs. Een “greatest hits” moet iets toevoegen. Het moet geen verzameling op een CD gekwakte songs zijn. Dus als er ooit zo’n verzamelaar komt dan in een hele bijzonder package en met extra’s.

 

  photo: © John Klijnen

Na al die jaren van touren, zal er wel veel gekkigheid zijn voorgevallen. Hebben jullie nog een mooi verhaal om te delen met je fans?
Nee, want de mooiste verhalen kunnen beter intern blijven haha!

Onlangs is de single en videoclip van “Weg van de meeste Weerstand” uitgekomen. Zal dit de laatste videoclip zijn van Heideroosjes, of komen er nog meer singles aan? 
We zijn van plan om nog een tweede single en clip uit te brengen. We spelen nog tot september 2012 dus we willen de supporters ook nog wel wat nieuws bieden tot die tijd.

Als je terugkijkt naar je carrière met de Heideroosjes; welk moment was toch wel 1 van je hoogtepunten. 
Wow, dat zijn er zoveel. Ik ben erg dankbaar voor alles wat we hebben mogen beleven. Dat ik als 20-jarig mannetje op Pinkpop speelde, dat was mijn eerste hoogtepunt. Daarna zijn er nog vele geweest waaronder touren in de VS, Japan, Zuid Afrika, maar ook het concert op het legendarische Dynamo Open Air (1999) staat in mijn geheugen gegrift.

Jullie staan ondermeer nog op de planken bij Speedfest in Eindhoven. Kunnen we nog speciale dingen verwachten op deze laatste tour?
Het zal een overzicht worden van 22 jaar Heideroosjes. Aangevuld met songs van de nieuwe plaat uiteraard. Op Speedfest zullen we trouwens vooral hard werk spelen. Ik zie die baardmannen met  tattoos in de nek niet meedeinen op Sjonnie & Anita hahaha!

 

Voor mij is Fifi toch wel een mijlpaal in de Nederlands punkrock periode, op welk album zijn jullie het meest trots en waarom?
Fifi was ons absolute doorbraak album en daar zijn er ook heel veel van verkocht. Dus in die zin ben ik daar heel trots op. Zeker als je bedenkt dat die plaat opgenomen is in een beperkt aantal dagen en op 16 sporen analoog. Geen overdubs of computerfratsen. Alles is live. Inclusief fouten. Daar kun je je in het huidige digitale opnametijdperk niks meer bij voorstellen maar toch.

Waar gaan jullie je nou verder op richten. Gaan jullie verder in de muziek of kunnen we jullie kunsten op andere fronten terugzien?
Ik zal altijd muziek blijven maken. Maar ik maak niet meteen een doorstart of zo, ik ga me rustig bezinnen. En andere dingen doen. Een boek schrijven, een cabaretvoorstelling maken en ik heb nog wat plannen. Drummer Igor blijft ook zeker muziek maken. Frank en Fred zullen waarschijnlijk ook wel iets blijven doen in de muziek maar op een laag pitje. Die zullen zich eerst storten op andere dingen denk ik.

Bedankt voor een mooie periode van Punk Rock is er nog iets wat jullie kwijt willen aan onze lezers?
Smile, you’re dying..

Link: 

http://www.heideroosjes.com/

 

 


LIVEREPORT: DIMMU BORGIR "SPECIAL" SHOW @ PATRONAAT HAARLEM

In de Patronaat vanavond een bijzondere show. Niemand minder dan Dimmu Borgir speelt deze avond een dubbele set. Dimmu Borgir, altijd in voor iets nieuws , heeft bedacht om de fans hun eerste set te laten kiezen. De volledige cd “Enthrone Darkness Triumphant” komt uiteraard als winnaar uit de bus. Geen wonder, met krakers zoals “Spellbound” en “Mourning Palace”.

 

Al vroeg arriveer ik in Haarlem, eerst moet er namelijk nog gebabbeld worden met Galder.
Het gesprek met deze duistere man komt binnenkort online.

 

Bij het opengaan van de deuren lijkt het als of Dimmu geen fans meer over heeft. Zo ongeveer 100 man snelt zich naar binnen. Gelukkig voor de band en de gezelligheid is het de schijn die bedriegt. Als Dimmu Borgir aan hun eerste set begint, is het poepie druk en beregezellig. Normaliter knalt bij een concert van Dimmu “Mourning Palace” als laatste nummer uit de speakers. Vanavond hoeven de fans niet lang te wachten. Het album wordt integraal gespeeld. Dus na een lang intro knalt hun grootste hit meteen uit de speakers. Knal daar meteen even “Spellbound” achter aan en de avond kan niet meer stuk. Beetje vreemd maar wel erg lekker.

 

De band geniet zichtbaar om “Enthrone” volledig te spelen. Alles word uit de kast gehaald.
Stoere poses, duistere blikken en vooral veel blast geweld, heerlijk knallend uit de speakers.

 

 

Voor de fans natuurlijk ook tof om nummers ten gehore te krijgen die anders nooit gespeeld worden.  De band is op dreef. Het geluid bij show 1 is zeer goed te noemen. Is de hele avond dan zo schitterend?  Op zich wel, maar toch komt halverwege de tweede show, ondanks een break van een half uur, een overkill aan Dimmu Borgir bij mij op de proppen zetten. Voor de fans is het natuurlijk nog steeds genieten geblazen! De tweede show begint trouwens wel heel erg gaaf met een schitterende drumsolo, dit uiteraard om het verzuren van de beentjes tegen te gaan. Als de volle bak in de Patronaat nog steeds volop aan het headbangen  is, besluit ik toch alvast mijn nestje op te gaan zoeken. Het was zeker een toffe avond en heb ook zeker genoten, maar 3 uur Dimmu Borgir is mij iets teveel van het goede! 

GESCHREVEN DOOR RONALD VAN DE BAAN.
FOTOGRAAF: PETER VAN RIJSBERGEN. 


Black Bottle Riot Releaseparty @ Doornroosje Nijmegen.

Dat Nijmegen een behoorlijke scene heeft in bluesrock gerichte bands moge een feit zijn. Zowel Doornroosje als Merleyn lenen zich daarnaast voor de gezelligste feestjes als het aankomt op album releases. En die twee verdongen feiten mogen dik onderstreept worden door de mannen van Black Bottle Riot. Ook deze uit Nijmegen afkomstige band draait al een tijdje mee, maar heeft nu dus het lang verwachte officiële debuut uitgebracht onder Suburban Records.

De band heeft het groots aangepakt, en weet bij voorbaat al een aardige verwachting te creëren bij de bezoekers. Ik geef toe dat ik enigszins cynisch tegenover deze bombarie stond. Want wanneer een band zoveel toeters en bellen regelt is het af te vragen of de muziek er zonder ook blijft staan. Zo is de voorgevel van Doornroosje speciaal voor deze gelegenheid overgespoten, waren er cheerleaders, gratis Jack Daniels en een blik vol aan gastartiesten. Om buiten al deze lekkernijen zelf te blijven staan is een hele opgave, maar dat leek voor deze heren een lachertje.  Het was een mooie aanvulling op, maar geen overschaduw van.

 

Bij binnenkomst hangt er al direct een erg relaxed sfeertje. Op weg naar de lobby spelen 2 heren op een banjo en nog een ander tokkelinstrument (waar ik me even niet aan ga wagen). Daarnaast stond  de Suburban stand waar je het album en T-shirts kon verkrijgen. Hier staan geen cheerleaders zoals ik had begrepen uit het promoverhaaltje, maar wel een stoere man. In mijn geval dus een plus punt, is er toch ook nog een beetje gedacht aan de vrouwelijke bezoekers.

Het voorprogramma wordt verzorgd door Mark Weerts , die slechts gewapend met zijn akoestische gitaar en rauwe stem mooie liedjes ten gehore brengt. Na enkele nummers wordt hij bij gestaan door naar eigen zeggen “zijn grote liefde” , Florien Boonman is haar naam. Zij heeft een prachtige zuivere hoge stem, die qua stemgeluid eveneens  perfect bij hem past. Simpel maar doeltreffend.

  

Na deze rustige warming-up van de avond gooit Black Bottle Riot meteen alle remmen los. Ze spelen bij start hun eerste single “Bright Light City” , ondersteunt door de cheerleaders uit het inmiddels al beruchte videoclipje. Het publiek is natuurlijk meteen bij de les. Black Bottle Riot heeft een zeer prima plaat afgeleverd die live alleen nog maar meer kracht wordt bijgezet. De stoere bluesrock klinkt rauw en ruig. In principe kun je er een cliché op los laten. Maar het geheel staat als een huis. De nummers worden daarnaast met veel plezier gespeeld, de band straalt energie uit. Zanger Simon Snel beaamt meerdere malen dat hij het uitstekend naar zijn zin heeft. Als je als band maar zo’n 20 man publiek verwacht en je speelt ineens voor een uitverkochte zaal dan heb je natuurlijk ook goed geboerd.

Dat er de hele avond diverse gasten aanwezig zijn, is dan ook nog een extra leuke aanvulling. Dit betreffen allemaal vrienden, oud bandleden en mensen die aan het album hebben meegewerkt. Een graai uit de grabbelton zijn o.a: Pieter Holkenborg (Automatic Sam), Lea Kliphuis en Rob Hermans (ook de producer van het album).

 

Het was een zeer geslaagde avond, en de weg naar meer is gelegd.  Voor een ieder die deze avond heeft gemist, maar toch graag een slokje wil proeven: het album is momenteel te beluisteren op de VPRO luisterpaal. De Jack Daniels en cheerleaders moet je er dan wel even zelf bij bedenken. 

Geschreven door Taggi Eenstroom 


CORNERSTONE – SOMEWHERE IN AMERICA - ATOM RECORDS - OUT NOW

Austria may be known as the classical music capitol of the world; but make no mistake, Cornerstone (not to be confused with the band where Doogie White does the vocals) is here to rock. They released their debut album “Head Over Heels” in 2008 on Atom records. After that release Cornerstone was able to share large stages with acts like John Waite, Iron Maiden's Dennis Stratton and Ted Poley. The band has also appeared on the Steve Price Show (UK radio program). In the summer of 2011, Cornerstone has once again worked with Atom on their sophomore effort “Somewhere in America”.


SARACEN – MARILYN - ESCAPE MUSIC – OUT NOW

In het begin van de jaren 80 bracht Saracen de klassieker “Heroes, Saints and Fools” uit. Door velen werd dit als een absoluut meesterwerk aangezien, met name door de sublieme inmenging van lichte progelementen in hun metalsound. Dit gebeurde zelfs in de NWOBHM periode. De band kwam wat in de vergetelheid maar kwam terug en hun vorige plaat “Vox In Excelso” was een conceptalbum. Ze hebben de smaak blijkbaar goed te pakken want met “Marilyn” brengen ze nu een verhaal rondom het beruchte leven van Marilyn Monroe.


DOOGIE WHITE – AS YET UNTITLED - METAL MIND PRODUCTIONS - OUT NOW

Doogie White is best known for his vocals he did on the last Rainbow album “Stranger in Us All”. After that came to an end he joined Yngwie Malmsteen's band for over six and a half years. He recorded four albums with Cornerstone and is currently the singer of Tank. In his musical carrier he has made a lot of friends and he thought it was time to gave them a call and let them play on his solo album. I had the pleasure to meet him before a concert with his other band Demon's Eye (a Deep Purple tribute band – but with own songs) and he really is a very nice guy with a great sense of humor. I got the promo from a friend of mine, who can call him a friend of Doogie. So the least I could do in return is write this review for him.


PHOTOREPORT: NECKBREAKERS BALL - METROPOOL BY PETER VAN RIJSBERGEN

FOR MORE PICTURES CLICK ON PHOTO!

PHOTOGRAPHER: PETER VAN RIJSBERGEN (METALRAID.COM ) 


PHOTOREPORT: DIMMU BORGIR @ PATRONAAT HAARLEM ( RONALD VAN DE BAAN )

FOR MORE PICA'S CLICK ON PHOTO

PHOTOGRAPHER: RONALD VAN DE BAAN 


ISSA – THE STORM - FRONTIERS RECORDS – OUT NOW

Issa verraste vriend en vijand vorig jaar met haar debuut “Sign of Angels” dat ook verscheen via Frontiers. Toen had ze vooral gekozen voor een bombastische aanpak

en liet ze het schrijven van de nummers volledig over aan anderen. Voor haar tweede album “The Storm” heeft ze een volledig nieuwe band rond zich geschaard en werd ze met het songschrijven geholpen door de Martin broers (Vega, House of Lords, Sunstorm), Robert Sall (Work of Art), Randy Goodrum (Toto, Steve Perry), Daniel Palmqvist (Xorigin), Chris Laney en andere.

Issa is:

  • Issa (Isabell Oversveen) – lead vocals
  • Daniel Flores – drums & keyboards
  • Johnny Trobo – bass
  • David Siveland - guitar

THE STORM

 

Wijlen Bon Scott zong ooit: “...you can say she's got it all”. Dit is echter de perfecte omschrijving van Issa! Niet alleen laat ze je verstomd staan door haar tot de verbeelding sprekende fysische verschijning, maar ook haar auditieve kwaliteiten brengen je in beroering. De stem van deze Noorse blonde diva is een mengeling van  Robin Beck, Fiona en Shania Twain. Net als op haar debuutalbum laat ze haar voor  het schrijven van de songs bijstaan door een hele rits van bekenden uit het melodieuze rock wereldje. Zo verzorgt Robert Sall (Work of Art) een meer dan fraaie gitaarsolo tijdens de opener “Looking For Love”. De muziek kent ook raakvlakken met de tachtiger jaren. Zo lijkt de toetsenintro van deze track sterk op de typische keys van Bon Jovi's “Runaway”. We krijgen nog zes gitaristen te horen die tijdens de solo hun kunsten laten horen. Die variatie bevordert het luisterplezier van dit lekker in het gehoor liggende album. De toetsen staan meer vooraan in “Please Hold On” en ook weet onze blonde deerne je volledig in te pakken met haar ietwat zwoele stem. Een aanstekelijk riffje maakt het verhaaltje compleet.

Op haar tweede album maakt ze ook haar debuut als songschrijver. “Invincible” is daar het eerste voorbeeld van en ze bewijst daarop dat ze met grote onderscheiding geslaagd is in haar opzet. De meeste songs klokken rond de drie en vier minuten, maar “Black Clouds” is met zijn zes minuten de traditiebreker. De song roept wat herinneringen op aan het solo album van Toby Hitchcock. Dit wordt vooral veroorzaakt door de grote aanwezigheid van de toetsen en de krachtige gitaarsound. Op dit album zijn geen mindere songs aan te treffen! De verplichte ballade “ Too Late For Love” is natuurlijk netjes opgebouwd rond de zanglijnen van Issa, maar hier bewijst ze ook over een redelijk bereik te beschikken. In de zelf neergepende afsluiter/titelnummer laat Issa horen dat ze zowel ultragevoelige, maar ook krachtige noten uit haar stembanden kan toveren. Daniel Flores is een bezige bij op dit album! Want naast toetsen en drums neemt hij ook op enkele nummers de bas ter hand en  voorzag hij dit album van een geslaagde productie!

Conclusie:
AOR bands met vrouwenstem zijn altijd een schot in de roos geweest. We denken hierbij aan Saraya, Witness en Romeo's Daughter. Slechts enkele zoals Fiona en Robin Beck staan momenteel weer in de belangstelling. Maar ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat het verhaaltje van Issa nog lang niet uitgezongen is. Ze weet te boeien met haar warme stem en alle composities staan als een huis. Verplichte aanschaf voor fans van vrouwen achter de microfoon!

Tracklist:

  1. Looking For Love
  2. Please Hold On
  3. Take A Stand
  4. Invincible
  5. Two Hearts
  6. Black Clouds
  7. You're Making Me
  8. Gonna Stand By Me
  9. We're On Fire
  10. Too Late For Love
  11. What Does It Take
  12. The Storm

Links:

Geschreven door Rik Bauters.

INTERVIEW MET MARTIN VAN DRUNEN VAN ASPHYX!

Asphyx had onlangs een optreden in de Metropool, Hengelo. Met een nieuw album Deathhammer op komst, was het uiteraard even tijd om een gesprekje te houden met Martin van Drunen de vocalist van Asphyx. 

 

Jullie staan op het punt om weer een brute show te geven. Hoe verliep eigenlijk de rest van de tour dit jaar?
Martin: Ik weet niet wat mensen tegenwoordig hebben met het woord touren. Maar voor mij is het ondanks dat we veel optredens doen geen tour. Wij doen niet specifiek echt een tour. Een tour is voor mij echt iets dat je minimaal een maand in een grote bus zit en elke dag maar een optreden doet. Het zijn eigenlijk allemaal losse weekend shows geweest. Het zijn wel een hoop festivals die je meepikt en clubshows. Het ging voor Asphyx allemaal over een leien dakje.  Waar we komen is het eigenlijk altijd, “succesverhaal” is eigenlijk een groot woord, maar we spelen overal wel de toko’s plat.

Elsrock ging ook behoorlijk goed.
Martin: Ja ging lekker, altijd een mooi festival om te doen.

In januari werd bekend gemaakt dat jullie de studio in doken voor Deathhammer. Is er eigenlijk al iets bekend rondom de release date?
Martin:  Ja , dat ding moet in principe in januari uitkomen, ergens begin volgend jaar. Het statement van “ we zijn januari de studio ingedoken” , dat moet je niet zo letterlijk nemen.

Wat er eigenlijk gebeurd, is dat we heel langzaam wat nummers zijn gaan schrijven. Paul heeft zich toen thuis het protocol programma eigen gemaakt. Zodat hij zelf zijn eigen riffjes kon opnemen. En toen zijn  Bob, Alwin en ik een beetje gaan jammen. Toen bleek dat er wel een paar toffe nummers uitkwamen.  Harrie is toen wat op gaan nemen met Paul en en Bob en dat is weer naar ons toegestuurd. En toen was het van: Hoe klinkt het?  Alwin en ik hadden zoiets van ja VET! Goed, dan laten we dat staan en dan kunnen we in ieder geval daarmee werken.

Ja en zo ging het maar verder en verder. Dus het was een langdurig proces, maar het is dus niet zo dat we hebben gezegd: Nu zijn alle nummers klaar en nu gaan we een studio boeken en gaan we die plaat opnemen. Nee zo was het niet. De hele jaar door heeft het een beetje door gekabbeld, totdat ik afgelopen week alle zang eindelijk heb kunnen afronden.

De boel is klaar. Het gaat nu naar de mix en hebben we hem af.
Eigenlijk is het voor ons een hele heugelijke avond want officieel zijn de opnames deze week afgerond.

Gefeliciteerd!
Martin:  Dank je wel. Vanavond gaan we dus flink aan de zuip.

 

Wat kunnen we eigenlijk van het album verwachten?
Martin: Het is gewoon Asphyx zoals Asphyx altijd was. Knetter brute doom death, alleen wat mijzelf op viel aan deze is dat er bijna geen middenweg is. Of langzame nummers, of snellere nummers. Ik vind ze allemaal eigenlijk tot de bruutste nummers behoren die wij ooit gemaakt hebben. Ik zelf vind hem bruter dan “Death The Brutal Way”. Nu al eigenlijk voordat de mix af is. Sowieso  Asphyx fans vinden hem helemaal geweldig. Die worden nooit teleurgesteld door ons. En hoe andere reageren moeten we maar afwachten. Als mensen staan op technisch gefriemel, dan moeten ze niet bij ons zijn.

Het is dus heerlijk recht toe recht aan?
Martin: Ik denk dat deze plaat heeft ook weer een hele, sommige mensen haten het woord., ik vind  het geen hatelijke woord maar er zit weer een lekkere groovende stomp in. Bij sommige nummers heb ik echt zoiets. Ik zou het zelf ontzettend gaaf vinden ook al ben ik het niet aan het zingen. Ik vind het gewoon gaaf om te doen.

Zo hoort het!
Martin: Ja precies! De doom nummers zijn echt gewoon verschrikkelijk log. Log, langzaam en ik heb weer lekker kunnen uitleven in de behoorlijk wanhopige tekstjes weer ook. We zijn er heel blij mee en trots op. Ook omdat we op een gegeven moment een line-up wissel hebben gehad.  Op een gegeven moment ging het gewoon niet meer tussen hem en ons. Er zijn wegen moeten scheiden en dan komt Alwin erbij, die ook nog uit de buurt komt. Een echte tukker. Alwin is eigenlijk een drie dubbele verbetering geweest, wel tienvoudig misschien. Nu zijn we pas echt weer een band. Heel hecht. Dat draagt er allemaal toe bij dat er toch een betere sfeer  op de plaat uitbrengt.

Als je ook naar de geschiedenis kijkt dan behoort Asphyx toch eigenlijk wel tot 1 van de grondleggers van de Nederlandse doom death. Toch wel 1 van de grootste namen.
Martin: Ja ik denk het wel ja. Dank je wel. Eerlijk gezegd denk het wel ja.

 

Is er nog veel veranderd qua metalscene van toen en als je tegenwoordig bekijkt?
Martin: Dat is een moeilijke eigenlijk. Ik moet zelf zeggen dat wat ze toen zogenaamd underground noemde is er nu niet echt meer. Het is daar als ware aan ontstegen. Maar dat neemt niet weg dat de sfeer eigenlijk  wel hetzelfde is gebleven. Het blijft altijd vriendschappelijk. Het blijft heel erg leuk. Elk optreden opnieuw is weer erg leuk om te doen.

Wat ik ook zie is dat toen we weer opnieuw begonnen dat we dachten van: nou zullen we al die oude knarren weer gaan zien. Maar wat gebeurt er nou? We doen heel veel shows, vooral in Duitsland, zie je heel veel jonge kids. Echt 15, 16. Ja toch wel bizar, die kennen je teksten en gaan helemaal uit hun plaat. Dan denk je nou… dan hebben we wel toekomst. Dat vind ik eigenlijke de grootste positieve ontwikkeling van allemaal!

Er is toch wel een tijdje geweest dat laten we zeggen Metal een tijdje min of meer dood was.
Martin:  Ja en vooral de old school death. Zelf ben ik op een gegeven moment ook uit de metal gerold. Dat was eigenlijk in de 90er jaren. Metal had toen even helemaal niets meer te bieden wat ik tof vind. Toen kwam die black metal op, toen kwamen al die technische Fritsen met hun geblast en geriedel op die gitaartjes. Dat doet me dus allemaal niks. Ik vind dat allemaal maar een gitarist voor een andere gitarist maar niet voor mensen die gewoon lekker een avondje willen stappen, beetje uit hun plaat willen gaan.

Dan is het eigenlijk dus alleen maar mooi dat jullie weer volop bezig zijn.
Martin: Ja voor ons is het leuk en voor anderen denk ik ook wel.

 

Jullie zitten ook in meerdere projecten. Zoals jij neemt de zang op je in Hail Of  Bullets.
Sta je dan soms niet voor moeilijke keuzes , zoals met welke band ga ik nu op pad en dergelijke?
Martin: Nee want dat hebben we onderling goed met elkaar afgesproken. Het is heel duidelijk. Iedereen staat in contact met elkaar. Op een moment dat er bijvoorbeeld een show geboekt word, dan gaat er een mail en komt het automatisch in een soort van bandkalender te staan.

Waar alle bands deel aan hebben. Van de Bullets tot Asphyx. 11th Hour en zo zitten er allemaal gewoon bij. Dan weet iedereen het, en dan is het ook die datum is bezet dus mocht iemand anders wat willen dan heeft die pech gehad, want die datum is dan al gepland.  En zo is het natuurlijk met studio opnames en zo ook.  Tot nu toe is er eigenlijk nog geen enkel probleem in die zin geweest.

Jullie zijn dus groot in Nederland , maar eigenlijk in Duitsland nog veel groter. Hoe ervaar je eigenlijk de Duitse metalscene met die van Nederland?
Martin: Nou ik moet eerlijk zeggen. Duitsers gaan eerder uit hun plaat. Je staat op een gegeven moment in een zaal en iedereen staat te stampen , surfen en te  diven. Die gaan gewoon helemaal uit hun dak. Nederlanders, en ik weet niet of het alleen aan ons ligt, maar Nederlanders zijn wat terughoudender.  Wil niets zeggen, want we hebben dat pas in Vera gehad in Groningen, hartstikke vette show gedaan. Helemaal vol en was ook leuk om te doen. Nog steeds in het oude pand.  En dan zie je dus dat die mensen, ze doen eigenlijk niet veel, gaan niet echt los maar dan blijkt wel achteraf dat iedereen na de show ook helemaal achter op de banken nog helemaal in hun handen staan te klappen. Ze vonden het allemaal geweldig.

Nederlanders zijn zijn dus gewoon wat ingetogener.
Martin: ja een stukje nuchterheid. Ze vinden het wel goed. Ik hoor dan achteraf van mensen van Vera en van de organisatie en zo dat bepaalde Amerikaanse hardcore bands braken de show af omdat ze vinden dat de mensen niet genoeg mee gaan. Ja dat is natuurlijk onzin.

Iedere zaal en ieder volk heeft zijn eigen manier van meegaan met bepaalde dingen. Wij hebben ons gewoon anderhalf uur door de show getrokken. En dat is zo beetje het grote verschil. De Duitsers gaan, hoewel ze van nature wat terughoudender zijn dan Nederlanders, wij zijn denk ik een wat meer opener volk, gaan zij bij metalshows meer uit hun plaat. Maar waar dat aan ligt dat weet ik dus niet.

 

Wat is eigenlijk als je terugkijkt naar je carrière , je hoogtepunt dat je hebt mogen bereiken met Asphyx.?
Martin: Jezus, het is 1 grote opstapeling van hoogtepunten. Het zou dom van me zijn om te zeggen dat het niet de nieuwe plaat is. Maar er zijn zoveel gave shows geweest. Of het nou de eerste Party San met ons was of pas geleden een kleine leuke show. Er zijn zoveel dingen dat je kunt zeggen die zijn geweldig! Dat vergeet je nooit meer. Barcelona , Spanje, een geweldige tijd daar gehad. Er is elke week weer  iets moois aan de hand. Die hoogtepunten stapelen zich maar op. Ik kan niet echt zeggen wat het allermooiste is geweest met Asphyx.

Momenteel is het eigenlijk een continu doorlopend hoogtepunt sinds Alwin er bij is. Gewoon het ene mooie moment na de andere.

Ik wou je bedanken voor dit gesprek. Heb jij nog iets te melden aan onze lezers?
Martin: Uiteraard. Allereerst wil ik de mensen bedanken die Asphyx altijd gesteund hebben.
En natuurlijk BLIJF METAL!

Links: http://www.myspace.com/officialasphyx


PHOTOREPORT: BRAINSTORM FESTIVAL 2012 BY PETER VAN RIJSBERGEN

 VOOR MEER FOTO'S KLIK OP DE FOTO.

MET DANK AAN PETER VAN RIJSBERGEN VAN: metalraid.com


Interview with Crister from Isole!

Isole brengt binnenkort het geniale album"Born From Shadows" uit. Deze plaat heeft menig reporter al aangenaam doen verrassen.
Hoog tijd dus om Crister, 1 van de grondleggers van deze zeer bekwame Doom band een paar vragen per mail te stellen! 

 

Hi Crister , thanks for this interview. How are you doing?
I’m fine, working day and night as always.

For the people not fammilair with Isole , can you introduce the band and tell us a little
about the band?
Isole is previously known as Forlorn and we started playing doom metal in 1991. The name was later on changed to Isole since there were a bunch of other bands with the same name popping up in the 90´s. We have released five albums and two 7”. We have a dark and melancholic sound and we’re focusing on creating great atmospheres. Our trademark is probably our clean dual vocals, we often sing in harmonies.

 

Congrats with the new album Born From Shadows. This album really made some impact me.
I saw that the other media received the album pretty good as well. I guess it is a good time for Isole at moment?
Yes, the media response has been rather overwhelming. But I can’t allow myself thinking that we have succeeded in breaking through, reviews are just one person point of view and that’s it. Most important is to please ourselves and our long time fans.

There is a lot of diverse in the songs and the song structure is well done on the album.Where did you learn these amazing guitar work?
This is the case always when it comes to Isole in my opinion. We have always implemented some diverse things in our songs but we might have taken it one step further this time. And we have always worked a lot on the song structures to get the songs going and keep the songs interesting.

When it comes to my guitar work, I’m self taught and I’m only trying to keep my personal style and evolve it. All of us have been playing music for ages and we’re still trying to improve our skills.

  

If you listen to the album , there is a lot of classic hypnotic doom riffs on the album. Is it save to say Black Sabbath has been a big influence for the band?
All of us have been growing up with Black Sabbath but I wouldn’t say that BS is a huge influence to Isole.

After 4 albums in 4 years you guys focused on live touring. Did the touring contribute in writing “Born From Shadows”.
I don’t think so, we were just focusing on having a good time while touring and we were focusing on doing good live performances with the songs we already had. We didn’t write any new material until maybe a year after Silent Ruins. It’s good to have some distance to get the hunger to write new songs. We did feel a bit empty and exhausted after releasing 4 albums in 4 years and if you also consider that me and Daniel also wrote and released 2 Ereb Altor albums during this time. We needed some space to create a new opus for Isole.

Gustavo Sazes made the incredible artwork, how did you get in touch with him?
We got in touch with him while we were searching for a layout artist for Silent Ruins. He did an amazing job with that album also and I enjoy working with him, he’s fast and he has good ideas and he’s a good listener. I think it was Thomas Steindl from Napalm that recommended him in the first place.

Born from shadows is the last part in a trilogy. Which started on the debut album Forevermore, does this mean the story was written down a long time ago?
No, it was not meant to be a trilogy from the start. The idea of making a follow up on Bliss of Solitude was just an impulse, even then it was not meant to be trilogy. We were searching for a concept for a layout and a title track and the idea came up to do the concept of mysticism and the strong theme about Good versus Evil. A follow up for Moonstone/Shadowstone was perfect for us.

I love the vocals on Born From Shadows, was it hard to get the mix between clean and growl done for this album?
We have experience of mix clean and growl since we have done just that since the early 90’s. This is not something new for Isole, we just might have taken it one step further on Born from Shadows. The album is darker than our previous releases and the harsh vocals in my opinion fits more than ever.

You got quite a impressive musical career , what is your highlight so far and why?
Thanks, it has been a great deal of work you know, with doom metal being a very slim genre. The biggest highlight so far is the first appearance we did at Doom Shall Rise. That was actually our first gig abroad and I still remember it very well. I think we made a huge impact on the Doomed crowd that night, not many people had heard us before and we sold out of every copy of our only album “Forevermore” that night, more than a hundred copies. It was so unexpected and I will probably remember it for the rest of my life.

Where do you get the inspiration for writing the lyrics?
Mainly from my own past, future and presence, but sometimes I can get inspiration from a book or a movie that affects me in some way.

Isole is confirmed for “Madrid is the Dark Fest” in December. Will there be more shows in Europe in the near future?
We’re working on it as we speak!

Now that the album is released what else will be in  the pipeline in the near future for Isole?
We will try to do as many live shows as we can. It’s not always that easy with doom metal, I wish more promotors would have the balls to book us, we always get a good response while doing live performances. It would be really nice to get the opportunity to do some bigger festivals this time. Not only doom metal events.

Thanks for your time. Is there something you wish to share with our readers?
Visit us on facebook to see the latest news about Isole and spread the word about our new album! And hopefully we’ll meet on some venue in the near future.

Link:

 https://www.facebook.com/Isoleofficial

Reporter: Ronald van de Baan 


Lonely Kamel - Dust Devil - Napalm Records - Out Now

De huidige Lonely Kamel's  line-up bestaat  slechts 3 jaar, maar de band heeft al twee grote albums met de derde onderweg. Het Noorse kwartet toerde Duitsland drie keer door en heeft o.a getoerd met bands als Orange Goblin, Monster Magnet en Karma to Burn. Zes maanden later bood Napalm Records  hen een wereldse opname deal. De band houdt ervan zijn eigen motto te volgen: Blues, groove en booze!

Band:

·        Thomas Brenna: vocals/guitar

·        Stian Helle: bass

·        Lukas Paulsen: lead guitar

·        Espen Nesset: drums

Dust Devil


Niks geen broodjes smerende beren, maar gewoon ruige eenzame kamelen. En deze Lonely Kamel is haast rokeriger dan het bijna gelijknamige sigarettenmerk. Maar genoeg geouwehoer. Deze mannen maken heerlijke ruige vunzige blues rock met een erg donker tintje. Met de aftrap doet het al meteen erg Jimi Hendrix aan, want vooral de vocalen van Brenna doen hier erg aan denken. “Grim Reefer” wordt meteen ingezet met een stukje slide gitaar. Altijd goed! Dit nummer is ruig en blijft tot halverwege log in tempo. Bij versnelling van het tempo is de mist opgetrokken en gaan alle remmen los, om vervolgens weer af te sluiten in slow motion. “Evil Man” bevat een rauwe gitaarafstelling, die alleen bij de solo’s niet hoorbaar is. Sowieso is het gitaarwerk erg goed, met vele effecten en solo’s. Na het beluisteren van meerdere nummers zoals “Rotten Seed”, “Seventh Son” en “The Prophet” valt me op dat deze band vooral speelt met wisselende tempo’s binnen de nummers. Ook wordt er afgewisseld in stukken die makkelijk in het gehoor liggen tot stukken die haast vervlakken in het creëren van zoveel mogelijk muzikaal geweld.  “Ragnarökr” heeft een badass rifje, en is weer lekker vuig.. De slagroom op de taart is toch wel “Whorehouse Groove” Dit nummer klinkt zoals de titel doet vermoeden erg groove en de melodie loopt als een trein.  Je kunt wel merken waar de “roots” liggen, het gitaarrifje is echt heerlijk. Top afsluiter!!

Conclusie
Het is duidelijk dat deze band qua sound vooral graag speelt met verschillende tempo’s en afwisselend gitaarwerk. Voeg daar het rauwe stemgeluid van Brenna aan toe en het cirkeltje is rond. Deze stoner bluesrock is behoorlijk heavy en smeriger kan het bijna niet worden. Voor de liefhebber van eerder vernoemd genre is dit een leuke en zeker overtuigende aanvulling aan de collectie. Het is echter niet bijzonder origineel en afwisselend. Een voet in een andere richting met een uitstapje her en der zal het geheel wat kleurrijker maken. Want aan skills ontbreekt het bij deze Noren zeker niet.

Tracklist
1. Grim Reefer
2. Evil Man
3. Blues for the Dead
4. Rotten Seed
5. Seventh Son
6. The Prophet
7. Ragnarökr
8. Roadtrip with Lucifer
9. Hard to Please
10.
Whorehouse Groove

Links

http://www.myspace.com/lonelykamel

Geschreven door Taggi Eenstroom


WHITE WIDDOW – SERENADE - AOR HEAVEN - OUT NOW

White Widdow werd opgericht door frontman Jules Millis, bassist Trent Wilson en gitarist Enzo Almanzi in Melourne, Australië. Kort nadien haalde Jules zijn broer Xavier als toetsenist in de band en kort nadien vervoegde Jim ook de rangen als drummer. In het midden van 2009 brachten ze een gratis digitale EP uit en die werd overladen met lovende kritiek. In 2010 kregen ze een platendeal bij AOR Heaven en hun debuutplaat zag het levenslicht. De plaat bezorgde hen een plaatsje op het prestieuze Firefest festival editie 2011. Ondertussen hebben ze hun tweede album “Serenade” uitgebracht.

White Widdow is:

  • Jules Millis – vocals
  • Enzo Almanzi – guitars
  • Trent Wilson – bass
  • Xavier Millis – keyboards
  • Jim Naish – drums

SERENADE

 

Ik word overmand door het gevoel dat ik meespeel in de film 'Back To The Future' als ik naar dit album luister. Het gevoel dat ik mij in de jaren '80 bevind wordt meteen veroorzaakt door de opener “Cry Wolf”. Zoete samenzang, krachtige riffs en veel toetsen worden in een veelvoud op je losgelaten. Natuurlijk ontbreekt hier de flitsende gitaarsolo ook niet. Net als op hun debuut zijn veel raakvlakken te vinden met Treat (vooral de zang van Jules), de eerste Bon Jovi albums en andere Scandinavische melodieuze bands. De songs kennen een lekker vol geluid en de gitaren zijn steeds als vurig te omschrijven! “Do You Remember” ligt volledig in de lijn van Def Leppard ten tijde van hun magistrale “Hysteria”. Zanger Jules kent zijn limieten en blijft ook steeds netjes tussen de lijntjes. De gitaarsolo's zijn steeds een moment om naar uit te kijken. De riffs in “Reckless Nights” roepen herinneringen op van het Canadese Brighton Rock. Niet meteen een superbekende band, maar de liefhebbers van het AOR genre zullen dit zeker kennen. Van Halen toetsen die op het album “1984“niet hadden misstaan vormen de intro van  “How Far I Run”. Tijdens het refrein toont Jules dat hij ook de wat regionen aan kan! Het titelnummer start met akoestische gitaar, maar die worden vakkundig weggedrukt door een aanstormende riff. Maar sporadisch duikt dat akoestisch getokkel toch weer op! Een prominente rol van de keyboards is weggelegd in “Show Your Cards”. Ook horen we allerlei achtergrondgeluiden, maar tijdens de instrumentale break toont  de flitsende gitaar zich weer heer en meester van het schouwspel! Diezelfde zessnaar eist weer de hoofdrol op tijdens “Mistake”. Dit nummer bevat een uiterst geslaagd stukje na de solo, waar je enkel zang en een aanstekelijk riffje hoort. “Patiently” is een mooie ballade waar de Def Leppard gitaren opnieuw hun intrede doen. “Love Can't Wait” sluit deze ode aan de AOR hoogtijdagen af in grote doen. Dus een mooi pakketje van riffs, toetsen en samenzang laten we met een gerust gemoed over ons heen gaan.  

Conclusie:
Deze 'guys from Down Under' hebben opnieuw een voortreffelijk album afgeleverd! Hun voorliefde voor kwaliteitsvolle melodieuze rock weten ze op ingenieuze wijze in leuke composities te gieten. Al diegene die hun AOR het liefst geserveerd krijgen met een zoet sausje van toetsen, kunnen niet om deze release heen! Iedereen die weg was van hun eerste plaat zal aan deze plaat alvast een dikke kluif hebben. Tot slot wil ik nog vermelden dat deze jonge snaken met lovende kritieken beladen werden na hun set op het afgelopen Firefest!

Tracklist:

  1. Cry Wolf
  2. Strangers in the Night
  3. Do You remember
  4. Reckless Night
  5. How Far I Run
  6. Serenade
  7. Show Your Cards
  8. Mistake
  9. Patiently
  10. Love Won't Wait

Links:

 

Written by Rik Bauters. 

 


Fergie Frederiksen - Happiness is the Road - Frontiers Records – Out Now

Dennis Hardy "Fergie" Frederiksen (geboren 15 mei 1951, Grand Rapids, Michigan) is een Amerikaanse rockzanger, vooral bekend van zijn werk met Angel, Le Roux en Toto in de jaren 80. Hij begint zijn carrière in de jaren '70 als frontman van praal-rock bands MSFunk en Trillion en was ook de achtergrond zanger van Survivor. Hij heeft bijgedragen aan alle singles die een hit werden  in drie achtereenvolgende jaren met verschillende bands: Survivor's "American Heartbeat" in 1982, Le Roux's "Carrie's Gone 'in 1983 en Toto's' Stranger in Town" in 1984.


Fergie Frederiksen is:

·        Fergie Frederiksen – Vocals

·        Dennis Ward - Bass Guitar, Guitars, Keyboards and Background Vocals

·        Dirk Bruinenberg – Drums

·        Nathan Eshman – Guitars

·        Eric Ragno – Keyboards

Happiness is the Road

 

 


Voor het beluisteren van deze plaat was ik vooral onder de indruk van de naamsbekendheid van deze beste man; de hoeveelheid projecten waar hij aan heeft bijgedragen. Maar na het beluisteren kan ik ook concluderen dat Fergie Frederiksen ook nog eens een heel veelzijdig muzikant is. Er zijn wel overeenkomsten te vinden met bijv. TOTO, maar toch weet hij weer een andere sound te creëren. De plaat doet nog wel erg 80’s aan, en daarmee lijkt het alsof de tijd stil heeft gestaan. Ik ben zelf niet erg gecharmeerd van de nadrukkelijk aanwezige keyboards en eveneens de heftige vocalen van Frederiksen. Maar daar kunnen we dan toch spreken van een individuele muzieksmaak, want feit is, dit is gewoon een erg goede plaat. De productie klinkt zeer prima. Elk instrument komt zeer goed tot zijn recht, en krijgt ook de ruimte om zich te onderscheiden. Zo zitten er uitstekende gitaar en keyboard solo’s die zich gedurende het hele album laten horen. De opbouw van de nummers zijn zeer goed en de basis ligt makkelijk in het gehoor. Binnen deze basis wordt er zo her en der geëxperimenteerd. Er is ook nog een aangename afwisseling tussen wat steviger rockende nummers en ballades. In veel opzichten is dus wel te horen dat Fergie Frederiksen al een tijdje meedraait en weet wat hij doet. Respect. Dit is een gouwe ouwe, maar in een sjiek pak op de rode loper.

Conclusie
Deze plaat zit zeer prima in elkaar, en weet te overtuigen. Dit vijftal brengt hun melodieuze rockmuziek over met een goede productie. De opnames zijn helder, en de focus wordt vooral gelegd op het tot zijn recht komen van elk individueel instrument. Voor elke fan van voorgaande projecten van Fergie Frederiksen en voor fans van melodieuze hard rock is dit zeker een must have. Vernieuwend; niet echt opvallend, dat zeker.

Tracklist

1. Angel (Mirror To Your Soul)
2.
Elaine
3. First To Cry
4. Follow Your Heart
5. Happiness is the Road
6. I Still Believe In Love
7. Lyin’ Eyes
8. Love Waits For No One
9. Writing On the Wall
10. The Future Ain’T What It Used To Be
11.
The One
12. The Saviour

Links:

 

 

Written by Taggi Eenstroom.

 

 


LISA LARUE PROJECT 2K9– WORLD CLASS - FIRST PEOPLE MEDIA - OUT NOW

Lisa LaRue began playing keyboards as a small child! Her grandmother noticed she was playing “These Boots are Made for Walkin’ “ from Nancy Sinatra on her toy organ. In the years that passed she started to write her own songs and designing her own ‘album cover’. So finally she thought the time was right to put out an album. With the help of a lot of friends she managed to release her first alum under the moniker 2K9! The result of that collaboration can be heard on “World Class”.

Lisa LaRue Project 2K9 is:

  • Lisa LaRue – keyboards
  • Steve Adams – guitars
  • Chris Brown – bass
  • Jo De Boeck - vocals
  • John Payne – vocals, bass
  • Svetlan Raket – drums

Special guests

  • Geert Fieuw – guitar
  • Merril Hale – drums
  • David Mark Pearce – guitar
  • Damion Rodd – drums
  • Gerry Verstreken – bass
  • Claire Vezina – vocals

 

WORLD CLASS

 

Very relaxed prog rock is the main dish that we are being served here! There are a lot of influences to be found from other music styles. The drum work on opener “In Camera” sounds like it comes from a Massive Attack album. The dreamlike guitar solo is ultra sensitive. In “Copper Edge” the presence of the Hammond organ gives the song that true vintage sound. Every instrument has an equal contribution to the sound. The piano reminds me a bit of Bruce Hornsby and there shine some Eastern influences through the guitar work as well. Next up is “Tell Me Why” a song that also can be found on the solo album from David Mark Pearce. Mr. Payne from Asia takes care of the vocals here. Besides the organ we can enjoy the stunning guitar work from David. “Kituwa” is more guitar orientated and places the link with the work from Pink Floyd. The emotions produced by the guitars are augmented by the sublime keystrokes. Some Spanish and South American inspired acoustic guitars get the company of fragile vocals from Payne in “Deluge”. The instrumental track “There Are No Words” not only has a clever found title but again we hear delightful acoustic guitars and some keys in the background. Some sensitive guitars and the voice of Payne opens “For Eternity”. But when the lead vocals start I recognize the very sweet

familiar voice from Jo De Boeck from Belgian band Beyond The Labyrinth. This track can be found on their second album “Castles in the Sand”. Near the end of the song Geert Fieuw unleashes one of his short but sensitive solos.. With “Beautiful Illusion” we fall into the world of the prog masters Yes. The fresh and utterly emotional guitars go on a date with the frolic keys and the chemistry between those two lovebirds is a real treat for the ears. Payne gets the company of the female vocals from Claire Vezina in the romantic “For Our Love”. The short “Two A.M.” sounds like a film score with almost mainstream pop keys and percussion. The addition of choir vocals and a gentle guitar gives the song extra depth. “Save Me” closes the album with heavier guitars and sweet vocals from Payne.

Conclusion:
This project is a true trip through many different musical landscapes. Every song has its own style and feel. Every fan of prog rock (Yes – Pendragon – and others) should give this album a listen and many of those who do will be swept away by the passion for music that it breaths. 

Tracklist:

  1. In Camera
  2. Copper Edge
  3. Tell Me Why
  4. Kituwa
  5. Deluge
  6. There Are No Words
  7. For Eternity
  8. Beautiful Illusion
  9. For Our Love
  10. Two A.M.
  11. Save Me

Links:

 Written by Rik Bauters

 


INTERVIEW WITH AARON FROM MY DYING BRIDE!

 My Dying Bride hoeft je na 21 jaar niet meer voor te stellen. Deze Britse Doom/Death band maakt al jaren schitterende melancholieke platen. Onlangs is nog het album Evinta uitgebracht. Op dit album zijn de oude songs in een nieuw klassiek jasje gestoken. My Dying Brde zit niet stil. De Ep "The Barghest O’ Whitby" ligt alweer in de schappen. Hoog tijd dus om een mailer te doen met Aaron de melancholiek front man van My Dying Bride.

 

 

 

Thanks for this interview, how  are you?
I’m suffering from a terrible back injury right now and am in severe pain but apart from that, I’m very well, thank you for asking.

Congratulations, with the 20 years existence how is to still be on the road with My Dying Bride after all these years.
Bloody great! We formed this band to enjoy creating the music we wanted to hear and that’s why we’re still here after 21 years because we still get a kick out of it. When we get bored, we shall end it all!

The new ep: The Barghest O’ Whitby will be released 7th November. What can we expect from this EP?
Well it’s a 27 minute long song featuring a giant hellhound in the lead role that scours the Yorkshire Moors near where we live and terrorizes the local villages & towns right up the coast to the ancient fishing hole of Whitby, but it does not randomly kill anyone it comes across, it is very selective and the reason is held within the words.

 

The artwork is pure genious , who is responsible for this artwork?
Thanks, that was all my own doing. I love photography so combined a photo of our guitar player Hamish’s dog with a picture I took of the Abbey in Whitby and added a bit of atmosphere and the cover was born. More of my work can be seen at http://www.azzron.com/

Evinta was the latest release from the band and was an compilation of  20 years of My Dying Bride.
How was it to make these songs in a new structure?
It was quite difficult but a great challenge. It would have been very simple to just make covers of our songs and so we didn’t want to do that, so we analysed all the riffs (yes, all of them!) found the very best parts and reconstructed them with a group of classical musicians and an opera singer to create brand new compositions unique to Evinta. It’s a very special release indeed.

 

My Dying Bride is one of the biggest bands in Doom Metal , who are the artist who  influenced you in making Music?
These days we don’t really have any influences but back in the early days we take our hats off and bow to Candlemass and Celtic Frost to name just two. I love opera too so we added elements from that genre, and we’re all fans of Slayer and Bathory so added death metal sounds too. I believe it’s not accurate to call us doom but doom/death.

My Dying Bride made some sidesteps in discovering new styles in to their own sound.
If you listen to the last fulllength : For Lies I Sire ,  it seems the band is more getting to their roots.
From where came this idea?
That’s an interesting remark Ronald because for me, that LP sounds new and polished with our best production to date, but I guess I hear things differently because I am within the band looking out, and people not inside the band are looking in so they see it different to us. So long as we all enjoy it, then it can be devoured in any sense.

You play on big-ass Festivals and also play in smaller veneu’s which do you prefer?
Well, the very big festivals are great because the roar from the crowd is incredible and also they can be quite far back so I don’t see their eyes, unlike smaller venues where you can see right into the souls of most of the front few rows of fans, which is terrifying. Big & small gigs have differing elements to them making them unique but I must admit that the smaller the gig, the scarier it is.

 

The lyrics and atmosphere is always very dark and depressive Is this all pure fiction , or do you have a depressive view on life?
It’s a varied mix I believe. I’m influenced by all kinds of things from movies, books, TV, poets, opera’s and people I meet as well as using my own dark imagination and some of the more melancholic moments from my life, which all add up to a pretty damned view of humanity – perfect for a band like ours.

In more then 20 years of hitting the road. I bet there must be a funny anecdote. Do you want to share one?
I once poured toothpaste into our old bass players eyes when he was sleeping then poked him in the eye to wake him and the paste started to burn him so he was screaming and shouting and very naked and couldn’t see so was crashing into the hotel room furniture and using some quite harsh language and tried to kill me which I thought was a little unnecessary.

Will there be a European Tour after the release?
We are always looking for places to play and will certainly do a handful of European festivals and probably do some of our own headliner shows too. It’s always best to check www.mydyingbride.co.uk for tour dates.

 

My Dying Bride will release their EP  soon,  what else is down the pipeline for My Dying Bride?
We are also well into writing the new LP which we hope to complete over the Winter and release in March 2012 so should be playing dates in Europe with new material.

Is there something you wish to share with our readers?
Make sure that when you have a bad back, you put ice on it and not hot things. Time for my appointment – NURSE!

Cheers

Aaron

Link:  

 

www.mydyingbride.co.uk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


EXXPLORER – VENGEANCE RIDES AN ANGRY HORSE - PURE STEEL RECORDS - OUT NOW

Exxplorer was formed during the height of the 80’s metal scene in New Jersey. Their first album “Symphonies of Steel” has been recognized as a true cult classic. Songs like “City Streets” and “Run For Tomorrow” have withstand the test of time and nowadays still kick major ass. After an absence of 10 years they came up with the follow-up “Recipe for Power” but this and the following album didn’t gain the success of that wonderful debut. I believe an appearance on the bill from the prestigious Keep It True festival in Germany in 2009 ignited the spark to make new material and two years later we get a second comeback with “Vengeance Rides An Angry Horse”.

Exxplorer is:

  • Lennie Rizzo – vocals
  • Mike Sakowski – drums
  • Kevin Kennedy – guitar
  • Jay McCaffrey – bass
  • Fred Gorhau – guitar

VENGEANCE RIDES AN ANGRY HORSE

 

Fast guitar riffs straight out the true US Metal stable welcome us on this comeback album. Mr Rizzo has a pair of pipes with an incredible power. Father time didn't have any effect on his voice, on the contrary! We hear great catchy vocals in the chorus together with additional harmonies. The soaring guitars dare to peep and squeak on regular basis. “Gypsy” ends with high region vocals and riffs that slowly build up to supersonic speed. “Glory Hunter” kicks off with a guitar riff that reminds to the early Savage Grace sound ( the “Dominatress” EP). Those 'little' but truly glorious sounding riffs and licks in the chorus must be made in US metal heaven! “Chasing the High” has a slower pace and the vocal parts are smoother. The speed goes up during the chorus. The peaceful break section is a pleasant surprise with some underbelly bass and sensitive guitar playing. You'll find some great arrangements during this six minutes ride. The drums sound a bit thin here, but I believe this was intentional. The song knows a bit freaky end, but is a positive comment! The instrumental “The Vengeance” has some Helloween twin guitar attacks and loads of guitar solos. The kick ass bass work has a strong resemblance with a certain Steve Harris and the guitars also brings the mighty Iron Maiden in mind. This is a nice piece of guitar frenzy! “As the Crow Flies” has a pure emotional balladry start. But the tension slowly builds up and the song transforms in yet another speedy riff monster. The contagious riff in “S.N.O.E.” acts as a real supporting beam. We get a real trip down memory lane when “Valley of Doom” rages on. This cracker has some real vintage solo spots. A small resemblance to the early Manowar guitar sound can be heard on “Spirits of  the Wind”. A more modern sound is the trademark on “Freight Train”, although the old school Raven sound spins in my head during those in between licks. Great vocals from Lennie can be heard during the break. His voice sure hasn't lost any of its power. In the album closer is my attention drawn by a mind blowing riff during the break. Just like the debut album this album has also an incredible artwork.

Conclusion:
Exxplorer has made a comeback album that certainly will surprise many metal lovers. “Symphonies of Steel” is a true cult classic, but this one can be seen as a close second greatest. The vocals from Rizzo are outstanding. The US metal lovers will feast on the guitar work on this gem and can blindly buy this album. A more then successful come back from these knights of the US metal order.

Tracklist:

  1. Gypsy (7:43)
  2. Glory Hunter (5:04)
  3. Chasing The High (6:19)
  4. The Vengeance (4:01)
  5. As The Crow Flies (5:34)
  6. S.N.O.E. (4:33)
  7. Valley of Doom (5:43)
  8. Spirits of the Wind (4:42)
  9. Freight Train (5:56)
  10. Return of the Cycle (5:33)

Links:

 

 Written by Rik Bauters.


Monster Magnet performing Dopes To Infinity op Speedfest 6

Dope shit!: het machtige Monster Magnet heeft speciaal voor Speedfest toegezegd om zijn meesterwerk Dopes To Infinity integraal uit te komen voeren. Van de titelsong tot aan de laatste klanken van Vertigo en alle hoogtepunten daartussen: één grote muzikale spacecake met slagroom, spacelord m*therfucker

 

Link:  http://www.speedfest.nl


Death Angel en Trail of Tears op Dokk'em Open Air 2012

In 2012 zal de zevende editie van Dokk'em Open Air plaatsvinden op 29 en 30 juni 2012. Gelijk met de bekendmaking van de datum laat het festival ook de eerste namen los. Zo komt Death Angel met een speciale The Ultra-Violence set. Naast het feit dat ze het debuutalbum zullen spelen, is dit ook hun enige show in Nederland. Hiernaast is ook de band Trail of Tears bevestigd voor het festival. 

In tegenstelling tot voorgaande jaren staat dit jaar de vrijdag ook in het teken van metal. Beide dagen zal worden afgesloten door een internationale headliner. 



De kaartverkoop is ook al van start gegaan en voor de eerste vijfhonderd mensen die een combikaart kopen is er zelfs korting. Die eerste vijfhonderd mensen betalen in plaats van €50,- maar €40,- oftewel de prijs van een dagkaart voor de zaterdag. Dagkaarten voor de vrijdag gaan weg voor een prijs van €17,50.

Link:  http://www.dokkemopenair.eu/


LUCKY THIR13N – MARCH OF THE YOUNG - RETROSPECT - OUT NOW

Lucky Thir13n is een fris klinkende jonge rockgroep uit Thessaloniki. In het verleden deden ze verschillende headlining shows in Griekenland en deden het voorprogramma van Crashdiet en W.A.S.P. in Athene.  Ze brachten een EP “Far From Home” uit met 5 nummers en deze werd lovend onthaald in de Griekse pers. Nu hebben ze hun eerste echte debuutplaat “March of the Young” op de rockwereld los gelaten.

Lucky Thir13n is:

  • Elias Elias – lead vocals, rhythm guitars
  • Nash – lead guitars
  • Alex “Tze” - bass
  • Tsaky Dee – drums

MARCH OF THE YOUNG

 

Een intro die duidelijk door folkmuziek geïnspireerd is brengt dit album wat dromerig op gang. Het nummer slaat dan om in een hedendaags poprock nummer. De zanger heeft een redelijk accent en is ook niet zo toonvast. Maar de fraaie uitspattingen van gitarist Nash maken echter veel goed. “Feels Like Coming Home” kent een iets rauwer gitaargeluid. Tijdens de akoestische intro van “Get in My Way” valt de gevoelige stem van Elias best te pruimen, maar wanneer het nummer eigenlijk van start gaat is het alweer gedaan met de pret. In het nummer “Rivers Run Dry” krijgen ze hulp van een gastzanger Invoker. Maar als dit een echte screamer blijkt te zijn vormt dit geen meerwaarde tot het nummer. Maar de solo van Nash is opnieuw een ware verademing in dit nummer dat eigenlijk wat lijkt op Blink 182, maar dan met een screamer achter de microfoon! “Another Memory”is een verdienstelijke poging tot een powerballade. Het gebruik van de pianoklanken komt het nummer dan ook ten goede. Het titelnummer is volgens mij het meest geslaagde nummer en leunt ook het dichtst bij hardrock aan! De gitaren klinken hier een stuk strakker en vooral sneller en harder! Zelfs de zang is hierop best wel goed! Ook het rockende “Yeah, I Want It” en het meer experimentele “R'n'R” vallen in positieve zin op. De zang in “R'n'R” doet me een klein beetje aan Fred Durst van Limp Bizkit denken (vooral dan de manier van zingen) en ook  de scratchende bijdrage van DJ Spac draagt daar toe bij. Door gebruik te maken van stemvervorming is het euvel van de matige zang knap omzeild tijdens het flitsende en beukende “Operation Overload”. Afsluiter “Say Goodbye” start met een pure AC/DC riff en evolueert in een hedendaags rocknummer, waarbij een grote inbreng van de toetsen is weggelegd.

 

Conclusie:
Dit album van deze jonge Grieken start wat ongelukkig. De grootste struikelblok is de stem van zanger Elias Elias, die niet krachtig genoeg en toonvast is. Maar toch valt het, bij vlagen, flitsend gitaarwerk van Nash in positieve zin op. Maar eerlijkheidshalve dien ik te vermelden dat de band in de tweede helft van het album zich volledig herpakt en er toch nog te genieten valt van die composities. Even luisteren voor aanschaf valt aan te raden.

Tracklist:

  1. Alibi
  2. Feels Like Coming Home
  3. Get in My Way
  4. Rivers Run Dry
  5. Amazing
  6. Another Memory
  7. Forever Free (March of the Young)
  8. Yeah, I Want It
  9. R'n'R
  10. Operation Overload
  11. Say Goodbye

Links:

 
Geschreven door Rik Bauters 

 


CHRIS PENNIE PARTS WAYS WITH COHEED AND CAMBRIA

 

Influential drummer departs due to creative differences, shifts focus to Return To Earth & new production company, Fight Mannequins.
 
New York, NY – Accomplished & influential drummer Chris Pennie, founding member of Dillinger Escape Plan and current member of progressive rock acts Coheed and Cambria, and Return To Earth, announced today that he is exiting Coheed and Cambria.  Pennie and the band cited “creative differences” as the primary reasons for the split after the drummer’s 4-year tenure with the band.

 

 

Pennie officially joined Coheed in 2007, replacing drummer Josh Eppard and touring extensively with the band internationally.  He is featured on Coheed’s most recent studio album, Year of the Black Rainbow.  


Pennie will shift his full attention to his most recent projects, acclaimed progressive metal band Return to Earth (Metal Blade/Bald Freak) and Fight Mannequins.  Return To Earth is currently working on their third album after releasing their Metal Blade debut, Automata, in 2010. Fight Mannequins, Pennie’s music production company with Return To Earth guitarist Brett Aveni, recently completed their first documentary score and have produced two exciting artists whose albums will be released in 2012.

 

"I am very thankful for the times I shared the stage with the guys in Coheed and especially want to thank the amazing, supportive fans that I've met while on tour,” said Pennie.  “There are a lot of exciting projects on the horizon in addition to Return To Earth and Fight Mannequins that I feel require 100 percent of my commitment and attention. I feel that this is the right time to make that happen."


LIVEREPORT: ICED EARTH @ MELKWEG AMSTERDAM 2011

Vandaag een regenachtig avondje in Amsterdam. Gelukkig is het in de Melkweg lekker droog.  Vanavond maar liefst drie acts die het podium gaan betreden van de oude zaal.

FuryUK, White Wizzard en de metallegende Iced Earth staan klaar om het publiek op een onvergetelijk avondje steengoede metal te trakteren. Iced Earth heeft pas hun laatste knaller van een album afgeleverd getiteld “Dystopia”. Nu met de nieuwe zanger Stu aan boord is het voor de fans even afwachten of deze man live het werk net zo goed voorschotelt als dat hij op het laatste meesterwerkje “Dystopia” heeft laten horen.

De fans moeten nog even in spanning blijven, eerst zijn de mannen van FuryUK en White Wizzard aan de beurt om de boel flink op te warmen.

FuryUk komt zoals de naam al doet vermoeden uit Engeland en weten met hun NWOBHM  de zaal al snel aan het headbangen te krijgen. De zaal is nog niet goed gevuld, maar goed op een druilerige dinsdagavond hoef je dat in ons kikkerlandje ook niet te verwachten. Er wordt redelijk strak gespeeld. En de stijl doet toch veel aan die wereldbekende act uit Engeland denken. De Iron Maiden riffs knallen uit de speakers. Goede strot van de zanger en energiek gebruik van het podium maakt het een tot een leuke opwarmer. Toch gaat hier wel  het gezegde op: “Beter goed gejat, dan slecht geschreven”. Leuke band om het publiek alvast wat te laten bewegen maar tot een leuke moshpit komt het  helaas niet.

 

WhiteWizzard

 

Daarna is het tijd voor een redelijk lange ombouw. Er zijn wat technische mankementen met de monitor bij het drumstel. Helaas wordt dit niet gefikst en kost het de mannen ook nog een nummer van de setlist. Doch, ze laten  zich niet ontmoedigen en geven zich ondanks de niet al te beste omstandigheden vol overgave aan het publiek. Het is duidelijk dat er alleen tijd is geweest voor een line check. De bass staat erg naar voren en over de zang is iets teveel echo gegooid. Toch weten de mannen mij te vermaken met hun Iron Maiden achtige metal. Ik zou zweren dat de riff van “The Trooper” een paar keer in de set voorbij kwam. De jongens van Whitewizzard doen het goed en hun laatste album is goed te versmaden. Doch wisten ze vanavond dankzij de omstandigheden niet echt uit de verf te komen.                                                                                                        

Voor de ombouw van Iced Earth worden de gordijnen deze avond voor het eerst dichtgedaan. Het is duidelijk dat ongeveer 500 man vanavond voor Iced Earth komen want vooraan is het nu toch wel lekker druk. Uiteraard verdient een band zoals Iced Earth een goed gevulde zaal en daarom leek mij de genomen beslissing om van de grote naar de kleine zaal te verhuizen zeer juist. Persoonlijk vind ik de oude zaal ook meer sfeer hebben.

 

De gordijnen gaan best snel al weer open en dan is het ..stil. Het podium oogt mooi en meteen is er luid gejuich. Toch een beetje jammer dat het gave intro niet meteen ingezet werd. De band komt op en meteen knalt Iced Earth vol gas los. Stu laat meteen horen dat ook live hij over een goede stem  beschikt. Alle noten worden met gemak gehaald. Tevens straalt het plezier van de mannen af. De zaal gaat meteen lekker los. De welbekende klassiekers worden heerlijk mee gebruld en de haren wapperen lekker in het rond. Er wordt zelfs nog een beste pit in de eerste regionen gecreëerd. Stu heeft gelijk als hij opmerkt dat er in deze ruimte een energieke metal-vibe heerst.

 

Uiteraard worden vanavond niet alleen de klassiekers van stal gehaald. “Dystopia” komt ook voldoende aan bod. Het valt me op dat deze nummers niet alleen op plaat ruiger klinken. Live gaat het ook een tandje ruiger en persoonlijk hou ik er wel van als het er wat harder aan toe gaat.

 

De band is in ieder geval goed op dreef en je kunt merken dat John zijn band Iced Earth niet een stap terug heeft laten maken met de komst van Stu. Iced Earth doet waarin ze eigenlijk altijd goed in zijn geweest. Goede metal maken met een uitstekende liveshow!

 

Met de gesigneerde cd nu in de pocket zal ik nog met veel plezier  aan dit concert terug gaan denken. 

Geschreven door Ronald van de Baan
Fotgrafie: Ronald van de Baan

Voor meer foto's check de flickr van Livereviewer. 


OZ – BURNING LEATHER - AFM RECORDS - RELEASE 18 NOVEMBER

The second album “Fire in the Brain” from Swedish classic metal heads Oz puts them on the European metal map. The album was very well received and so was their next single “Turn the Cross Upside Down”.  The band continued to make albums but they never got the same response from them like those two previous smashers! The band split in 1991. But the remaining members got infected again with the metalvirus and gathered a few new members and started working on a new album! They recorded a promo-single and they got a record deal with AFM records. The result of the new collaboration can be heard on “Burning Leather”.

OZ  is:

  • Ape DeMartini – lead vocals
  • Jay C. Blade – bass, vocals
  • Mark Ruffneck – drums
  • Michel Santunione – guitar
  • John Berg – guitar
  • Jay C. Blade backup: Johannes Sandberg

BURNING LEATHER

 

“Dominator” is a short burst of full throttle old school metal. This song was already visible on YouTube as a video as a an appetizer for this album. The vocals from Ape are extremely powerful. The classic “Searchlights” gets a new Star Trek red alert intro (yeah I'm a Trekkie, sorry!!) and the guitars are a bit faster and the overall sound is more powerful. OZ added a modern twist to that old recipe.   Especially the guitar solos are more melodic but the biggest difference is the stronger voice of Ape. “Sleeping Dogs” is the first real new song. Fast drumming and a superb guitar solo are the trademarks here. “Fire in the Brain” (take 2) was the b-side on the Dominator promo-single. The title track from their second and most famous album has been granted a more classic rock vibe in the instrumental break. This is a great revamped classic! The long “Seasons in the darkness” has a slower pace. This new track also holds a groovy bass line! The track reminds me a bit of my all time favorite OZ song “Black Candles”. It proves once more that you don't need loads of breaks and flashing riffs to make a good metal tune. Ape's vocals sound even a bit 'evil' on the recorded 'occult' classic “Turn the Cross Upside Down”. The big man from down below even does a few vocal lines! Ape explores the high regions of his voice in the title track. This is completely in the vein of the classic 80's Euro metal! So bald your fists and start pumping them in the air! “Gambler” gets a little altered vocal melodies and the bass is king on this track. The album offers two more new tracks and the first “Enter Stadium” starts as a true stadium rocker but turns in a true sing-along anthem. Some 70's inspired guitar licks pass by in this surprisingly shouter! “Total Metal” is again a speedy short adrenaline rush. This will be a live favorite and will quickly get the crowd shouting. Last up is the title track from their third record “Third Warning”. This song also gets a modern makeover

Conclusion:
OZ is back and has chosen to release a new album with six new tracks and five re-recorded classics. The new songs are in the vein of the classics but are granted a more modern sound. But I was pleasantly surprise with the powerful voice from Ape! The band is already confirmed for Keep it True festival in April 2012. Hopefully they will grant the lowlands a few concerts as well. The wizards from OZ are back!

Tracklist:

  1. Dominator
  2. Searchlights
  3. Let Sleeping Dogs Lie
  4. Fire in the Brain
  5. Seasons in the Dark
  6. Burn the Cross Upside Down
  7. Burning Leather
  8. Gambler
  9. Enter Stadium
  10. Total Metal
  11. Third Warning

Links:

 
Written by Rik Bauters 

NIELS VEJLYT –STHENIC - LION MUSIC/BERTUS - OUT NOW

Niels Vejlyt is het meest bekend als de gitarist en drijvende kracht achter het metalinstituut Infinity Overture. Maar dit Deense snarenwonder is bij de gitaarfanatici vooral bekend dankzij zijn talrijke instructie dvd’s, boeken en zijn online gitaarschool. Hij vond de tijd meer dan rijp om zijn eerste instrumentale album op de wereld los te laten. Op “Sthenic” wordt hij bijgestaan door Infinity Overture collega Jacob Vand en de veel gevraagde bassist Kris Gildenlow. Het album werd door niemand minder dan Tommy Hansen (Helloween, Jorn Lande) voorzien van een voortreffelijke productie.

Niels Vejlyt is:

  • Niels Vejlyt – guitars
  • Kris Gildenlow – bass
  • Jacob Vand – drums
  • Bernardo Fesch – bass on 2 & 8
  • Mads Damgaard – piano on 7

STHENIC

 

Emotionele gitaarpartijen vormen de start van dit instrumentale album. Eigenlijk is opener “Heads Up” een aaneenschakeling van wonderschone romantisch klinkende gitaarsolo's. Zoals de titel “Die Today” al laat vermoeden komen de gitaren wat zwaarder uit de hoek. Maar de leadgitaren zijn opnieuw brokken emotie. Sterk afwisselend drumwerk en een dreunende bas geven een andere drive aan dit  nummer. Eén van de solo's verwijst sterk naar die monster van een gitaarplaat “Speed Metal Symphony” van Cacophony! “Rain” is heavy as hell en de leadgitaar is hier bij vlagen een ware shred attack! “Samurai” is Cacophony ten voeten uit. Die full shred riffs van de ritmegitaar zorgen voor het nodige vuurwerk. Niels bezit de gave om het nodige gevoel en bakken vol emotie over zijn gitaarspel te gieten. Een bepaalde diepe baslijn doet je ingewanden door elkaar schudden. Mr. Gildenlow's baswerk zal zonder probleem je 'metal ass' doen trillen. De invloed van John Petrucci's (Dream Theater) gitaarwerk is hier ook hoorbaar! Zelfs een Yngwie Malmsteen arpeggio valt te bespeuren in “Meteors”. Tijdens “My Little Rascal” brandt de zinderende bas zich terug op het trommelvlies en krijgen we ook een spervuur van shred solo's te verduren. Maar die shreds zijn steeds sterk afwisselend zodat er van herhaling geen sprake is. “Kasja” fungeert als ballad op dit album. Zeer gevoelig gitaarwerk dat herinneringen oproept aan Steve Vai's “For The Love of God”. De sobere piano is hier uitgeroepen tot het ideale begeleidingsinstrument. Gewoon een prachtig nummer! Akoestische gitaar en spacy basklanken brengen het lange “Winter” op gang. Na een tijdje komt er een flamenco gitaartje aangewandeld. Maar al deze romantiek wordt weggeblazen door de aanstormende monsterriff, die op zijn beurt plaats moet maken voor een waar salvo van shred solo's. Als bonus krijgen we hier ook nog gevoelige gitaarpartijen voorgeschoteld! In deze wervelende compositie zit zelfs heftig drumwerk verwerkt.

Conclusie:
Cacophony's “Speed Metal Symphony” moet toch de nodige indruk gemaakt hebben op Niels, want vele riffs en shreds zouden niet misstaan hebben op die gitaarexplosie! Maar ook de ritmesectie (bas en drum) zijn van een hoog niveau. Een plaat die mij doet terugdenken aan de tijd dat de Shrapnel releases de toon zetten in gitaarland. Denk maar aan Vinnie Moore, Marty Friedman, Joey Tafolla, Cacophony, Tony MacAlpine, Michael Lee Firkins en Richie Kotzen.

 Tracklist:

  1. Heads Up (3.23)
  2. Die Today (5.12)
  3. Rain (4.28)
  4. Samurai (4.46)
  5. Meteors (4.47)
  6. My Little Rascal (4.16)
  7. Kasja (4.19)
  8. Winter (9.16)

Links:

Geschreven door Rik Bauters.

Iced Earth – Dystopia -Century media -Out Now

Iced Earth is een band die geen introductie meer nodig heeft en zijn sporen reeds heeft verdiend in de metalwereld. In 1984 werd de band opgericht door Jon Schaffer en heeft sinds die tijd al heel wat succesvolle albums uitgebracht waaronder ‘’The Darks Saga’’ en het geweldige ‘’Horror Show’’. In de band zijn door de jaren heen heel wat bezettingswisselingen geweest. Zo moest de band in 2001 afscheid nemen van zanger Matthew Barlow die werd vervangen door Tim Owens welke in 2007 weer werd vervangen door Barlow. Enkele maanden terug werd bekend gemaakt dat Barlow geen deel meer uitmaakte van de band en kort daarop werd Stu Block van Into Eternity geïntroduceerd als de nieuwe zanger. Onlangs kwam het eerste album met deze Block uit getiteld ‘’Dystopia’’.

Iced Earth is:

  • Stu Block - zang
  • Jon Schaffer - gitaar
  • Troy Seele - gitaar
  • Freddie Vidales - bas
  • Brent Smedley – drums

 

Dystopia

 

Spannende tijden voor fans van Iced Earth. Zou de nieuwe zanger bij Iced Earth gaan grunten? Het antwoord daarop is ‘nee’. De zanger laat op het nieuwe album horen dat hij over een zeer veelzijdige stem beschikt die zich zowel in de lage regionen als hoge uithalen staande houdt. Ik denk dat sommige fans af en toe zelfs het idee zullen hebben dat ze naar de vocalen luisteren van Barlow in plaats van Block. Vooral in de lagere regionen lijken deze zangers erg op elkaar.

Wat opvalt is dat ‘’Dystopia’’ een stuk harder en ruiger is als de voorgaande albums. De sound komt aardig in de buurt van de beginperiode van de band. Persoonlijk hoor ik Iced Earth zo het liefst. Rauwe powermetal met geweldige gitaarriffs.

Inspiratie voor dit nieuwe album is onder andere geput uit een aantal films waaronder ‘’Dark City’’ en ‘’V For Vendetta’’ Persoonlijke hoogtepunten op het album zijn het uptempo ‘’Boiling Point’’ welke lekker agressief is en live een echte knaller zal worden en het midtempo ‘’End Of Innocence’’. Een semi balladachtig rustpunt op het album.

Conclusie:
Iced Earth heeft met ‘’Dystopia’’ een prima album afgeleverd. Origineel is het zeker niet en er word ook lichtelijk op safe gespeeld maar ik hoor dit liever als de platen die de afgelopen jaren werden uitgebracht. De sound is ‘back to the beginning’ en dat pakt positief uit. Een album wat nog geregeld gedraaid zal worden bij mij thuis.

 

Tracklist:

  1. Dystopia
  2. Anthem
  3. Boiling Point
  4. Anguish Of Youth
  5. V
  6. Dark City
  7. Equilibrium
  8. Days Of Rage
  9. End Of Innocence
  10. Tragedy And Triumph

Links:

 

Geschreven door Hans Drent.


Arven – Music of Light - Massacre Records - Out Now

Het Duitse Arven timmert nog niet zo heel erg lang aan de weg. Twee jaar geleden werd er een demo uitgebracht die vrij succesvol was. De band maakt gothic metal met Ierse en Keltische invloeden. Onlangs is via Massacre records het debuut album ‘’Music of Light’’ uitgebracht.

Arven is:

  • Carina Hanselmann - zang
  • Anastasia Schmidt - gitaar
  • Ines Thomé - gitaar
  • Lisa Marie Geiß - bas
  • Lena Yatsula - toetsen
  • Till Felden - drums

Music of light

 

Het album telt 10 nummers wat garant staat voor een dikke 50 minuten muziek. Wat direct opvalt, is het zeer hoge Efteling- en elfjesgehalte. Hoge vrouwenstem met achtergrondvocalen. In ieder nummer zijn weer fluit en violen verwerkt. Het klinkt allemaal prima en de zang is uitstekend. Nummers zoals ‘’World Of Hatred’’ en ‘’A Stranger’s Story’’ liggen goed in het gehoor en luisteren lekker weg. Met ‘’My Dear Friend’’ heeft de band zelfs ook nog een zeer mooie ballad gecomponeerd. Toch mis ik op het gehele album de afwisseling. Ieder nummer heeft dezelfde opbouw en het lijkt daardoor dus op elkaar. Dit is iets waar de band echt mee aan de slag zal moeten gaan.

Conclusie:
Arven levert met ‘’Music Of Light’’ een leuk debuut af die bij fans van het oude Nightwish zeker wel aan zal slaan. Zoals gezegd, mis ik de afwisseling op het album. Wel heeft de band een duidelijke eigen sound wat ook heel wat waard is. Ik ben benieuwd wat we in de toekomst nog kunnen verwachten van deze band.

Tracklist:

  1. Music Of Light
  2. On Flaming Wings
  3. Raise Your Cups
  4. My Dear Friend
  5. World Of Hatred
  6. Dark Red Desire
  7. Midwinter Nights
  8. Till Death Do Us Apart
  9. Ruined Castle
  10. A Stranger's Story

Links:

 Geschreven door Hans Drent. 

 


ANUBIS GATE – ANUBIS GATE - NIGHTMARE RECORDS - OUT NOW

The first album from Anubis Gate “Purification” was released in 2004. That album was produced by Jacob Hansen. On their third album “Andromeda Unchained” replaces Jacob Hansen original singer Torben. But due to his production work he wasn’t able to stay as vocalist with the band. So, bass player Henrik Fevre took the microphone. He was responsible for writing the vocals on the previous albums. He now can sing the songs and does this by injecting the emotion and meaning into the lyrics that he had in mind when writing them

Anubis Gate is:

  • Henrik Fevre – vocals & bass
  • Jesper M Jensen – guitars
  • Kim Olesens – guitars & keyboards
  • Morten Sorensens – drums

 

ANUBIS GATE

A pure AOR intro (piano and keys) are the opening tunes on this progressive metal album from this Danish quartet. But soon some heavy riffs make all our doubts disappear like snow in the sun! The pleasant voice of Henrik is a real treat for the inner ears. Many different fast guitar licks are placed in the arrangements like little tasty snacks. “Hold Back Tomorrow” has many changes in the pace and vocal melodies that you rather expect on a melodic rock album. More aggressive riffs with a certain Dream Theater and Symphony X feel in “The Re-Formation Show”. But in a way they still are different! The song includes a perfect marriage between the guitars and the keys. The bass has a great presence in the catchy “Facing Dawn”. We hear a more relaxed verse in combination with a more up-beat chorus. A big surprise to me to find a song with such smooth arrangements on this album. The long and epic “World In A Dome” has an almost 3 minutes long prog rock middle section. Spacy old school keys are been followed by an extensive instrumental part. The heaviness of the guitars slowly builds up to a climax. The closing part of the song is in fact a long guitar solo that lead to a prog rock atmosphere.

 

Speed an aggression is mainly what you get  in “Desiderio Omnibus”. It also contains an occasional howling guitar and  a great guitar battle in the break.  Henri took a different approach  for the vocal melodies on “Oh My Precious Life”. The harmony vocals and the furious guitars in the instrumental break is a pleasant surprise and give this song that extra edge! “Golden Days” is a more approachable track with some semi acoustic guitars and warm vocals during the verses. The riffs in “Telltale Eyes” could easily be found on a technical thrash album. Fast kicking drums and a vibrating bass are the extras on this fast track. The middle section has some distortion on the voice and a fresh Rainbow-ish keys solo.  The shortest track is the almost complete instrumental “River”. It has only a few sentences of lyrics and the addition of many different background noises makes this a very moody song. The longest track “Circumstanced” closes the album in high quality. A wide range of styles will put you at a loss for words. Atmospheric keys, background sound effects, many different styles of guitar playing (rolling riffs – semi acoustic licks and AOR hooks) are responsible for this amazing journey.An almost Dream Theater sounding sensitive break section with an equaly sensitive guitar solo are cherry on this delicious progressive pie.

Conclusion:
This album blew me away from the first spin. You’ll find some references to known bands like Dream Theater and Symphony X but they give it al their own twist. The vocals from Henrik are a real revelation. The album is very easy to listen too and each track makes you wanna hear more. When you’re a fan of progressive metal with superb vocals you just got to listen to the album! And when you do, I’m certain you will buy this brilliant gem. I will give it another go with my headphones on!

Tracklist:

  1. Hold Back Tomorrow
  2. The Re-Formation Show
  3. Facing Dawn
  4. World In A Dome
  5. Desiderio Omnibus
  6. Oh My Precious Life
  7. Golden Days
  8. Telltale Eyes
  9. River
  10. Circumstanced

Links:

Geschreven door Rik Bauters. 

 

 


HEARTLAND – HEARTLAND - YESTERROCK - OUT NOW

Heartland was het geesteskind van zanger Chris Ousey (ex Virginia Wolf) en gitarist Gary Sharpe (ex Monroe). Hun debuutalbum dat door A&M in 1991 werd uitgebracht, wordt beschouwd als één van de beste releases uit de Britse melodieuze rock catalogus. De plaat werd voortreffelijk geproduceerd door Jimbo Barton (Gary Moore, Queensryche, e.a.). Heartland is nog steeds actief. Weliswaar met een andere line-up, maar Chris Ousey is nog altijd de centrale figuur. De band heeft reeds 10 studio albums gemaakt in hun loopbaan en dit was het grootse begin ervan!

Heartland is:

  • Chris Ousey – vocals
  • Gary Sharpe – guitars
  • Phil Brown – bass
  • Steve Gibson – drums
  • Rik Carter – keyboards

HEARTLAND

 

Zweverige toetsen en een jungle beat zijn de eerste klanken die we horen op dit album. Die krijgen vlug het gezelschap van supergevoelige licks en de zwoele stem van Chris Ousey. Die Man bezit de ultieme AOR-strot. Een krachtige maar gevoelige sfeervolle stem, maar hij kan zonder moeite ook de hoge uithalen aan. Al dit moois wordt omlijst door voortreffelijk gitaarwerk. Opener “Teach You to Dream” doet me alvast dromen van meer! “Carrie Ann” bevat naast de hemelse zang van Chris opnieuw gitaarwerk waar je niet genoeg van kan krijgen. Veel rustiger van opbouw is “Don't Cast Your Shadow”. De bas is prominent aanwezig en de keys vormen de ruggegraat van dit gevoelige nummer. Dat gevoel wordt nog versterkt door de akoestische gitaarsolo! “Real World” is ietsjes commerciëler van opbouw, maar is daarom niet minder goed! Het nummer heeft een echt power refrein. Akoestische gitaar en 'light' uitvoeringen van elektrische gitaarrifs trekken de nodige aandacht naar  zich in “Fight Fire With Fire”. De muzikale emmer loopt duidelijk over van de emoties tijdens deze romantische hoogvlieger. “That Thing” bevat een groovy baslijn en het rockgehalte is hier duidelijk hoger dan op de vorige tracks. Toetsen uit de 80's danceperiode starten “Walking On Ice”. De aankomende rifs duwen die abrupt weg en het nummer evolueert in een moderne pop rock song met referenties naar Mr. Mister en Refugee! Ousey leeft zich hier vocaal echt uit en als toemaatje krijgen we ook nog een fraaie gitaarsolo te horen. “Paradise” heeft tijdens de intro wat raakpunten met dat fenomenale debuut van Dare. “Paradise” sluit op opgewekte wijze deze her-uitgebrachte knaller af!

Conclusie:
Voor de melodieuze rockliefhebbers bij wie de originele release in 1991 aan  de aandacht van hun AOR-oren ontsprongen was, krijgt nu een tweede kans! Yesterrock heeft deze absolute parel uit de AOR bibliotheek een tweede leven geschonken.

Tracklist:

  1. Teach You To Dream
  2. Carrie Ann
  3. Don't Cast your Shadow
  4. Real World
  5. Fight Fire With Fire
  6. That Thing
  7. Walking On Ice
  8. Paper Heart
  9. Paradise
  10. Promise

Links:

Geschreven door Rik Bauters

<