C YA IN 2012!

 

 

2011 WAS A GREAT YEAR WITH A LOT OF METAL/ROCK HIGHLIGHTS. WE HOPE YOU ALL  ENJOYED OUR REPORTS AND PHOTO’S. BE CAREFULL WITH THE FIREWORKS AND C YA IN 2012!

 

 

 

 

 

CHEERS!

LIVEREVIEWER CREW 

 


LIVEREPORT: PAGAN'S MIND @ HEDON, ZWOLLE

Soulburn mag vanavond het feestje aftrappen in de Hedon in Zwolle.

 

Deze jongemannen maken het wachten op Pagan’s Mind in ieder geval een stuk minder zwaar. Na 2 dagen gefeest te hebben in Eindhoven, was ik wel even toe aan een wat meer melodische soort van muziek. De mannen van Soulburn weten dit gelukkig te brengen.

 

Fraaie nummers worden op een degelijke manier naar de nog wat lege zaal gebracht.
Ik heb in ieder geval genoten van deze leuke set.

Vorig jaar was de Hedon afgeladen toen de Noren van Pagan’s Mind langs kwamen. Ditmaal is het helaas anders. Driemaal in Nederland optreden in een kort tijdsbestek heeft naar mijn gevoel het bezoekersaantal wat terug gedrongen. De band maalt er in ieder geval niet om.

 

Met dezelfde passie, grappen en grollen vuren zij weer een sterke set power metal af op hun fans. Het gaat goed met Pagan’s Mind. Dit jaar hebben ze een geweldig album afgeleverd en hebben ondermeer op Graspop gestaan. En vanavond laat de band ook weer horen hoe goed ze live wel niet zijn. Fraaie composities en de sterke zang van Nils maakt dat het tussen de grappen van de bandleden door, het ook goed vertoeven is in de Hedon. Van het laatste album (“Heavenly Ecstasy”) worden vier nummers gespeeld. Samen met de oudere krakers zoals “Through Osiris Eyes” en “United Alliance” is het anderhalf uur genieten.

 

Steinar bespeelt weer olijk de bas en samen met toetsenist Ronny Tegner stelen zij weer de show met hun onderlinge geouwehoer!

 

Het duurt een paar nummers voordat het publiek los gaat. Maar aan  het einde van de set gaan alle handen toch echt wel op elkaar voor Pagan’s Mind. Wat mij betreft ben ik er volgend jaar zeker weer bij!

Geschreven door Ronald van de Baan
Fotograaf: Rob Meijer 


SOUL SELLER – BACK TO LIFE - AVENUE OF ALLIES – OUT NOW

De twee broers David en Mirko Zublena starten Soul Seller in 1999. Ze begonnen met het schrijven van eigen muziek in het klassieke hardrock straatje. Ze produceerden en brachten in eigen beheer hun debuutplaat “Underground Freedom” uit in 2000. Daarna begon hun zoektocht naar de muziekstijl die hen het beste lag om te schrijven. Zo probeerden ze glamrock, 70's rock en melodieuze hardrock. Ook konden ze geen vaste line-up bij elkaar brengen en besloten ze de handdoek in de ring te gooien in 2005. Maar in 2010 geschiedde het mirakel en vond men een stabiele line-up en kregen ze hulp van Alessandro Del Vecchio die hun debuutschijf zou gaan produceren. “Back To Life” is dan het resultaat van deze samenwerking. 

Soul Seller is:

  • Michael Carrata – lead & backing vocals
  • Dave Zublena – rhythm, lead & acoustic guitars
  • Cris Audisio – lead guitars & guitar solos
  • Mike Zublena – bass
  • Steve Bussi – drums

 

BACK TO LIFE

 

Toetsen die weggelopen zijn uit de 80's verwelkomen ons op de opener “Wings of Freedom”. Al vlug krijgen ze het gezelschap van de warme stem van Michael. Dit is AOR met een melodieus rocktintje! De gitaren overheersen niet, maar de gitaarsolo's van Cris Audisio zijn steeds een knap staaltje van metal vuurwerk. Die gitaren komen duidelijker in beeld in het vlotte “Change Your Heart Tonight” en eisen ook de meeste aandacht op. Aan emotie ontbreekt het niet in de ballade “All I Can Promise”. Hier horen we pas wat het enorme bereik is van de stem van Carrata. Naast de stem van Michael is de inbreng van de keyboards van gastmuzikant Cristiano Conti niet te versmaden. Klassebak Oliver Hartmann (Avantasia, ex At Vance en solowerk)  staat ook achter de microfoon in het stevige “Keep On Moving”. De snedige riffs passen perfect bij de warme en diepe stem van Hartmann. “Old Hero's Prayer” is een nummer dat start als een piano ballade met een lekker commercieel geluid. Maar de song transformeert zich geleidelijk tot een mid tempo melodieuze song.

Scheurende gitaren in de intro van het titelnummer verrassen door hun hevigheid. De inbreng van het orgel (piano) geluid draagt er toe bij dat deze song zeer vlotjes wegluistert en in een flits voorbij is. Het nummer heeft een hoog rock 'n roll gehalte want ik bespeur zelfs wat pianogetokkel dat doet denken aan “Great Balls of Fire” van Jerry Lee Lewis. “Hell of Tears” start als een pianoballade maar de inbreng van de gitaren neemt fel toe in de refreinen. Ook tijdens de solospot is het genieten van het flitsend gitaarwerk. De naald van de rockmeter helt over naar rechts tijdens het beukende “New Power Day”, maar tijdens het anthem “Rock Still Stands” wordt er wat geëxperimenteerd met stemvervorming en slaat drummer Steve Bucci stevig op zijn skins. Er vallen zelfs wat sleazerock invloeden te bespeuren bij de gitaren. Zanger Michael zoekt hier de hogere gebieden van zijn stembereik op! De lange afsluiter “Beautiful Heretic's Dream” bevat wat lichte orkestratie, sterk afwisselend gitaarwerk en vooral veel verleidelijke gitaarriffs. Een knappe afsluiter zonder meer!

Conclusie:
De nummers op deze plaat zijn stuk voor stuk goed gebracht en er zit geen enkele misser tussen. Maar er zitten ook geen echte uitschieters tussen en ze blijven niet echt hangen in je grijze massa. Het is wel smullen geblazen van het gitaarwerk (vooral tijdens de flitsende gitaarsolo's). Al met al een verdienstelijke poging deze comeback plaat van deze Italiaanse bende.

 Tracklist:

  1. Wings of Freedom
  2. Change Your Heart Tonight
  3. All I Can Promise
  4. Keep On Moving
  5. Hope On The Horizon
  6. Old Hero's Prayer
  7. Back To Life
  8. Hell Of Tears
  9. A Message From Planet Venus
  10. New Power Day
  11. Rock Still Stands
  12. Beautiful Heretic's Dream

Links:

Geschreven door Rik Bauters

 

 


MASTERCASTLE – DANGEROUS DIAMONDS - LION MUSIC – OUT NOW

Het Italiaanse Mastercastle debuteerde in 2009 met grotendeels neoklassiek geïnspireerde metal op “The Phoenix”.  De opvolger “Last Desire” introduceerde wat meer klassieke metal invloeden. De band behoort door hun zangeres Giorgia tot de steeds grotere groep van 'the female fronted metal bands'. De zaden van hun nieuwste en cruciale derde album “Dangerous Diamonds” werden al geplant in de zomer van 2010 toen de band begon met het schrijven van nieuw materiaal.

Mastercastle  is:

  • Giorgia Gueglio – vocals
  • Pier Gonella – guitars
  • Steve Vawamas – bass
  • Alesandro Bissa – drums

DANGEROUS DIAMONDS

 

Thrashy riffs en strakke drums is het eerste wat we horen bij de opener “Another Flower”. De heldere stem van Giorgia valt in bijgestaan door melodieus gitaarwerk. Maar die thrashriffs steken nog geregeld de kop op en tijdens de gitaarsolo horen we pas uit welk hout Pier gesneden is. Zijn kristalhelder gitaarwerk bevat een hoog shredgehalte en vormt een pluspunt op dit album. Meer traditionele gitaarriffs tijdens “Alone”. Gueglio zingt hier grotendeels in de hogere regionen, maar dit stoort niet, integendeel het staat in een mooi contrast met de riffs. “Time 4 Lovers” bezit een trager ritme en roept herinneringen op aan het Belgische Manic Movement. De combinatie van de catchy refreinen en de softere gitaren maken dit een bijna AOR nummer. Opnieuw valt er te genieten van de flitsende solo van Gonella, die zich hier profileert als een uiterst getalenteerde Italiaanse snarenplukker! “Icy Moon” start met gitaren die wel weggelopen lijken te zijn vanaf “Apetite for Destruction” van Guns N' Roses en de andere riffs lijken dan weer als twee druppels als de typische riffs van de eerste Dokken albums. De band integreert vaak raakpunten met de gekende grootheden uit de jaren 80 en dat maakt het album aangenaam om naar te luisteren.

De lange instrumentale break in “Au Premier Coup” laat nog het beste horen tot wat de zessnarenmeester Pier in staat is! Het titelnummer behoort tot de snelste nummers van het album en gaat een beetje de neoklassieke toer op. Er duiken zelfs wat Yngwie Malmsteen invloeden op.  “Blue Diamond” is een instrumentaal nummer dat verschillende stijlen samenvoegt. Toetsen uit de dancehoek, traditionele metalriffs, lichte klassieke orkestratie en een duidelijk aanwezige diepe bas volgen elkaar op. In de solospot hoor je duidelijk het zingende gitaarspel van Joe Satriani terug. Tekstueel komen ook veel verschillende zaken aan bod. “Icy Moon” vertelt het verhaal van vissers en hun leven op zee. “Time 4 Lovers” is een romatisch verhaal van een korte romance op de trein van Parijs naar Berlijn. En zo is “Au Premier Coup” een eerbetoon aan de Italiaanse schilder Bruno Galbiati. “Lovin' Me” is een gevoelige ballade die veel Malmsteen geïnspireerd gitaarwerk bevat en benadrukt dat je ook van jezelf moet houden als persoon. Zangeres Giorgia bewijst hier ook het gevoelige werk met het grootste gemak aan te kunnen. Het gaspedaal wordt hard ingedrukt in “Sixth Sun” dat de voorspelling van de Maya's in verband met het jaar 2012 hanteert.

Conclusie:
Er is een grote afwisseling tussen de verschillende nummers aan te treffen op dit album. Maar het fenomenaal gitaarwerk van Pier Gonella verdient zeker een aparte vermelding, want het lift dit album naar een hoger niveau. De band heeft wat afstand genomen van hun initiële neoklassieke metal en het heeft hen geen windeieren opgeleverd. Dit is zonder twijfel de beste Mastercastle release tot nog toe. Ik kijk nu al uit naar wat we op de volgende te horen zullen krijgen!

Tracklist:

  1. Another Flower
  2. Alone
  3. Time For Lovers
  4. Icy Moon
  5. AU Premier Coup
  6. Dangerous Diamonds
  7. Take Off
  8. Blue Diamond
  9. Lovin' Me
  10. Sixth Sun
  11. Bitter & Sweet

Links:

Geschreven door Rik Bauters

Desert Sin sign with Pure Steel Records.
After the sucessful debutalbum "The Edge Of Horizon" DESERT SIN from Austria signs a new deal with PURE STEEL RECORDS. The new album title is "Destination Paradise" and will be released on 20th of january 2011.
 
 
 
Longer Pure Steel-supporters may already know the Tyrol based DESERT SIN because of their debut „The Edge Of Horizon“, which has been released through us in the beginning of 2009. This one brought them a gig at the ninth Swordbrothers Festival, were they convinced totally.
More than two and a half years later the five Austrians come up with the sophomore effort „Destination Paradise“. On this piece they present well produced, melodic Heavy/Power Metal with a European influence, which is even more elaborated than already known. Still there reigns Keyboard-powered and partly by a pounding and fast doublebass-drums driven steel, which is proved by songs such as the opener „Kill The King“ (no Rainbow-cover!), „Follow Me“ or „Would You Release Me“. Also the expressive voice of front man Sandro Holzer hasn’t lost anything of its power and innovation.
With “Destination Paradise” DESERT SIN made a noteworthy successor of their debut, which will unconditionally please the whole target group. Together with this wunderful artwork of Uwe Jarling a real must-have!


MYRATH – TALES OF THE SANDS - NIGHTMARE RECORDS – OUT NOW

Myrath is afkomstig uit Tunesië en hun naam betekent eigenlijk Legacy (nalatenschap). Tunesië is vooral gekend als toeristische trekpleister en niet zozeer voor zijn metalbands. Ze starten als een coverband maar na een paar jaar zijn ze gekend in de internationale prog-power metal gemeenschap. Hun debuut “Double Face” verscheen in 2005 onder hun initiële naam Xtazy en liet vooral Symphony X als invloed horen. Later volgde dan hun tweede plaat “Hope”. Na deze plaat meldde zanger Zaher Zorgatti zich bij de band aan. Hun derde plaat “Desert Call” verscheen in 2010 via XIII Bis Records. De band scoorde hoog met hun optreden op het prestigieuze Progpower festival in Baarlo in 2010. 

Myrath is:

  • Zaher Zorgatti – vocals
  • Malek Ben Arbia – guitars
  • Elyes Bouchoucha – keyboards
  • Anis Jouini – bass
  • Piwee – drums

 

TALES OF THE SANDS

 

Het album schiet uit zijn startblokken met een vrouwenstem, toetsen en progmetal riffs. Vervolgens stoten we op hun handelsmerk: de Oosterse invloeden. Het lijkt een rare combinatie, metal vermengen met Oosterse klanken. Maar ze integreren deze typische geluiden op een erg ingenieuze wijze in hun stevige progmetal. Zanger Zaher is daarbij ook een hoogvlieger. Hij klinkt zeer krachtig maar weet toch veel emotie in zijn stem te leggen tijdens “Under Siege”. De riffs die we te horen krijgen in “Braving the Sea” zijn pure progmetal. Deze keer integreert Zaher de Oosterse invloeden ook in zijn zanglijnen. Zelfs de keyboardsolo in dit nummer ontsnapt niet aan zo'n behandeling! In het met thrashriffs besprenkelde “Merciless Times” nemen deze uit het Midden Oosten afkomstige geluiden bijna de bovenhand. Dit is een uiterst geslaagde samensmelting van hun eigen cultuur met de metalmuziek! Tijdens de intro van het titelnummer lijkt het of je in een nieuw Oosters avontuur van Indiana Jones verzeild bent geraakt. Hier wordt de Oosterse percussie geïntroduceerd en worden enkele tekstfragmenten in hun eigen taal gebracht. Dit is klasse met een grote K.

In de break horen we wat Dream Theater riffs en krijgen we een flitsende solo geserveerd. Na een dramatische intro die sterk aan de laatste schijf “Falling Deeper” van Anathema doet denken, worden we wakkergeschud door een reeks agressieve riffs in “Sour Sigh”. Hakkende riffs en een iets commerciëler geluid kenmerken het korte “Dawn Within”. Hierop zijn de Oosterse invloeden duidelijk in de minderheid. Als je denkt dat je alles al hebt horen voorbijkomen gebruikt men een “light” uitvoering van orkestratie in “Wide Shut”. Dit wordt gecombineerd met hun typische klankentapijt en strakke Star One en Symphony X riffs. Telkens opnieuw sta ik versteld van de vocalen van Zorgatti. De break kent een sterke Dream Theater connectie! Daarna gaat het nummer verder als een rustige pianoballade om op het einde nog eens hard uit te halen. Dreunende drums in de intro van “Requiem for a Goodbye”. Tevens loopt er een vreemd keyboardlijntje door dit nummer en ook botsen we op verdwaalde pianoklanken in dit sterk afwisselende nummer. “Beyond the Stars” is opnieuw een aaneenschakeling van agressief klinkende riffs, licht bezwerende zang, beukende drums en verschillende lagen van toetsen! De instrumentale break bestaat hier grotendeels uit Oosterse instrumenten en zorgt voor wat innerlijke rust om dan te ontaarden in een ware gitaarexplosie. De bonustrack “Apostrophe for a Legend” leunt dicht tot de melodieuze rock en zelfs de AOR. Zaher schittert hier op een ongekende wijze. De heldere riffs zullen menig AOR liefhebber gelukkig maken. Zo wordt dit uitstekende album eerder onverwacht lichtvoetig afgesloten.

Conclusie:
Toen ik het eerst las over deze band was ik nogal sceptisch tegenover de inmenging van die Oosterse klanken. Maar Myrath heeft me onmiddellijk meegevoerd naar een muzikaal oord waar ik nog nooit had vertoefd. Deze trip is me enorm meegevallen. De band mengt hun roots via deze typische Oosterse geluiden naadloos met hun stevige progmetal. Deze plaat is voor mij een onverwachte grote diamant geworden. Ze hebben als het ware een nieuwe metalgenre in het leven geroepen: oriental metal.

 Tracklist:

  1. Under Siege
  2. Braving The Seas
  3. Merciless Times
  4. Tales of the Sands
  5. Sour Sigh
  6. Dawn Within
  7. Wide Shut
  8. Requiem for a Goodbye
  9. Beyond the Stars
  10. Time to Grow
  11. Apostrophe for a Legend

Links:

·        www.myrath.com

·        www.nightmarerecords.com

Geschreven door Rik Bauters 

 


PHOTOREPORT: EINDHOVEN METAL MEETING 2011 DAY 2

FOR MORE PHOTO'S CLICK ON THE PICA

PHOTOGRAPHER: RONALD VAN DE BAAN 


ROUGH ANGEL – HEAR THE ANGELS ROCK - ROCK N GROWL RECORDS – OUT NOW

Rough Angel had de tracks van deze EP opgenomen in de Paramount Recording studios in 1993. Deze opnamen waren oorspronkelijk bedoeld voor promotors en de muziekindustrie maar werden nooit uitgebracht. Zanger Zsaba heeft deze tracks  geremastered na bijna twee decennia en nu konden ze eindelijk uitgebracht worden door Rock N Growl.

Rough Angel is:

  • Csaba Zvekan – vocals
  • Jimmy Z. - lead & rhythm guitars
  • Marc Mougavero – lead & rhythm guitars
  • Ross Manzo – bas guitar
  • Dave Kappos – drums

 

 

 


PHOTOREPORT: EINDHOVEN METAL MEETING 2011 DAY 1

FOR MORE PHOTO'S CLICK ON THE PICA. 

PHOTOGRAPHER: RONALD VAN DE BAAN 


PHOTOREPORT: BACK TO THRASH: WARBRINGER - REZET - PREMATORY - DESTROYER

VOOR MEER FOTO'S KLIK OP DE PICA !

FOTOGRAAF: RONALD VAN DE BAAN 


LIVEREPORT: SPEEDFEST @ KLOKGEBOUW EINDHOVEN!

Speedfest 2011, alweer de 6e editie, vindt wederom plaats in het Klokgebouw te Eindhoven.

Dit festijn is toch geen doorsnee festival te noemen. Het festival trekt vooral de rockabilly’s van Nederland. En bij aankomst is duidelijk dat de scene niet gering is te noemen. Deze editie is uitverkocht en dat zorgt voor een gezellige boel. 3 podia en een gezellige dj in de zaal met eetgelegenheden zorgt ervoor dat je overal prima vermaakt wordt.

 

 

Het festival wordt geopend op de mainstage door Black-Bone. Deze jongemannen zijn nog maar net bekomen van een schitterend optreden in het Gelredome als voorprogramma van Deep Purple. Dat ze die spot verdiend hebben laten ze vandaag ook weer zien. Hun ‘No Bullshit Rock 'N Roll’ werkt weer aanstekelijk. Het publiek dat al aanwezig is geniet zichtbaar van dit zeer energieke optreden. Speedfest had zich geen betere opener kunnen wensen.

 

Het was even zoeken in dit grote gebouw waar precies welk podium staat, maar gelukkig zijn we op tijd om een stukje Nitrovolt mee te pakken. Deze Oosterburen doen het goed in de speedrock wereld. Ook vandaag zit er vooral veel speed in het optreden. De Duitsers hebben er duidelijk plezier in en het publiek kan wederom genieten van een goede show. Van wat ik gezien heb een leuk optreden.

 

We haasten ons weer terug naar het hoofdpodium. Daar staat Vanderbuyst de sterren van de hemel te spelen. Vergezeld van een goed geluid vuren zij hun heavy metal met volle overgave op het enthousiaste publiek af. Ze zijn misschien wel op elk festival te vinden , maar deze gasten vervelen eigenlijk nooit.

 

Gewapend Beton is de eerste Nederlandse punkband van vandaag. Tevens creëert het publiek hier ook de eerste pit op deze editie van Speedfest. Grappig om te zien hoe twee wat oudere dames zich snel weghaasten en een rolstoeler volop de pit in stormt. De aanstekelijke punk met een vleugje rock ‘n roll gaat er goed in bij het publiek.

 

En daar zijn dan de eerste vetkuiven op het podium. Fireballs is geen doorsnee band. De zanger springt meteen in het oog. Al staand speelt hij tevens de drums en niet onverdienstelijk. Neem daar de olijke contrabassist en een voor de rest energieke band bij en je spreekt wederom van een leuke show.

 

Dwarves is de volgende band die wij gaan aanschouwen en ik moet zeggen wat een aanstekelijke band. De zanger is echter wel heel enthousiast; al bij het tweede nummer stormt hij door de fotopit heen om een stukje te gaan crowdsurfen. Later op de dag hoor ik ook nog dat deze ietwat gestoorde man met alleen een sok om zijn jongeheer nog vrolijk over het podium heeft rond gerend.

 

Nu is het tijd voor de band waar velen denk ik toch naar uitkeken. Het was tijd voor de Heideroosjes. Het zal de mensen niet ontgaan zijn dat deze oerpunkers ermee gaan stoppen. Vanavond is hun afscheid van Eindhoven en dat word goed gevierd met al hun klassiekers  uit hun gehele repertoire. De mensen op de eerste rij krijgen het nog even zwaar. Al gauw hebben ze een rolstoeler op de nek, die er toch wel drie nummers is blijven hangen. Geweldig!

 

Vandaag is er eigenlijk maar één echt metal optreden te bespeuren op Speedfest. De oudgedienden van Pentagram komen hier hun doom over het publiek heen storten. De markante zanger Liebling, is vandaag weer helemaal in zijn element. Wat heb ik genoten van deze excentrieke man. Bij elke gitaarsolo gaat hij volkomen uit zijn dak op zijn manier. Dit levert bij veel bezoekers een lach op hun gezicht op. Maar ik kan alleen maar genieten hoe Liebling hier helemaal opgaat in zijn duistere muziek. Ondanks het ietwat slechte geluid heb ik genoten van deze sterke set!.

 

Een reviewer moet ook leven dus na Pentagram heb ik even mijn rust genomen en even genoten van de culinaire versnaperingen die de catering de bezoekers aanbod. De vette hap was al redelijk snel naar binnen gewerkt en gelukkig hadden ze ook nog een koffiestand, zodat het energiepeil al gauw weer op niveau was.

Mooi op tijd voor de volgende band. The Sonics is net als Pentagram ook één van de pioniers van hun genre. Ditmaal geen metal maar gewoon lekkere rock. Er stond een flinke bezetting op het podium met onder meer een saxofonist, die een goed potje kon blazen. Leuk om even naar te kijken.

 

Vervolgens mochten op de mainstage de organisatoren van Speedfest het podium betreden. Peter Pan Speedrock is vandaag overduidelijk publieksfavoriet. De zaal is bomvol. Zoals gewend bij Peter Pan Speedrock is het geluidsniveau weer standje absurd en al snel vliegt het bier in het rond. Peter Pan raast weer lekker door zijn set heen en uiteraard is dikke Dennis er ook weer bij om een potje mee te blèren. Een goed optreden van een uiterst vermakelijke band.

 

Nu is het tijd voor Monster MagnetMet deze band heb ik altijd een beetje moeite Als hun “mood” goed is leveren ze altijd wel een sterke set. Helaas is dat ook vaak genoeg wel anders.

Vandaag is helaas ook weer zo’n dag. De band staat er een beetje doods bij en het voelt allemaal wel erg routineus. Ik besluit dan al snel om nog even het eetgedeelte op te zoeken en daar te genieten van de mensen op de geïmproviseerde dansvloer voor de DJ. Vermakelijke taferelen totdat het tijd is voor de laatste band van vanavond.

 

Er is enige vertraging voordat Danko Jones op het podium staat maar deze Canadees weet al snel de show te stelen. Hij is wederom niet op zijn mondje gevallen en al gauw krijgt hij de lachers op zijn hand. Toch na een paar nummers besluiten we het voor gezien te houden.

Na een lange dag vol gezelligheid en goede bands, slaat de vermoeidheid toe en besluiten we de lange autorit van 2 uur maar te gaan ondernemen.

 

Speedfest 6 was een geslaagde editie en wat mij betreft komen er nog vele bij!

Tekst: Ronald van de Baan
Foto's: Rob Meijer 


STRANGEWAYS – AGE OF REASON - GANGEROUS DOG RECORDS – OUT NOW

Strangeways genoot vooral bekendheid met de eerste drie albums. De albums “Native Sons” en “Walk in the Fire” worden steevast vermeld als je een AOR fan vraagt naar een lijstje van zijn favoriete albums. Die platen werden opgesmukt met de wondermooie stem van Terry Brock. Toen Terry Strangeways verliet bracht de band nog albums uit maar vielen eerder tegen. Toen de band vorig jaar terug kwam met Terry achter de microfoon waren de verwachtingen hoog! Maar die werden slechts gedeeltelijk ingelost. Op het einde van dit jaar brengen ze nu een tweede poging op de markt met “Age of Reason”.

Strangeways is:

  • Ian James Stewart – guitar
  • Terry Brock – vocals
  • David Stewart – bass guitar
  • Jim Drummond – drums
  • Dave “Munch” Moore – keyboards

 

AGE OF REASON

 

Het album start rustig met het emotionele “The Sentinel”. In het nummer duiken regelmatig aanstekelijke riffs en licks op. Terry is in goede doen tijdens deze albumopener. “Run” is gezegend met schitterende vocalen van Terry, die in de rustiger passages Steve Perry in beeld brengen. Het melodieus getinte gitaarwerk ligt echter niet vooraan in het geluid. Dit nummer had zeker een knaller geweest indien de gitaar van Stewart wat meer punch had gekregen. Maar toch valt er te genieten van die gitaar in de solospot! “Playin' It Over” is een gevoelige ballade met een traag kabbelende riff. Maar Terry's vocalen zijn werkelijk hemels. Wat een gevoel kan die man in zijn stem leggen. Het nummer bevat een bluesy gekleurde gitaarsolo. Die bluessfeer wordt doorgetrokken in het gitaarwerk van het eveneens rustige “As We Fall”. Zelfs de vocalen van Brock klinken supergevoelig en laten weer Steve Perry invloeden horen. Dit geldt vooral voor de zangmelodieën.  Jammer dat ook hier de gitaren niet vooraan in het geluid zitten. Met “Call” en “End of the Day” krijgen we nog twee uiterst kalme nummers te horen. “Alive Again” schudt ons wakker met zijn AC/DC riff en uiterst passionele zang van Terry. Het lange en rustige “Silver Moon” bevat een relaxed gitaartje en hier eist de piano ook de nodige aandacht op. Furieuze gitaren en een wild klinkende Brock starten het geweldige “Frozen”. Er hadden meer songs van dit kaliber op deze plaat moeten staan. Terry kan hierop nog eens voluit gaan op deze stevige rocker. Na die wilde rit sluit het kalme, maar uiterst gevoelige “Long Road” deze plaat af. 

Conclusie:
Het vorige (come back) album van Strangeways “Perfect World” was een degelijke plaat, maar haalde niet het niveau van hun eerste albums. Deze “Age of Reason” bevat prachtige zang van Terry Brock maar de gitaar had toch wat steviger gemogen. Het album telt ook te veel softere songs en ballades. Indien de balans wat meer richting rock was overgeheld had dit ongetwijfeld voor een sterker album gezorgd. Dat ze dit kunnen bewijzen ze met songs zoals “Run”, “Alive Again” en vooral “Frozen”. Toch blijft dit album een beetje een ontgoocheling en het artwork is ook geen eye-catcher te noemen. Maar iedere fan van Terry's stem zal toch nog plezier beleven aan dit softere album.

 Tracklist:

  1. The Sentinel
  2. Run
  3. Playin' It Over
  4. As We Fall
  5. Call
  6. End Of The Day
  7. Alive Again
  8. Silver Moon
  9. Frozen
  10. Long Road

Links:

 

 

 


LORD VOLTURE – NEVER CRY WOLF - EIGEN BEHEER/ROCK'N'GROWL – OUT NOW

Lord Volture is een Nederlandse heavy metal band die opgericht werd door zanger David Marcelis. De groep kende een explosieve start met de release van het debuutalbum “Beast of Thunder” in 2010. Het kreeg door verschillende media in binnen- en buitenland lovende kritieken en reviews.  De band ging op toer als support van Blaze Bayley, James Rivera's Sabbath Judas Sabbath en Conquest of Steel. Met “Never Cry Wolf” komen ze met een opvolger op de proppen.

Lord Volture is:

  • David Marcelis – lead & backing vocals
  • Paul Marcelis – lead, rhythm & acoustic guitars, backing vocals
  • Leon Hermans – lead & rhythm guitars, backing vocals
  • Simon Geurts – bass, backing vocals
  • Frank Wintermans – drums, backing vocals

NEVER CRY WOLF

 

Het titelnummer “Never Cry Wolf” schiet van wal met een old school dubbele gitaarintro om daarna vette riffs te laten horen, die ook een krachtige drum meebrengen. Ze smijten er vlug nog een korte flitsende solo tegenaan. David bezit een soms rauw klinkende schreeuwerige stem. Het soort van stemgeluid dat schering en inslag was bij de metal in de jaren 80. De rest van de band draagt ook hun steentje bij want iedereen doet achtergrondzang. Er valt enorm te genieten van het sterk afwisselend gitaargeweld. “Taiga” bevat een drumbeat en gitaarriffs waarvan je spontaan begint te bangen op het ritme. Na twee minuten hamert een diepe bas op onze trommelvliezen ter ondersteuning van de vocalen van David. De vingervlugge solo's zorgen voor een snelheidsinjectie in het nummer dat hier wat vroege Di'Anno Iron Maiden invloeden laat horen. Het kortere “Wendigo” kent de in de metal veel gebruikte traag-snel of zacht-hard opbouw. Snelle riffs in de refreinen en semi akoestische gitaren in de verzen. David is geen wereldzanger, maar zijn stijl past eigenlijk perfect bij deze brok traditionele metal. Veel nummers klokken rond de zeven minuten en hebben bijna allemaal een lange instrumentale intro!

In elke intro zitten één of meer korte solo spots verwerkt, waardoor de songs zeker zullen aanslaan bij de  gitaarliefhebbers. De solo's van Paul en Leon zijn steeds uiterst verzorgd. “Celestial Bodies Fall” bevat enkele hoge uithalen van David. Fenomenaal drumwerk horen we in “Korgon's Descent” waarin verder minstens vijf gitaarsolo's verwerkt zitten (waaronder één twinsolo). Het volgens Lord Volture's normen korte “Minutes To Madness” kent een veel commerciëler geluid en hierdoor zorgt het eigenlijk ook voor de nodige afwisseling. Gast Mark Bogert voorziet dit nummer van een fraaie shred-solo. “Necro Nation” bevat rasechte thrashstukken gecombineerd met hymne gedeeltes. In het middenstuk is zelfs een televisie nieuwsbericht geïntegreerd. Dit wordt op de hielen gezeten door een spervuur van het betere 'axework'. “I Am King” wordt overdondert door marcherende drums en pas na drie minuten komen de gitaren wat meer naar voren. Maar de snelheid ligt deze keer toch beduidend lager. Meestershouter Sean Peck van Cage leent zijn krachtige stemgeluid aan het acht minuten durende strijdlied “Into The Lair Of A Lion”. Hieruit blijkt dat Sean toch een paar klassen hoger ligt dan David. Dat wordt eigenlijk op het korte akoestische “Brother” nog duidelijker. De afsluiter “The Wolf AT Your Door” wordt weer gedomineerd door snelle riffs en supersonische flitsende solo's. 

Conclusie:
Dit tweede album van deze Nederlandse band bevat weer traditionele metal met zeer mooi gitaarwerk. Deze keer heeft men er voor gekozen om niet aan te tonen hoeveel solo's je in één song kan stoppen, maar hebben ze het aantal wat teruggeschroefd en dit ten voordele van de songkwaliteit. De stem van David kan voor sommige misschien een struikelblok zijn, maar wees geduldig en na een paar luisterbeurten valt dit eigenlijk reuze mee. Hier en daar zijn wat invloeden waar te nemen van een Iced Earth en Jag Panzer, maar dit mag niet als negatieve commentaar beschouwd worden, integendeel zelfs! Een stevige plaat die vooral zijn weg zal vinden naar de gitaarliefhebbers!

 

 Tracklist:

  1. Never Cry Wolf
  2. Taiga
  3. Wendigo
  4. Celestial Bodies Fall
  5. Korgon's Descent
  6. Minutes To Madness
  7. Necro Nation
  8. I Am King
  9. Into The Lair Of A Lion
  10. Brother
  11. The Wolf At Your Door

Links:

 
Geschreven door Rik Bauters. 

 


PHOTOREPORT: SPEEDFEST 2011 BY ROB MEIJER

 

VOOR MEER FOTO'S KLIK OP DE PICA!

FOTOGRAAF: ROB MEIJER 


THE MAGNIFICENT – THE MAGNIFICENT - FRONTIERS RECORDS – OUT NOW

Scandinavië is zonder twijfel het beloofde land voor melodieuze rock en AOR. Nu  kwamen twee muzikanten uit de prog metal hoek bij elkaar om een melodieuze rockplaat te maken. De Noorse zanger Michael Eriksen van Circus Maximus en de Finse producer/gitarist Torsti Flood van Leverage staken de koppen bij elkaar en richten The Magnificent op. Ze trokken wat muzikanten en songschrijvers aan om hen bij te staan. Het resultaat van deze samenwerking valt te beluisteren op hun gelijknamige debuutschijf “The Magnificent”.

The Magnificent is:

  • Michael Eriksen – lead & backing vocals
  • Torsti Spoof – lead guitars, keyboards and background vocals
  • Rolf Pilve – drums
  • Sami Norbacka – bass
  • Jukka Karinen – keyboards
  • Antony Parviainen – backing vocals
  • Mats Haugen – guitar, bass & keyboards on “Memories”
  • Tommy Jacksonville – drums on “Memories”
  • Tuomas Heikkinen – guitars on “Satin & Lace”, “Bullets” & “Harvest Moon”
  • Torsti Spoof – bass on “Tired  of Dreaming”

THE MAGNIFICIENT

 

Bij de eerste tonen word je meteen meegezogen door de geweldige sound van deze nieuwkomer. Het duo van gitaar en toetsen laat je alvast smachten naar meer! Als een donderslag  bij heldere hemel komt dan Circus Maximus zanger Michael invallen. Hij alleen al is reden genoeg voor elke AOR fan om deze plaat aan te schaffen. Wat een dosis emotie bevat de stem van Michael, die toch over de nodige kracht beschikt. “Hold On To Your Love” is dan ook de gedroomde start van een melodieuze rockplaat. De gitaren zijn lekker op dreef en worden aangevuld met verschillende toetsenlagen en overgoten met formidabele zang. Het blijft echter niet bij dit ene supernummer want “Cheated by Love” en “Memories” blijken van hetzelfde kaliber te zijn. “Memories” bevat zelfs een kleine verwijzing naar het smakelijk riffwerk van Le Tekro van TNT. Zoals het hoort bij een top AOR plaat zijn de gitaarsolo's altijd tot in de puntjes verzorgd. “Angel” is het eerste rustpunt van dit album!Eriksen gooit zelfs een dosis David Coverdale in zijn stem tijdens de verzen van deze powerballade. Daar bovenop lijken enkele riffs sterk op degene die we op het “1987” album van Whitesnake tegenkwamen.

Tijdens “Satin & Lace” wordt de spanning langzaam opgebouwd naar het refrein toe en het nummer kent een verrassende keyboardsolo. Het algemene geluid van deze schijf valt te vergelijken met het laatste Work Of Art album. Tijdens het wat tragere “Bullets” bespeur ik een snuifje Joey Tempest (ten tijde van Europe's “Out of This World” album) in de vocalen. Het nummer herbergt een heuse virtuoze solo. Het steviger “Smoke & Fire” kent weer de Tempest link en de betoverende gitaarriff werkt erg aanstekelijk. De basisriff van elke song is enorm catchy en blijft onmiddellijk in het muzikale brein vastzitten. De toetsen van “Tired of

Dreaming” versterken dit effect nog. Ook de gitaarsolo is opnieuw en waar genot en bij elk nummer klinken ze toch anders. “If It Takes All Night” is de tweede ballade van het album en hier komt de kracht van Michael's stem ten volle tot uiting. In het snelle, steviger “Lost” vormen de vurige gitaren en de rijkelijk aanwezige toetsen de ideale combinatie voor 'instant success'. Als die twee een duel aangaan in de break kan de pret niet meer op! Sensuele en zwoele zang tijdens de afsluiter “Harvest Moon”. Deze voortreffelijke debuutplaat wordt op slepende wijze afgesloten.

Conclusie:
Enkele albums hebben de eigenschap om je vanaf de eerste noten van je stoel te werpen. Als dit album van een relatief onbekende band wordt afgeleverd is de verrassing nog groter. Wel, dat is nu wat dit debuut met ondergetekende heeft gedaan! Alles klopt op deze plaat: schitterend gitaarwerk, duidelijk aanwezige ondersteunende toetsen en killer vocalen! Het album kent geen 'fillers', het zijn allen killers! Dit moet wel het best bewaarde geheim zijn in de AOR-wereld! Dit juweeltje zal zeer hoog eindigen in mijn top 10 van dit jaar!

Tracklist:

  1. Holding On To Your Love
  2. Cheated By Love
  3. Memories
  4. Angel
  5. Satin & Lace
  6. Love's On The Line
  7. Bullets
  8. Smoke & Fire
  9. Tired Of Dreaming
  10. If It Takes All Night
  11. Lost
  12. Harvest Moon

Links:

 Geschreven door Rik Bauters

 

 

 

 


RIOTGOD – INVISIBLE EMPIRES - METALVILLE – OUT NOW

De eersteling van deze Amerikaanse band verscheen vorig jaar. Opmerkelijk was dat de volledige ritmesctie van Monster Magnet afkomstig is. Het idee voor de band ontstond in 2006  en de eerste muzikale ideeën ontstonden het jaar daarna. Riotgod deed zijn eerste minitoer in 2009. Ze deden onder andere Canada en steden zoals Chicago, Detroit en Toronto aan. Op hun eersteling waren nog duidelijk invloeden te horen van deze monstergroep. In 2010 tekende men een deal bij Metalville Records en die brachten hun debuutplaat opnieuw uit. Nu zijn ze hier met hun opvolger!

Riotgod is:

  • Bob Pantella – drums
  • Mark Sunshine – vocals
  • Jim Baglino -bass
  • Garrett Sweeny – guitar

INVISBLE EMPIRES

 

Pure stonerrock krijgen we te horen op opener “Breed”. De eerder 'boze' vocalen van Mark doen meteen een brede glimlach verschijnen op mijn gelaat. Zijn stem toont sterke gelijkenissen met John Garcia van de uber stonerband Kyuss.  De gitaren liggen lekker in het gehoor, maar het is toch Mr. Sunshine die met de hoofdprijs gaat lopen. “Fool” heeft een hogere rockfactor en de samenzang roept de sfeer van de oude Alice In Chains op. Het tempo gaat flink naar beneden tijdens het loodzware “Crossfade”.In elk nummer lijkt Mark een ander stemgeluid neer te zetten. Nu horen we stukken van Layne Staley van Alice In Chains terug en in de break duikt zelfs een 'pissed off' versie van Freddy Mercury op.  “Slow Death” kent op zijn beurt een meer classic rock sound en komt er zelfs een flardje Robert Plant om het hoekje kijken. Als je dacht dat de zanger al zijn kaarten op de tafel had gelegd, valt je mond van verbazing open door zijn vocalen op “Firebrand”. Wat Mr. Zonneschijn hier laat horen is pure klasse! Een immense brok emotie en kracht.

Na al dat gitaargeweld valt er rustig te genieten van het akoestische “Gas Station Roses”. Weer een tripje op de stoner trein tijdens “Tomorrow's Today”. Opnieuw laten de vocalen van Mark een grote indruk na! Gitarist Sweeney maakt tijdens de solo duidelijk waar de term scheurijzer vandaan komt! Bij “Saving it Up” schiet de snelheid als een vuurpijl de hoogte in. Hier valt ook te genieten van de sterke baslijn. Semi akoestische gitaren en  Robert Plant zang zijn de aandachtstrekkers in de intro van “Loosely Bound”. “Hollow Mirror” is met zijn lengte van bijna 9 minuten een zeer opmerkelijke track te noemen. Hevige gitaren en verscheidene zangstijlen, gaande van Layne Staley tot Robert Plant zijn de uitblinkers hier! Daarnaast valt er ook met volle teugen te genieten van dreunende drums, diepe bas en sterk afwisselend gitaarwerk. Na een fade komt het nummer terug en belanden we in een drie minuten durende muzikale trip vol vreemde onverwachte wendingen. Na dit freaky einde van het vorige nummer wordt deze sterk afwisselende plaat afgesloten met het korte akoestische “Rebirth”. Hierop kan Mark nogmaals de zon doen schijnen met zijn fenomenale zangkwaliteiten.

Conclusie:
Dit tweede album van het uit New York afkomstige Riotgod heeft me meer dan aangenaam verrast! Knappe composities met een lekker stoner geluid, waarbij de zang van absolute topkwaliteit is. Wat Mark Sunshine hier laat horen maakt dat deze plaat nog lang rondjes zal draaien in de muziekinstallatie van mijn wagen. Het is duidelijk wie de God is bij Riotgod!

 Tracklist:

  1. Breed
  2. Fool
  3. Crossfade
  4. Slow Death
  5. Firebrand
  6. Gas Station Roses
  7. Tomorrow's Today
  8. Saving It Up
  9. Loosely Bound
  10. Lost
  11. Hollow Mirror
  12. Rebirth

Links:

Geschreven door Rik Bauters.

PARADISE INC. – TIME - AVENUE OF ALLIES – OUT NOW

Gitaristen De Grigo en Marcos Peres, bassist Rick A. En drummer Allan Juliano zijn veteranen in het Braziliaanse cover band circuit. Vele jaren hebben de ervaren muzikanten in verschillende cover bands nummers gebracht van Dee Lepperend, Bon Jovi, Firehouse, Lynch Mob, Skid Row, Savatage en Iron Maiden. In 2005 werd de band Fairoff opgericht en in 2007 brachten ze hun EP “Out of Control” uit. De positieve reactie die ze hierop kregen was het startpunt van Paradise Inc. Ze trokken de Duitse zanger Carsten Schulz aan en via Avenue of Allies is onlangs hun debuutplaat verschenen. 

Paradise Inc. is:

  • Carsten “Lizard” Schulz – lead & backing vocals
  • De Grigo – guitars
  • Marcos Peres – guitars
  • Rick A. – bass
  • Allan Juliano – drums

Gastmuzikanten

  • Doogie White – lead vocals on 10
  • Alessandro Del Vecchio – keyboards
  • Paul Logue – bass on 5
  • Luiz Sacoman: final guitar solo on 9
  • Nat Lou – female vocals on 11

 

TIME

 

Na het tikken van een mechanische klok zetten melodieuze riffs en vrolijke toetsen de toon van opener en titelnummer “Time”. Een fris en helder klinkend melodieus rock nummer waar de warme stem van Carsten perfect bij past! Bij de openingsriff van “Close Your Eyes” schiet de groep Talisman onmiddellijk door je grijze bovenste massa en de diepe baslijn had ook van Marcel Jacob kunnen zijn. Zelfs Carsten roept herinneringen op aan Jeff Scott Soto. De solo's zijn steeds van het korte, flitsende type, maar doen telkens een glimlach op je gelaat verschijnen. De toetsen van gastmuzikant Del Vecchio zijn altijd een lust voor het oor. De man smukt de laatste tijd ook veel verschillende albums op met zijn keyboards. Het enorm aanstekelijke “Who's Fooling Who” is geschreven door Paul Logue (Eden's Curse) en de pianoklanken geven extra kleur aan het nummer. “I Will Wait” is een ballade die gedragen wordt door uiterst gevoelig gitaarwerk en veel piano. Hierop blijkt nog maar eens dat Carsten's stem best tot uiting komt bij deze AOR geïnspireerde melodieuze rock. Het nummer kent een mooie fade-out waarin  de gitaar steeds meer op de voorgrond treedt.

In “Wait and See” wordt er uit een totaal ander vaatje getapt. De gitaren zijn veel heavier en sneller en ook de toetsen volgens deze beweging. Zelfs frontman Carsten komt hier met een ruigere strot aanzetten. De toetsen intro van “No More Mistakes” is sterk geïnspireerd door Journey's “Who's Crying Now”. Dit eerder rustiger nummer kent door het gebruik van de piano ook wat raakpunten met Toto. De flisende gitaarsolo injecteert dit nummer met een dosis pit en energie. De powerballade “You” kent een fraaie piano-ondersteuning in de verzen, maar tijdens de refreinen wordt er sterk van leer getrokken door de gitaren. Wederom steelt de gitaarsolo de show! De vrolijke, heldere toetsen en de aanstekelijke riff maken van “Set Me Free” weer een hoogvlieger. Akoestische gitaren, subtiele orgelgeluiden en de zwoele stem van Carsten vormen de intro van het country rock aanvoelende “Steel and Stone”. Een nummer dat me doet denken aan het solo album “Blaze of Glory” van Jon Bon Jovi. Gastzanger Doogie White verzorgt de vocalen op “Not In Paradise”. Akoestische gitaar in combinatie met de krachtige stem van Doogie vormen de hoofdbestanddelen van deze track. In het eerste refrein horen we veel samenzang en vallen de gitaren in. Het nummer evolueert verder in een sterke powerballade, waarbij Doogie natuurlijk de nodige aandacht naar zich toe trekt. Als bonus krijgen we nog een akoestische versie van “Steel and Stone”. Door deze bewerking is het een volledige cowboy song geworden. Een leuke afsluiter van een aangenaam album.

Conclusie:
Paradise Inc. heeft met “Time” een uiterst aangenaam debuut afgeleverd. De stem van Carsten past perfect bij deze muziekstroming. Hier en daar is in hun nummers nog een verwijzing achtergebleven van hun coverband verleden. Maar deze invloeden nemen zeker niet de bovenhand. Er staan geen missers op deze schijf, maar het valt wel af te wachten of de release van deze onbekende band zal opvallen tussen de ware stroom van kwaliteits AOR en melodieuze rock die er dit jaar al is verschenen! Maar ze verdienen volgens mij het voordeel van de twijfel!

 Tracklist:

  1. Time (Live and Learn)
  2. Close Your Eyes
  3. Who's Fooling Who
  4. I Will Wait
  5. Wait And See
  6. No More Mistakes
  7. You
  8. Set Me Free
  9. Steel Or Stone
  10. Not In Paradise
  11. Steel Or Stone (acoustic version)

Links:

Geschreven door Rik Bauters.

INTERVIEW WITH JEROEN FROM IZEGRIM!

 Izegrim is welbekend in metallievend Nederland. Nu met een deal met Listenable Records en een het alom geprezen album "Code of Consequences" op zak, is het nu beurt om de rest van de wereld te veroveren. Hieronder een in interview met Jeroen. 



ALBUMTEASER: THE 11TH HOUR - LACRIMA MORTIS

IRON MASK – BLACK AS DEATH - AFM RECORDS/ROCK INC. – RELEASE: 16 DECEMBER 2011

Dushan Petrossi richtte Iron Mask op als zijproject van zijn eerste band Magic Kingdom. In 2002 wordt het debuutalbum “Revenge is my Name” uitgebracht. Drie jaar later kreeg dit een vervolg met het sterke neoklassieke power metal opus “Hordes of the Brave”. Na een stilte van vijf jaar zag het derde album “Shadow of the Red Baron” het levenslicht. Door het grote succes van dat album besloot Dushan niet zo lang te wachten om op de proppen te komen met zijn vierde album en heeft voor deze release een nieuwe zanger in de gelederen.

Iron Mask is:

  • Mark Boals – vocals
  • Dushan Petrossi – guitars
  • Vassili Moltchanov – bass
  • Roma Sladletski – vocals, shouts
  • Mats Olausson – keyboards
  • Ramy Ali – drums

BLACK AS DEATH

 

Een melodieuze gitaarintro trekt dit album op gang. We worden echter onmiddellijk wakker geschud door de drumsalvo's van het titelnummer “Black As Death”. We bespeuren ook riffs die aan de agressievere Crimson Glory nummers doen denken. Het feestje wordt compleet als Mark Boals invalt. Het scanderen van Latijnse teksten geeft dit indrukwekkende nummer een extra dimensie. Uiteraard is het smullen geblazen van het voortreffelijk gitaarwerk van de Belgische snarentovenaar Dushan. Halverwege het nummer gaat het tempo fel de hoogte in en zorgt de grommende stem van Roma voor extra spanning. “Broken Hero” is opgebouwd rond een riff die stamt uit de Rainbow periode van Ritchie Blackmore. Dit is simpelweg een beresterk melodieus rock nummer. “Feel The Fire” is een supersnelle song met uiterst fraaie toetsen en een koorzang op de achtergrond. Mr. Boals zoekt geregeld de hogere regionen op van zijn stembereik en doet dat op voortreffelijke wijze. Typische Oosterse instrumenten hoor je in de intro van het epische “Genghis Khan”. Opnieuw worden we verwend met zeer knappe zangmelodieën tijdens deze tragere slepende track. Ook tijdens de instrumentale break horen we tragere riffs, maar plots duiken daar enkele Yngwie Malmsteen licks en argeggio's op.

Een volle minuut horen we een soort monnikenzang als intro van het lange “God Punishes, I Kill”. In de instrumentatie (gitaar en toetsen) dringen nog wat invloeden uit de Keltische periode door en dat is nog het best hoorbaar in de break waar we overdonderd worden door verschillende lagen van klanken en melodieën. “Rebel Kid” laat ons weer proeven van wat melodieuze metal. Petrossi heeft nooit ontkend dat Mr. Malmsteen een grote invloed heeft gehad op zijn gitaarspel en dit is duidelijk te horen op het supersonische “Blizzard of Doom”. De riffs en vooral de toetsen lijken wel een reïncarnatie van “Anguish and Fear” vanaf het “Marching Out” album van de grootmeester zelf. Maar het dient gezegd te worden dat alles hier toch minstens één versnelling wordt gespeeld. “The Absence” bezit zonder twijfel het commercieelste geluid, maar het laat je gelijkertijd ook genieten van wondermooi gevoelig gitaarwerk. Als toegift krijgen we nog een toetsensolo voorgeschoteld. Pure romantiek vinden we terug tijdens de hypergevoelige ballade “Magic Sky Requiem”, dat voortreffelijk ingezongen word door Goran Edman. De gitaarsolo van Dushan is hier super emotioneel en roept de geest op Gary Moore. Op “Nosferatu” sneuvelen alle snelheidsrecords op het gebied van gitaar- en drumwerk. De 'evil' stem van Roma voegt nog een schepje 'darkness' toe aan deze duivelse track. Tussen de speedmetalriffs steekt Yngwie weer af en toe zijn gitaar in de lucht. In de agressieve stukken flirt dit nummer zelfs met technische thrash. Mats Olausson voorziet het slotnummer “When All Braves Fall” van spacy progrock toetsen. Dushan verwent ons weer met fenomenaal melodieus getint gitaarwerk en ook Boals zet zijn beste beentje voor!

Conclusie:
Met dit vierde album heeft bandleider Dushan het meest veelzijdige album van allemaal afgeleverd. Het bevat een grote variatie aan stijlen. Zo vinden we melodieuze rock tot technische thrash op deze schijf! De invloed van Dushan's grote voorbeeld Yngwie is minder prominent aanwezig dan op vorige releases. Maar er valt nog steeds enorm te genieten van zijn schitterend gitaarwerk. Maar degene die het meeste indruk op mij heeft nagelaten is Mark Boals. De man bezit nog steeds een krachtige stem en heeft nog niets van zijn oude glorie verloren. Wat begon als een zijproject voor Dushan zal door deze release vast en zeker een nog grotere bijval genieten!

 Tracklist:

  1. From Light Into The Dark
  2. Black As Death
  3. Broken Hero
  4. Feel The Fire
  5. Genghis Khan
  6. God Punishes, I Kill
  7. Rebel Kid
  8. Blizzard Of Doom
  9. The Absence
  10. Magic Sky Requiem
  11. Nosferatu
  12. When All Braves Fall

Links:

Geschreven door Rik Bauters

 

 

 

 

 


VanderBuyst - In Dutch -Ván Records - Out Now!

Vanderbuyst is in 2008 door gitarist Willem Verbuyst (ex-Powervice) gevormd. Naast Willem voegden Barry Van Esbroek (drums) en Jochem Jonkman (bass en zang) zich toe aan het geheel. Dit  power trio maakt een mix van 70s and 80s hard rock, classic rock and het vroege new wave sound. De muziek is te omschrijven als old school hard rock, met een vleugje van invloeden zoals UFO, Rainbow, Thin Lizzy, Deep Purple, Van Halen en ZZ Top.

 

Vanderbuyst is:

 

  • Jochem Jonkman
  • Willem Verbuyst
  • Barry van Esbroek

 

In Dutch


Dit hardwerkende trio heeft binnen een klein jaar na hun gelijknamige debuutalbum “Vanderbuyst” alweer een nieuw werkje op de plank. Het afgelopen jaar stond voor dit drietal eigenlijk voortdurend in het thema van non-stop touren. Dat zij binnen dat drukke schema ook nog een plaat op wisten te nemen is indrukwekkend te noemen.  Dit album met de titel “In Dutch” is wederom opgenomen in samenwerking met Pieter Kloos in the Void Studio te Eindhoven, en dat is te horen.  De klank van de gitaar is bijvoorbeeld wederom helder, en bepalend voor de sound van de band.

Maar het mag ook duidelijk zijn dat de band zich heeft ontwikkeld.  De nummers klinken luchtig, maar het gitaarwerk is bijna nog opvallender. Willem Verbuyst blijft een indrukwekkende en creatieve gitarist. Het is een erg goede keuze om de plaat op deze manier te produceren, het klinkt wellicht niet altijd warm, maar met name de gitaar komt prachtig naar voren.
Daarnaast bevat het meer afwisseling, met als hoogtepunt “Where’s That Devil”.  Dit nummer wijkt zo af, dat het bijna lijkt alsof je naar een andere band luistert. 
“Black And Blue” heeft de herkenbare stijl van het voorgaande album, en ligt makkelijk in het gehoor.  Maar daarmee gezegd laat “In Dutch” zijn voorganger achterwege, want de nummers hebben op een andere wijze vorm gekregen, maar nog wel  met die herkenbare sound.  “Into The Fire” begint  bijvoorbeeld  meteen al met een solo, en is gecompliceerder opgebouwd.  Ik denk zelf dat de band hierin een goede keuze heeft gemaakt, hierdoor blijft het album namelijk pakkend.  En dat is wat ik zelf een beetje miste op het vorige album.  Ondanks dat ik in het begin geïntrigeerd was, bleef langdurig grijsdraaien uit. 

Conclusie
Ik hoef niet meer overtuigd te worden na een jaar zoals 2011: Nederland bezit genoeg goede bands. Ik denk dat Vanderbuyst daar er zeker ook één van is. En dat bewijzen ze maar weer met dit werk.  Dezelfde luchtigheid, maar met  nog meer overtuiging.  Voor een ieder die van jaren 70 en 80 old school hardrock houdt is dit zeker een must. Want waarom grote bands beluisteren zoals Thin Lizzy, Rainbow of Deep Purple wanneer je een parel hebt van eigen bodem.

Tracklist

1.       Black And Blue

2.      Into The Fire

3.      Anarchistic Storm

4.      String Of Beads

5.      Leaving The Living

6.      Reap The Fields

7.      KGB

8.      Where's That Devil

Link:

http://www.vanderbuyst.com/index.html

Geschreven door Taggi Eenstroom.


INTERVIEW WITH FREDRIK FROM HAMMERFALL

Na het interview met Jonas ( Death Deastruction )  en Geoff (  Vicious Rumors ) , was er uiteraard ook nog Hammerfall om een babbeltje mee te maken in de 013. Voor een tweede maal kom ik Fredrik tegen ditmaal om over Hammerfall te praten.

 

 


INTERVIEW WITH GEOFF THORPE FROM VICIOUS RUMORS!

 

In de wandelgangen van de 013, kwam ik na het interview met Jonas van Death Destruction ook nog Geoff Thorpe tegen van Vicious Rumors. Uiteraard ging de memorecorder nogmaals aan voor een kort maar krachtig interview!

 


INFO GRASPOP 2012

FESTIVALTICKETS (excl. servicekosten) 
Combiticket (22-23-24 juni): 150 euro 
Dagticket vrijdag 22 juni: 80 euro 
Dagticket zaterdag 23 juni: 80 euro 
Dagticket zondag 24 juni: 80 euro 
 
Inbegrepen in elk COMBITICKET: toegang tot het festival op 22, 23 en 24 juni. Toegang tot de camping (vanaf donderdag 24 juni 14u) en gratis gebruik van de weekendparking. Tickets inclusief gratis openbaar vervoer. 

Inbegrepen in elk DAGTICKET: toegang tot het festival op 22 ,23 of 24 juni, naargelang de dag waarvoor je het dagticket hebt gekocht. Geen toegang tot de camping. Dagbezoekers die op de camping willen overnachten, moeten een geldig campingticket kopen aan de campingkassa. Dagbezoekers kunnen parkeren op de dagparking (5€ per voertuig). Tickets inclusief gratis openbaar vervoer. 

Tickets inclusief openbaar vervoer: Elk klassiek toegangsticket is ook geldig voor één heenreis en één terugreis per trein vanuit elk Belgisch station (*) naar MOL en voor het eindtraject heen-en-terug met de bussen van De Lijn tussen station Mol en het festivalterrein. (*) Bij vertrek vanuit of bestemming station Brussel-Nationaal-Luchthaven dient de Diabolo-toeslag betaald. 

Opgelet: het e-festivalticket is NIET geldig voor de trein maar geeft wel recht op één gratis e-treinticket op naam voor een heen-en-terugreis naar Mol (incl. eindtraject bus). De festivalgangers uit het buitenland kunnen hun klassiek toegangsticket of e-treinticket combineren met een vervoerbewijs (heen-en-terugreis) dat geldig is op de vreemde spoorwegnetten tot de Belgische grens. 

BELANGRIJK: raadpleeg www.nmbs.be/graspop voor de gebruiks- en geldigheidsvoorwaarden van alle soorten tickets en voor het bestellen van je e-treinticket. 
 
VOORVERKOOP GRASPOPMUNTEN 
50 euro per pakket van 22 Graspopmunten (incl. servicekosten) 

Met de Graspopmunt kan je alles kopen: frisse pintjes, frisdrank, frietjes, pizza, pasta, toegang tot de metal markt, …. 
Eén Graspopmunt heeft een waarde van 2,50 euro, en kost op het festival 2,50 euro. 
Tip: doe je voordeel en koop nu al je voorraad Graspopmunten. In voorverkoop kost een munt slechts 2,25 euro. 

In voorverkoop zijn de munten beschikbaar in pakketten van 22 Graspopmunten en zijn deze enkel beschikbaar tot 1 mei (of tot uitverkocht) in de vorm van vouchers. Op elke voucher staat een unieke barcode die zal worden gescand aan de omruilkassa. Je kunt samen met je festivalbandje je Graspopmunten afhalen. Alles in één keer: kan het nog eenvoudiger? 
 
VIP-UPGRADES (incl. servicekosten) 
Vip-upgrade combi (22-23-24 juni): 105 euro 
Vip-upgrade vrijdag 22 juni: 45 euro 
Vip-upgrade zaterdag 23 juni: 45 euro 
Vip-upgrade zondag 24 juni: 45 euro 

Inbegrepen in een VIP-upgrade: parkeerplaats op de VIP-parking (enkel op vertoon van geldig parkingticket), toegang tot de VIP-lounge op 22, 23 of 24 juni, toegang tot de snelkassa aan de hoofdingang van festival/camping. 

OPGEPAST: Wanneer je wilt VIP’en op het festival, dan dien je zowel een festivalticket als een VIP-upgrade te kopen. Met je festivalticket kan je gratis met het openbaar vervoer naar het festival en heb je toegang tot de festivalweide. Een VIP-upgrade geeft je enkel toegang tot de VIP-lounge op het festivalterrein. Een VIP-upgrade is dus enkel geldig in combinatie met een festivalticket. Houders van een COMBI ticket kunnen ook een VIP arrangement nemen voor 1 of 2 dagen of voor het hele weekend. Ze zijn dus niet verplicht om sowieso het hele weekend te nemen.
 
CAMPINGTICKETS 
Campingtickets (15 euro) geven bezoekers met een DAG-ticket toegang tot de camping van 08u 's morgens op de dag waarop het dagticket geldig is, tot 12u 's middag de volgende dag. Campingtickets zijn enkel te koop aan de kassa aan de ingang van de camping.
 


Laatste nieuws rondom EMM

 

 

Seismologen smullen ervan. Op vrijdag 16 & zaterdag 17 december zullen er talloze aardschokken worden gemeten. Naar verwachting met een gemiddelde van 6,66 op Richters Schaal zelfs! Want voor de derde keer op rij vindt dan in de Eindhovense Effenaar de ongeëvenaarde Eindhoven Metal Meeting plaats, waar ook dit jaar de gaafste donkere en extreme metalbands acte de furore zullen geven. Maar liefst 38 (!) brute bands in 2 dagen. En niet alleen dat;  flink wat bands zullen tijdens die twee roestvrij stalen dagen ook nog eens speciale setlist spelen. Daarover zometeen meer. Allereerst wat EMM-nieuwtjes:

 

- Het programma heeft een recente wijziging: Dawn Of Disease wordt vervangen door het Oostenrijkse Lost Dreams; Sinister is de meer dan waardige vervanger van Disabuse en Nervecell is nog extra toegevoegd op de zaterdag.

 

- De EMM-website is inmiddels flink gepimpt met nieuwe teksten, video's, foto's, links en social media interactie

 

- Naar verwachting wordt komend weekend het tijdschema van beide dagen vrijgegeven

 

** Vrijdag 16 december (16 bands): **

De EMM-vrijdag heeft een speciale oldschool vibe meegekregen.

Zo komt Sepultura langs voor een speciale set met alleen nummers van hun klassieke albums Beneath The Remains, Arise en Chaos A.D. Ook Exodus zal alleen maar classics spugen van Bonded By Blood, Pleasures Of The Flesh en Fabulous Disaster. Destruction speelt op zijn beurt dan weer enkel nummers van Sentence Of Death en Infernal Overkill. Heathen 'doet' de albums Breaking The Silence en Victims Of Deception. Asphyx gaat keihard voor haar debuut The Rack - integraal! Mortal Sin alleen nummers van de eerste twee albums Mayhemic Destruction en Face Of Despair. Alestorm komt langs voor een dikke pot Schotse piratenmetal en het Nederlande Sinister vervangt Disabuse, dat besloten heeft om te stoppen.

 

* Line-up vrijdag:

Alestorm -- Asphyx (20 Year The Rack Setlist) – Balfor – Bliksem – Desaster -- Destruction (Special Old School Setlist) -- Sinister -- Exodus (Special Old School Setlist)  -- Heathen (Special Old School Setlist) -- Heidevolk -- Mar De Grises -- Mortal Sin (Special Old School Setlist) -- Nervecell -- Nifelheim -- Sepultura (Special Old School Setlist) -- The Rotted

 

** Zaterdag 17 December (22 bands): **

We beginnen met het coolste feit van deze zaterdag en kunnen daar kort en krachtig over zijn: de legendarische Amerikaanse metalmachine MORBID ANGEL (in hoofdletters ja!) sluit deze dag af! Maar er is uiteraard meer. Vorig jaar moest Katatonia afzeggen voor EMM. Dus komen deze razend populaire Zweden terug naar Eindhoven voor een revanche. Tevens is er een speciaal afscheidsoptreden van God Dethroned (NL) en nog veel meer bruut geweld! Tis dat zoiets als een overdosis metal medisch gezien niet kan worden gediagnosticeerd, anders zou het op deze dag wel zijn. Ga maar na: o.a. Heaven Shall Burn, Kataklysm, Marduk, Necrophobic, Rompeprop, Triptykon en Stormrider. Dat wordt dus strak plannen voor bezoekjes aan de bar en plee!

 

* Line-up zaterdag:

Adept – Azarath – Benighted --  Cripper -- Lost Dreams -- God Dethroned (European Farewell Show) --Heaven Shall Burn --  Kataklysm – Katatonia --  Marduk --  Milking The Goatmachine -- Morbid Angel -- More Than A Thousand – Necrophobic – Rompeprop – Saturnian – Semargl -- Stormrider – Tankard -- Torture Division (First Performance Outside Scandinavia) -- Triptykon -- Valkyrja

 

Volgende week méér E.M.M.-nieuws en updates. Hou in de tussentijd de website, Facebook en Twitter goed in de gaten voor toffe trivia, nieuwswaardige nieuwtjes, vette video's en more metal!

 

Website: http://www.eindhovenmetalmeeting.nl/

 



LIVEREPORT: WHITESNAKE WITH AD VANDENBERG @ MUZIEKTHEATER ENSCHEDE

Nadat eerder dit jaar Kerkrade al met een bezoek werd vereerd, was het nog geen 5 maanden later weer raak in Nederland. Whitesnake kwam ditmaal naar Enschede en dat min of meer op verzoek van Adje van den Berg. Hij had eens gezegd; ‘doe eens iets kleinschaliger qua zaal en dan in mijn thuisstad’. Zo gezegd, zo gedaan. Daarom stond Whitesnake op 3 december in het fraaie Muziekcentrum. Meer een theater dan een concertzaal voor een rockband maar wel sfeervol.

De stoelen waren afgedekt met houten vloerdelen en je hebt ruimte voor een 1800 mensen. Op de balkons was nog gelegenheid tot zitten maar wie zit nu bij een rockconcert?  Voor sommige mensen zal het een uitkomst zijn geweest!

Als support act speelde de band The Answer, afkomstig uit Ierland. Ze waren 2 jaar lang de vaste support act van AC/DC. Door onvoorziene omstandigheden heb ik de band helaas niet in actie kunnen zien.

Even na 21 uur was het tijd voor de headliner. “My Generation” van The Who galmt door de zaal, de lichten gaan uit en de band gaat van start met “gouwe ouwe” “Bad Boys”. De sfeer zit er gelijk goed in, de band heeft er zin in en het publiek ook. “Give Me All Your Love”, “Love Ain’t No Stranger” en “The Deeper The Love” volgen. Goede zet om gelijk met een aantal krakers te beginnen.

 

Daarna was het tijd voor wat songs van het nieuwste album “Forevermore”.  Na “Steel Your Heart Away” volgde de titeltrack. Met de nodige humor ingeleid door heer Coverdale. Wellicht cliché maar het komt spontaan over. Tussen de songs door neemt Coverdale de tijd om te communiceren met het publiek.

 

Hij krijgt een papiertje aangereikt met het verzoek de er op staande tekst te zingen. Wat hij dan ook gewoon doet!

Daarna krijgt David de tijd om op adem te komen. Tijd voor de gitaristen Aldrich en Beach om te duelleren. Na een paar songs is het weer pauze voor David die toch de sleet op zijn stembanden krijgt. Maar ik moet zeggen dat hij vanavond best wel goed presteert. Alhoewel na afloop blijkt dat mensen eerder zijn weg gegaan omdat ze zijn vocalen slecht vonden….. Ieder zijn mening.

 

De drumsolo van Brian Tichy is lang, spectaculair en vermakend! De man weet er een leuke show van te maken. Het drummen met de blote handen is al 30 jaar niet meer echt origineel te noemen maar het gebruik van Ginsu messen (bron; briantichy.com) is dat wel! Daarna gebruikt hij ook nog eens lichtgevende drumsticks; opgooien en vangen. Geweldig om te zien!

   

Dan is het weer tijd voor de oudere nummers. Bij “Is This Love” gaat Coverdale de mist in met de tekst. Is het show of niet? Er wordt even gestopt, gelachen en daarna gewoon verder.

En dan is het eindelijk tijd voor het aangekondigde gastoptreden van die man uit Enschede; Adje van den Berg. Hij speelt de laatste drie nummers mee. Het publiek gaat nu helemaal uit zijn dak en “Fool For Your Loving” en “Here I Go Again” worden luidkeels meegebruld. Set-afsluiter is natuurlijk “Still Of The Night”.

 

Meteen er na wordt gestart met de toegiften. Een stukje “Soldier Of Fortune” alleen gezongen door Coverdale. Goed bedoeld maar niet overtuigend. Snel over in “Burn” waarin ook nog een stukje “Stormbringer” is verwerkt. Nog even terug naar 1974! Een lekkere afsluiter van een twee uur durend concert.

De band dankt samen met Adje het publiek en wenst een ieder middels een korte a capella versie een “Whitesnake Christmas”!

Na afloop is er nog wat gein op het podium. Bassist Michael Devin wil nog wat foto’s maken van het publiek maar wordt omver gelopen door de snel op het podium rennende Brain Tichy. Doug Aldrich doet ook nog even mee en met zijn drieën liggen ze over het podium te ouwehoeren.

Leuke afsluiter van een goed concert!

Geschreven door: Marijke
Fotograaf: Rob

 

 


INTERVIEW WITH LIZZY BORDEN

Tijdens het concert van Lizzy Borden kreeg ik de kans om met de legende zelf een kort interview te houden. Die kans sloeg ik natuurlijk niet af! Na het optreden bracht de bassist me naar Lizzy die me mee nam backstage om een aantal vragen te beantwoorden.

 

So, how are you?
Doing good. We came in yesterday, so we slept a little while and woke up at 4 in the morning haha.

Wow! And not went to sleep anymore?
Not really. We tried a little during the day haha.

So how do you like Holland? Have you ever been here on vacation?
I love it! No, but my touring is a vacation haha. We meet so many people when we come here, so it’s like a reunion every time.

Well, the show was pretty awesome! But I have to admit I would rather see you guys on a big stage.
That’s where we’re good. Over here it’s like we can’t even do what we want to do. You know with all the things that we do, this was like close to a nightmare to try and do this. It’s a small setting. But we try to do the best that we can though. We just played a festival in Mexico with like 25.000 people that’s where we come to our right.

 

The masks and the show, do you come up with that on your own?
Well, a friend of ours does movies and stuff and I wanted a way to change my make-up like that you know. So I wouldn’t have to have the same make-up during the whole show. And he does all that stuff so he said yeah let’s do as many masks as you want and do the whole thing. We were sort of extending on the whole idea. Whenever I come up with something he comes up with something. We’ve got soooo much cool things that I didn’t want to pull out yet. We’re still kind of reintroducing ourselves to Europe you know. Cause we didn’t really play here that much in the ‘80s. So it’s kind of giving out little bits and pieces.

So every show is different?
Well, every show since ‘Appointment With Death’. Since 2008 we’ve been building this show. You start out by playing 7 or 8 songs of ‘Appointment With Death’ and then we brought it down by  bringing some of the older songs in and then we mixed and matched. We just did the ‘Summer Of Blood Tour’ in the U.S. and had all our props there. All sorts of crazy things we have that we can’t bring down here.

Are you staying until Christmas?
We are staying until the middle of December.

Alright, so you can be with friends and family for Christmas. It would be kind of weird to play for Christmas and New Year right?
Well, we’ve done it before! We played once on Christmas day haha! It was weird but ehm,…we played almost every Thanksgiving.  We played every holiday you can imagine including Christmas haha.

Haha. Would you say you are more popular in America then in Europe? Or is there no difference?
Well, something is happening to us and other bands too, we kind of pass it on to a younger audience and a lot of markets. It’s really weird. In America it’s still,… you know we have started to adapt into a younger audience there but we play more festivals here so we have more chance to play in front of more people. So we are kind of in that weird thing where the older fans are still around but we’ve adapted a bigger younger audience.

So the crowd actually changes?
It changed completely! In a good way. That enthusiasm makes the older crowd want to be involved. You know cause they are like…my band hahaha.

But who are your main influences because I know a lot of people would compare you to Alice Cooper because of the show.
Yeah I understand that haha. But yeah horror movies are probably my main influence. That was the thing that did it for me. I wanted to kind of bring that on stage and make it live. You know Cooper, Kiss, does that too. All those bands did it before me.

Yes, but we can’t actually place you…because Cooper and Kiss have got their style and thing but Lizzy Borden does not really fit somewhere.
Me against the world haha. We never chose sides. We never said ‘I’m with these guys or I’m with these guys’ or even set up rules what we wanted. We don’t have any rules. You know we’ll play a ballade with a 40 piece orchestra, we will play ehm you know I’m a Virgin haha. We don’t have any rules, we don’t really say oh this is what we do, we do anything we want really.

  

That does make you unique.
I would think! Haha. It’s hard because It would be easier if you stick to one thing. We just played a festival, a thrash metal festival and we were the only non-thrash metal band there! But that is when people will categorize you. So we are kind of a loose end. Nobody knows what to think or do with us haha. But you know we keep doing what we’re doing.

Has the backstage scene changed since the ‘80’s? And with ‘backstage scene’ I mean: sex, drugs and rock ‘n roll!
With us, it hasn’t changed. We are still the same, probably worse. Well it depends on what country you’re in. Everything goes.

So I have to ask you about your video of the song ‘Under your skin’. It’s about girls cutting themselves. Is that an important issue for you?
I never go out of my way with the message thing. But in this case I was writing about it and the director came up with the idea and said I know people who do that. So it was very dear to her heart. I said yeah let’s go. I wrote about it not to have like a message thing. But we’ve done that kind of stuff before with like ‘Bloody Mary’. I tend to take whatever I want and make a theatrical thing.
There were 3 different girls in that video. It’s saying that it could happen to anybody. You know it’s not just a lower class thing it’s everywhere.

So the writing process of your songs, how do you guys do that?
It’s been different for everybody. We started as a band and we wrote like 60/70 songs together. And then I had a few songs and a few others. I write all the melody’s and the lyrics. We all kind of put it together. So that’s how we did that record. But it changes for every record. I don’t even know how it’s going to be for the next one.

 

So you’ve got a lot of work to do?
Well, I’ve been writing. We’ve played a new song for the first time tonight. We played it like in rehearsals but this was the first time ever live. It’s rough around the edges but it’s getting there. The demo sounds great!

Well, I am pretty much at the end of the interview here. Thank you very much! Is there anything you have to say to our readers?
Just that we will be back in the summer. We already booked Hellfest. We’ve got a single and a video coming out. And the new album somewhere haha! Well, we’re working on it. I don’t want to rush it.

INTERVIEW BY: JUPITER DARKSHADOW

 http://lizzyborden.com


TRILLIUM – ALLOY FRONTIERS RECORDS – OUT NOW

Amanda Somerville kennen we vooral als gastzangeres van bands zoals: Epica, Avantasia, Kamelot en Angra. Ook de rockopera “Aina” is van haar hand. Vorig jaar nam ze een plaat op samen met Michael Kiske en daarvoor had ze een samenwerking met Sander Gommans (ex-After Forever) in HDK. Dat was blijkbaar zeer goed bevallen, want ze gaat opnieuw een samenwerking aan met Sander op de plaat “Alloy”. Sander heeft blijkbaar ook nog andere kwaliteiten die ze wel kan waarderen want beide wonen ondertussen onder hetzelfde dak.

Trillium is:

  • Amanda Somerville – lead & backing vocals, keyboards
  • Sascha Paeth – guitars, bass, keyboards, drums
  • Sander Gommans – guitars
  • Miro – arrangements & keys
  • Olaf Reitmeier – acoustic guitar
  • Robert Hunecke – drums
  • Simon Oberender – keys
  • Jorn Lande – guest lead vocals on “Scream It”

ALLOY

 

De luchtige koorzang in de intro wordt weggedrukt door verrassend hevige gitaren, die op hun beurt plaats moeten maken voor de door relaxte gitaarklanken ondersteunde stem van Amanda. Wat ook meteen duidelijk wordt is dat het geluid tot in de puntjes is afgewerkt, maar met Sascha Paeth aan boord was ook niets anders te verwachten. In “Machine Gun” wordt de spanning langzaam opgebouwd om weer tot rust te komen tijdens de break. Die rust is van korte duur want de heftige gitaarsolo van Sander brengt opnieuw de 'metal' in het nummer. In “Coward” doet Amanda's stem tijdens de ingetogen passages denken aan Sharon den Adel (zoals op “Memories” van “The Silent Force” album). Er is een breed scala aan verschillende riffs te horen in deze stuwende track. Amanda zelf produceert echter ook verschillende 'stemmetjes' op deze track. Zo start ze zeemzoet en brengt ze zelfs gemene, donkere klanken voort. De stem van Amanda, Sander's gitaar en de toetsen lijken op elk nummer de ideale driehoeksverhouding gevonden te hebben. Dit is duidelijk waar te nemen op “Purge”. Amanda legt haar gevoelige ziel bloot in de ballade “Utter Descension”. Tijdens het hardere refrein komen de neoklassieke toetsen en de stuwende riffs mooi tegenover elkaar te staan.

De gitaren gaan wild te keer op “Bow To The Ego” en ook Ms. Somerville jaagt haar vocalen hier ook de hoogte in. “Mistaken” is een commerciëler klinkend nummer, maar het is zo verdomd catchy! De riffs die Sander telkens uit zijn geliefkoosde instrument tovert blijven steeds in je hoofd steken en zorgen er voor dat dit album zeer gemakkelijk weg luistert. Zijn gitaarfratsen zijn van een zeer hoog niveau. Na een gevoelig strijkersarrangement worden we van onze stoel geblazen door de power van Jorn Lande's stem. De man beschikt over een ongelooflijk stel stembanden. Dit duet behoort tot één van de hoogtepunten van het album. “Justifiable casuality” is opnieuw wat zachter voor de oren en hier schuwt men wat geëxperimenteer met stemvervorming niet. Een super sensuele vocale prestatie van Amanda tijdens “Path of Least Resistance” die mooi contrasteren met de diepe bas en de dreigende licks. Toetsen eisen de aandacht tijdens het luchtige “ Into the Dissonance”, maar Sander komt hier met een hyper melodieuze solo op de proppen. “Slow it Down” is een pianoballade waarop nogmaals blijkt wat een hoge kwaliteit Amanda's stem heeft. Samenvattend kan men zeggen dat ze een samensmelting is van Epica's Simone en Sharon den Adel van Within Temptation. De power ballade “Love is an Illusion” sluit dit uiterst smakelijke album af. Deze keer is het de beurt aan de akoestische gitaar om Amanda te ondersteunen tijdens de verzen.

Conclusie:
Dit album kreeg als titel “Alloy”. In de beschrijving die Amanda zelf gaf voor deze titel valt de ideale samenvatting voor dit album te vinden. Alloy is enerzijds de term voor de aanduiding van een voorwerp dat bestaat uit de ideale mengeling van een metaal (hier vertolkt door Sander's gitaren) en een niet-metaal (Amanda's stem en de keyboards). Anderzijds is het ook een woord dat staat voor kwaliteit en finesse. Ik dacht hier een AOR plaat of melodieuze rock plaat te horen te krijgen, maar de fantastische gitaren geven deze zilveren schijf een dikke edelmetalen rand.

 Tracklist:

  1. Machine Gun
  2. Coward
  3. Purge
  4. Utter Descension
  5. Bow To The Ego
  6. Mistaken
  7. Scream It
  8. Justifiable Casualty
  9. Path Of Least Resistance
  10. Into The Dissonance
  11. Slow It Down
  12. Love Is An Illusion

Links:

Geschreven door Rik Bauters

ROYAL HUNT – SHOW ME HOW TO LIVE - FRONTIERS RECORDS – Out Now

Royal Hunt werd in Denemarken opgericht door toetsenist Andre Andersen in 1989. Ze brachten enkele albums uit, maar de grote bekendheid kwam er met de albums “Moving Target” en “Paradox”. Vooral de komst van de nieuwe zanger D.C. Cooper had de band geen windeieren gelegd. Maar D.C. verliet de band in 1999 en ondanks klassezangers zoals John West en Mark Boals kon echter nooit nog het niveau van voorheen worden bereikt. In het begin van 2011 kwam er echter onverwachts de melding dat D.C. naar de stal was terug gekeerd. Met argusogen (en oren) keken we dus uit naar hun elfde album “Show Me How To Live”.

Royal Hunt is:

  • Andre Andersen – keyboards
  • D.C. Cooper – vocals
  • Allen Sorensen – drums
  • Andreas Passmark – bass
  • Jonas Larsen – guitars

 

SHOW ME HOW TO LIVE

 

Een zwaardgevecht en een bombastisch intro vol toetsen, een vrouwelijke stem en orkest drums leiden het album in. Vervolgens krijgen we een vol klankentapijt van barok geïnspireerde keyboards en riffs te horen. D.C. Cooper zorgt verder voor een warm en helder stemgeluid. We krijgen hier pure neoklassieke metal te horen in “One More Day”, waarin en furieus duel tussen de gitaar en de toetsen uiteraard niet ontbreekt! Mr. Cooper doet het ook nog steeds prima in de hogere regionen en de zang wordt mooi opgefleurd door de vrouwelijke achtergrondvocalen. “Another Man Down” is een door de piano ondersteunde ballade, waarbij de kwaliteit van D.C. Cooper goed tot uiting komt en aantoont dat zijn stemtimbre perfect past bij deze composities. Een fraaie 'waaw-waaw' solo bezorgt deze kalmere track de nodige punch en het nummer vervolgt verder de ingeslagen hardere weg. In het kortere, maar stevige “An Empty Shell” roepen de toetsen herinneringen op aan “The Eve of War” van Jef Wayne. Ook hier krijgt het nummer wat meer diepgang door de gothic aanvoelende vrouwenstem.

Tijdens “Hard Rain's Coming” lijken de prominent aanwezige toetsen weggelopen te zijn uit een stuk klassieke muziek. Dit maakt meteen duidelijk waarom dit genre het  label neoklassieke metal meegekregen heeft. Een diepe baslijn en stuwende riffs vormen het begin van het commerciëler klinkende  “Half Past Loneliness”. Hier en op elke andere song valt te smullen van de uiterst smakelijk flitsende gitaarsolo's van Jonas Larsen. Op geregelde tijdstippen passeert een toetsensolo ook de revue. Het titelnummer kent een pompeuze start en gaat verder in een trager tempo. Maar er valt te genieten van uiterst fraaie licks. In het refrein horen we verschillende zinsmelodieën: hoge stemmen, samenzang en vrouwenstemmen. Na een viertal minuten slaat het nummer een andere richting in en horen we een toetsenlijn die wel op Queen's “Innuendo” had kunnen staan. Er volgt een minutenlang gitaar en toetsengevecht om tenslotte te eindigen zoals het nummer begon. Een fraaie compositie, maar ietsje te lang uitgesponnen. In de snelle afsluiter “Angel's Gone” dragen de toetsen duidelijk de spreekwoordelijke broek, want deze kunnen gezien worden als het hoofdmuziekinstrument. 

Conclusie:
“Show Me How To Live” is een verdienstelijke poging om terug te keren naar de succesvolste periode van Royal Hunt. De terugkeer van Cooper is zeker een gouden zet geweest, want zijn vocale prestatie staat buiten kijf. Maar toch heb ik het gevoel dat bandleider Andre niet tot het uiterste is gegaan en voornamelijk op safe heeft gespeeld. Het zijn allen knappe composities, maar een beetje meer risico nemen had het album nog hoger doen scoren. Maar toch verplichte aanschaf voor fans van DC, Royal Hunt en meer dan het beluisteren waard voor fans van neoklassieke metal!

 

 Tracklist:

  1. One More Day
  2. Another Man Down
  3. An Empty Shell
  4. Hard Rain's Coming
  5. Half Past Loneliness
  6. Show Me How To Live
  7. Angel's Gone

Links:

Geschreven door Rik Bauters

BEEHLER – MESSAGES TO THE DEAD - HIGH ROLLER RECORDS – RELEASE: 5 DECEMBER 2011

Drum beast Dan Beehler is best known for his speedy drum work on the early Canadian Exciter albums like: “Heavy Metal Maniac” and “Violence and Force”. But also did the vocals on those albums. He parted ways with the band and they continued with a different drummer and singer, but they haven't been that successful  like during those first albums. Dan himself has waited until now to release his first solo album “Messages of the Dead”. The huge response he's got during the two concerts he did on Headbangers Open Air had certainly triggered his return.

 

Beehler is:

  • Dan Beehler – vocals, drums
  • Scott Walsh – guitars
  • Sean Brophy – guitars
  • Brian Stephenson – bass

 

MESSAGES TO THE DEAD

 

Drums that sound like a heavy machine gun and high violent screams are the first things you hear on this album. Beehler's voice sounds a bit damaged by father time and has a more screamy sound nowadays. But he also manages to spit out a more deeper voice. All these different vocal styles fits like a glove on this old school brutal metal attack. The high speed drums and the raw sounding riffs in “Jet Black” makes you believe you're back in Exciter's best times. “March of Death” is even faster and more furious. The guitar solo makes you dream away to Exciter's monstrous debut album “Heavy Metal Maniac”. The screaming vocals from Dan may not be every ones liking, but the switch-over between Dan's voices will certainly help to overcome this stumbling block for the most. The title track holds some very bang-inviting riffs. In the middle section Dan's drumming is for the first time rather slow; but don't worry because that lack of speed is fully compensated by the fast and violent guitar solo. The song then continuous as a slow pounder.

“Destitude Abuser” and especially the short “Organized Mayhem” are a few slower paced tracks. The latter track takes on speed metal proportions after a brain cracking guitar solo. “In Know One We Trust” has a full speed start, but it also holds some more listless parts. The fast and slower parts take turns and the guitar solo breaks all speed limits! “Destroy” follows that same well known recipe. “Megalodon” is a short shred guitar spot and when you listen carefully you can even hear some minor keys. In “Kill The Witch” you'll discover some Eastern inspired riffs and the song actually explodes after the shred solo. The song ends in a typical 'end of concert' freak show. The album closes with some rather unexpected sensitive guitar playing packed with emotions.

Conclusie:
Beehler has delivered a furious solo album with a lot of references to his early Exciter period. But the songs also shows influences from more recent thrash and speed metal releases. When Dan's vocals form no problem for your metal ears you'll grab this one with open arms and won't be disappointed. I can summarize it in two words: POUNDING METAL

 

 Track list

  1. Jet Black
  2. March Of Death
  3. Eternal Tormentor
  4. Message To The Dead
  5. Destitute Abuser
  6. In Know One We Trust
  7. Organized Mayhem
  8. Destroy
  9. Megalodon
  10. Kill The Witch
  11. The End Of The World

Links:

 Geschreven door Rik Bauters

 

 

 


<